Chapter 1 — Highschool Bestfriend

I woke up to the warm rays of the sun hitting my face. I reached out to the side of the bed

but I didn't feel my husband's presence.

“dang it, hindi ba siya natulog kagabi?” papikit-pikit ko pang tanong sa isip kasabay ng dahan-dahang pag-upo ko sa kama.

My eyes widened in shocked as my gaze fell on the clock, it was already 7:00 AM. Literal na late dahil saktong ala-siete ng umaga ang umpisa ng klase namin ayon sa schedule.

“kíngina Rainer Jaz! hindi mo man lang ako ginising!” I whispered to the air due to anger.

Kumaripas na nga ako ng takbo pababa sa hagdan na siyang nadatnan ko naman si ate Geraldine na isa sa mga kasambahay namin dito.

“Pumasok na ba yung mga bata?” bungad kong tanong.

“Yes ma'am, kanina pa pong ala-sais, si sir Arjay pa nga po ang naghatid sa mga bata” tugon nito na mas lalo pang nagpainit sa aking ulo.

“Ganon ba, hindi niya ba ako ginising o pinagising?”

“Wala naman po siyang ibinilin sa'min, ma'am”

“sige pala” I replied coldly as I headed to the bathroom to take a shower.

Naiiyak tuloy ako sa isiping hindi man lang ako hinatid ni Arjay sa unang araw ng klase ko, hindi niya rin ako ginising tapos I'm soo dàmn late pa.

“I really hate you Rainer Jaz Montemayor!” parang shunga kong aniya sa loob ng cr.

Nang matapos akong maligo ay agad akong nagbihis at nagpabango. Hindi na ako nag abala pang mag-almusal dahil late na late na nga ako. Kasalanan talaga 'to ni Arjay eh, huwag na huwag niya lang talaga akong kakausapin mamaya, baka hindi ko siya matansiya.

“ma'am, sumakay na po kayo” panimula ng personal driver namin pagkadating na pagkadating ko palang sa parking.

“sasakay talaga ako, you don't even need to say that!” maldita kong sabi at inirapan pa ang driver kahit wala naman itong ginagawang masama sa akin.

I don't know why I have this kind of attitude, kapag galit ako sa isa, siguradong damay-damay na ang lahat.

As we were on our way towards Ateneo, manong driver's phone suddenly rang. Dali-dali niya naman itong sinagot habang ako ay heto pa rin, masama ang loob na nakatanaw sa labas ng bintana ng sasakyan.

“Hello po, sir Montemayor” panimulang sabi ni manong na siyang nakakuha sa atensyon ko.

“Where the h3ck is my wife?” rinig ko naman ang galit na turan ni Arjay mula sa kabilang linya.

“bàlíw ba siya? iniwan-iwan niya ako sa bahay tapos ngayon hinahanap niya ako?!” I grumbled to myself in annoyance, wala sa sarili kong hinatak ang cellphone ni manong mula sa kamay nito.

“Fvck you Rainer Jaz Montemaytamasautak, sana maging patatas ka” wala sa ulirat kong saad buhat sa nagpupuyos na galit kong nararamdaman.

“Tss.. favourite mo lang yung french fries eh. I already know that, gusto mo lang akong matíkmàn ulit” hambog niyang tugon na nagpakunot sa aking noo.

“blah blah blah, I hate you!”

“I love you more, wife. Have you eaten your breakfast?”

“Why would I eat eh late na nga ako tapos traffic pa ngayon dito”

“really?” nang-aasar na tono niyang wika, kaasar talaga siya.

Pinat4yan ko na nga ito ng tawag at padabog na ibinalik kay manong driver yung cellphone niya. Maldita na kung maldita, hindi pa man din ako nakakarating sa university ay sira na kagad ang araw ko, thanks to my husband.

“kuya, malayo paba tayo? anong oras na? twenty minutes na akong late” kamot-ulo kong singhal habang magkasalubong pa rin ang dalawang kilay.

“Medyo malapit naman na po ma'am”

“Ah— Lalakarin ko nalang pala kuya” nagmamadali ko ngang sabi at lumabas na mula sa backseat.

“Wait lang ma'am, ako ang malalagot kay—”

“Don't worry, akong bahala kay Arjay” malakas kong aniya bago ko tuluyang tinakbo ang kalsada sa ilalim ng mainit na sikat ng araw, the sunlight in this hour consist vitamin D naman.

“hey, hey miss! watch out!” I heard someone shouted.

Napalingon naman ako sa aking likuran kasabay nang biglaang pagpreno ng isang motorsiklo. Dàmn! Singit kasi nang singit sa hanay ng mga sasakyan, babanggain pa ako.

“What are you doing?” nagtataka niyang tanong nang makita akong nagmamake up sa gitna ng kalsada, hindi tuloy siya makadaan palibhasa ay nakaharang ako.

“Nag reretouch, you know ayaw kong mamat4y ng pangít no. Sabi kasi nila, kung ano yung itsura mo nung namat4y ka, ganon na yung itsura mo kapag naging multo ka nalang. Ayan done na, pwede mo na akong banggain”

“You're insane. Hindi ka pa rin nagbabago, Freya” aniya na siyang nagpataas sa isa kong kilay. “How does he know my name?”

Suddenly, the guy took off his helmet. Ngumiti siya sa akin dahilan upang mapalaki ang dalawa kong mata,

“Ayan? Kilala mo na ako?”

“Meekho?” hindi makapaniwalang aniya ko na ikinatango-tango niya.

𝐌𝐞𝐞𝐤𝐡𝐨 𝐒𝐚𝐧 𝐀𝐠𝐮𝐬𝐭𝐢𝐧, he is one of my best friends in junior high school. Because of his high IQ, he was transferred to our class, and we became friends from Grade 8 to Grade 10. It's been years na rin simula noong huli kaming magkita, namiss ko talaga siya ng sobra.

“Where are you headed?” he asked.

“Sa Ateneo”

“Really? Doon ka rin mag-aaral?”

“Why? Are you also taking up Juris Doctor?!” I exclaimed due to excitement.

“Yea dàmn, so you're graduated as a lawyer too? I thought you were just joking when you said you wanted to be a lawyer back then” he commented, smiling.

Suddenly, I remembered something. Nadistract talaga ako, oh mygad!!

“shít, we're late!” I blurted out but he just looked at me, confusedly. “What do you mean late? It's not even 8:00am yet. Didn't you get the memo about the schedule change?”

“h-ha?”

“Nevermind, hop on” utos nga nito sa akin kaya sinunod ko nalang.

“Thanks, man” nakangiti kong wika na siyang pinaharurot niya na ang motorsiklo.

“Freya, kumapit ka nga” mariin nitong suway sa akin sapagkat nakataas pa ang dalawa kong kamay na para bang may siyam na buhay.

“Okay lang ako” nag eenjoy kong tugon, ang sarap talaga sa pakiramdam ng malakas na hanging sumasalubong sa balat ko.