LOGIN"R-Ryu?" hindi makapaniwalang bulalas ko. "Anong ginagawa mo rito?" Napatingin ako sa basket ng mangga na nilapag niya sa sahig."Delivery," tipid niyang sagot. He ignored me. Sinilip niya kung may tao sa loob. "Ang lolo mo?""Sa a—""Hijo, nandyan ka na pala!" bungad ni Lola na nasa tabi ko na agad. "Naku, mukhang marami-marami ang maibebenta ko niyan. Pasok ka, hijo."Nilipat ni Ryu ang tingin sa akin. "Are you going to stand there? Ipapasok ko 'to."Nakaramdam ako ng hiya. Tumabi agad ako at halos hindi huminga ng pumasok siya. Naamoy ko iyong amoy niya at masasabi kong naligo na siya. He smells so fresh, habang ako... baka amoy isda, or should I say, amoy talagang isda.Huminto siya sandali sa tapat ko bago tuluyang pumasok. "You smell..." Pinasadahan niya ako ng tingin at hindi na itinuloy ang sasabihin saka ako nilampasan.What... was that? Sinasabi ba niyang mabaho ako?Ugh! Nakakahiya, Bea! Dapat naligo na ako kanina pa eh! Hindi ko naman kasi alam na pupunta siya rito para mag
Naramdaman kong nanigas si Ryu nang hawakan ko siya sa pulsuhan. Pinadaosdos ko ang kamay ko sa palad niya hanggang sa tuluyan kong mahawakan ang kamay niya at isinabit sa darili niya ang paper ba.Kumabog ng mabilis ang puso ko sa intereaction na 'yon, pero pinili ko pa ring bumitaw."I know you're tired and haven't eaten yet, please accept it," halos pabulong kong sabi sa kanya, tinutukoy iyong pagkain na in-offer ko sa kanya kanina. "M-Mag-iingat ka, Ryu." Na para bang isang kasalanan na banggitin ko ang pangalan.Nahagip ng mata kong tinanggal niya ang kanyang mask, pero naka-sideview lang siya. Hindi na ako nag-abalang pagtuunan ng pansin ang mukha niya at tumalikod na.Alam kong ayaw niyang ipakita ang mukha niya ninuman, pero hindi nakaligtas sa akin iyong peklat niya sa ilalim ng mata.Bago ako tuluyang umalis, tumayo ako sa pampang at kumaway habang siya, papaalis na. Nakita ko rin ang mga kasama niya na nakasunod sa kanya, na kumaway sa akin pabalik.Pagbalik ko sa palengke,
"You..." pabulong na sabi niya, ang boses niya ay mas lalong lumalim.I felt like I was hypnotized."B-Bakit hindi mo tanggalin ang mask mo?" basag ko sa katahimikan, bagama't nanginginig ang boses ko. "Masyadong mainit dito sa palengke. Hindi ka ba nasasakal? Tanggalin mo 'yan para makahinga ka nang maayos."Tinitigan niya ako nang ilang segundo, tila kinikilatis ang bawat parte ng mukha ko. Bahagyang gumalaw ang panga niya, ngunit bago ko pa mahulaan ang iniisip niya, bigla siyang umatras nang isang hakbang at iniwas ang kanyang tingin."No need," matigas at maikli niyang sagot habang inaayos ang kanyang bonnet, saka pinunasan ang pawis sa noo. "I'm used to this."Ipinagpatuloy niya ang pagtanggal ng tinik sa isda, pero napansin ko na mas mabilis na ang galaw niya ngayon, tila ba nagmamadali siyang matapos ang ginagawa niya. Hindi na siya nagsalita pa muli, at ako naman nanatiling nakatayo sa tabi niya, tahimik na nanonood.Matapos ang ilang minuto, malinis na ang tatlong malalaking
Bea's POVBinalot kami ng katahimikan habang naglalakad pabalik sa pwesto nina Lola. Mabilis niyang binitawan ang pulsuhan ko nang marealize niyang hawak-hawak niya ako, at kahit nakamaskara siya, ramdam ko ang biglang pagkailang sa pagitan naming dalawa.Normal lang siguro na mailang kasi ngayon lang kami nagkita? Pero bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit ang bilis ng tib0k ng puso ko?Mahina akong umiling. Dapat nagpacheck-up ako sa puso bago tumulak dito, pero ngayon lang naman nangyari 'to. Ano ba 'yan!"Dito ba?" malamig niyang tanong nang makarating kami sa lamesa kung saan nakakalat ang mga bangus at tuna."O-Oo, dito," sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko.May sira na yata ang puso ko. Kanina no'ng hawakan din niya ako, pakiramdam ko nakuryente ako.Sinuot ko ang apron ko habang si Ryu naman kumuha ng isang malaking bangus. Pumuwesto ako sa tabi niya, as in sobrang lapit. Masyadong maingay ang palengke, may sumisigaw ng presyo ng gulay at isda, may nagtatagistisan n
Bahagyang natigilan ang lalaki sa pangalang binanggit ni Bea. Kumunot ang noo nito, bakas ang kalituhan sa kanyang mga mata sa likod ng mask."I'm sorry, what did you call me?" tanong muli ng lalaki, sa parehong baritonong boses na limang taong gabi-gabing naririnig ni Bea sa kanyang mga panaginip. "My name is Ryu, Miss. Are you alright? You look like you've seen a ghost."Napahawak si Bea sa kanyang dibdib. Ang bilis ng tibok ng puso niya—iyong pamilyar na kaba, iyong sakit, at iyong pag-asa na pilit niyang ibinaon, lahat iyon bumalik sa isang iglap. Hindi siya pwedeng magkamali. Kahit nakamask ito, kahit balot ang ulo, ang boses na iyon... ang mga matang iyon..."Rad... is that really you?" nanghihinang tanong ni Bea, nagsisimula nang manlabo ang paningin dahil sa luhang nagbabadyang pumatak.Tumingin lang ang lalaki sa kaniya, bakas sa mga mata na hindi siya nito kilala. "I'm afraid you have the wrong person, Miss. Excuse me, I have work to finish."Tumalikod ang lalaki at binuhat
THIRD PERSON POVMaraming taon ang lumipas, ngunit bawat sulok ng mansyon ng mga Anaji ay tila nakaukit pa rin sa alaala ng isang lalaking hindi na muling natagpuan. Gayunpaman, sa gitna ng malawak na hardin kung saan dati may isang puting kabayong naglalakad kasama ang alaala ni Radleigh, isang bagong buhay ang nagbigay ng kulay sa bawat umaga."Mama! Look! I caught a butterfly!" sigaw ng isang maliit na bata, puno ng sigla ang boses nito habang tumatakbo patungo kay Bea.Si Rion. Limang taong gulang, may mga matang singkit at mapupungay, at panga na tila ipininta mula sa mukha ni Radleigh. Siya ang buhay na imahe ng lalaking nawala sa dagat, ang consolation prize na tinawag ni Chia noon, na ngayon ay siyang sentro ng mundo ng buong pamilya Anaji.Napangiti si Bea, isang ngiti na bagama't may bahid pa rin ng nakaraan na puno ng pag-asa. Lumuhod siya para pantayan ang anak at pinunasan ang pawis nito sa noo. "Ang galing naman ng baby ko. But you have to let it go, Rion. Butterflies b







