2: Answered

SELENA

Habang isa-isa kong nilalagay sa maleta ang mga damit ko, ramdam ko ang kirot na paulit-ulit na nagpapaalala sa akin ng kataksilan ng mga taong akala ko ay mahal ako. Bawat tiklop ay may kasamang sakit. The villa that used to feel like home now looked like a prison of memories. Every corner reminded me of betrayal, Marco’s cold eyes, Sophia’s triumph, and Dad’s silence.

“Selena!” sigaw ni Sophia mula sa hallway.

Napapikit ako. Of course, hindi niya ako hahayaang umalis nang tahimik. Paglingon ko sa may p***o, ayun siya. Nakasandal, naka-cross arms, at may ngiting nakakainis.

“Leaving so soon, sis?”

“Wala na akong dahilan para manatili,” sagot ko. Pilit kong pinapakalma ang boses ko.

Tumawa siya nang mahina. Akala mo walang nagawang kasalanan sa akin.

“Oh, but you do. You still owe me an apology. And besides, I need a yaya for my future babies.”

Napakunot ang noo ko. “Apology? For what? For loving someone who chose me?”

Her eyes turned sharp. “For stealing Marco. For humiliating me. For making Dad hate you.”

Huminga ako nang malalim. “You already took everything, Sophia. What more do you want?”

Lumapit siya; ‘yong mga hakbang niya, nagmamayabang. “I want you to suffer. You think walking away will make it easier? No, Selena. You’ll leave with nothing.”

Bigla niyang binuksan ang maleta ko, sabay kalat ng mga damit ko sa sahig. “You don’t deserve comfort. You deserve humiliation.”

“Stop it!” sigaw ko, pero tinulak niya ako.

Nadulas ako at bumagsak sa sahig. Ramdam ko ang hapdi sa braso ko.

“Sophia, enough!”

Pero biglang bumukas ang p***o. Pumasok si Marco, si Dad, at si Tita Issa, ang stepmother ko. Bigla namang bumagsak si Sophia sa sahig, kaya nagmadaling tumakbo si Marco sa tabi niya.

“What’s going on here?” tanong ni Marco, halatang nag-aalala kay Sophia. Saglit pa akong nilingon ni Marco at binigyan ako ng masamang tingin.

Hinawakan ni Sophia ang braso niya na parang nasaktan. “She hurt me, Marco! She pushed me! I just wanted to apologize to her. But she said that I’m a homewrecker, stealing someone’s fiancé!”

Napanganga ako. “What? That’s not true! She pushed me! I never said those words to her!”

Pero si Dad, hindi na nagtanong. Lumapit siya sa akin na may galit sa mga mata.

“Selena, how dare you lay a hand on your sister!”

“Dad, please, listen—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi ko. Napahawak ako rito.

Parang huminto ang mundo ko. Ramdam ko ang init ng palad niya sa balat ko, pero mas masakit ‘yong katotohanang wala na siyang tiwala sa akin.

What do I expect? Never naman siya nagtiwala sa akin.

“Dad…” bulong ko habang nanginginig ang boses.

“Enough!” sigaw niya. “You’ve brought shame to this family. You’re no daughter of mine.”

Nakatingin lang sa akin si Tita Issa, walang emosyon. Pero batid kong nagdiriwang siya sa loob niya. Si Marco naman, tahimik lang. Pero hindi man lang ako pinagtanggol bilang ex niya. At si Sophia, nakangiti sa likod nila.

“You see, Selena?” she whispered. “Even Dad knows what kind of person you are.”

Hindi ko na napigilan ang luha ko. Tumayo ako, pinulot ang mga damit ko, at tumakbo palabas ng villa.

Habang tumatakbo ako, naririnig ko pa ang boses ni Daddy, galit, puno ng poot. Pero hindi na ako lumingon.

.

.

.

Bitbit ko ang maleta habang naglalakad ako sa daan.

Walang direksyon.

Walang pera.

Walang bahay na matutuluyan.

Walang pamilya.

Ang tanging meron na lang ako ay ang sarili ko.

Umupo ako sa bench dito sa park. Pinikit ko ang mga mata ko at bumulong, “What now, Selena?”

Maya-maya, may lumipad na papel at dumapo sa mukha ko.

“Ow!” Napahawak ako sa ilong ko, sabay kuha ng papel. “Hidden Bride Program. Be a bride for a day. Help a groom fulfill his goal. Confidential. Legal. Paid.”

Napakunot ang noo ko.

Hidden bride?

Binasa ko ulit. May maliit na note sa ilalim.

“For inheritance, business, or personal reasons. No questions asked.”

Natawa ako nang mapait. “Ang weird naman nito.”

Pero habang tinitingnan ko ‘yong flyer, may kung anong kumislot sa loob ko.

Paid.

Kailangan ko ng pera. Kailangan kong makaalis. Kailangan kong magsimula ulit.

Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, tinawagan ko ang number na nakalagay roon.

“Hello?” sagot sa kabilang linya. Isang lalaki, mababa ang boses, pero kalmado.

“This is Selena,” sabi ko. “I saw your flyer.”

Tumahimik siya nang sandali. Narinig ko pa ang pagbuntong-hininga niya.

“Are you interested?”

“Yes,” sagot ko agad. “I don’t care about the reason. I just need the money.”

“Then come to the address written below,” sabi niya. “Tonight.”

.

.

.

Gabi na nang makarating ako sa lumang building. Tahimik ang paligid, medyo madilim, parang abandoned office na ito. Nakita ko ang babaeng receptionist na naghihintay sa entrance. Nakangiti siya sa akin, pero parang scripted.

“Miss Selena?” tanong niya.

“Yes.”

“Please sign here,” sabi niya, sabay abot ng kontrata.

Binasa ko ito nang mabilis.

Confidential marriage.

Duration: five years.

No personal contact required.

Payment every month.

“Five years?” tanong ko.

“Yes,” sagot niya. “It’s part of the arrangement. You’ll be legally married, but you won’t be required to live together. The groom just needs the marriage certificate for his inheritance.”

Napaisip ako.

Five years… pero walang contact? Parang mas madali pa ito kaysa magmahal ulit.

“Fine,” sabi ko. “I’ll sign.”

Pagkatapos kong pumirma, dinala nila ako sa maliit na chapel sa loob ng building. Walang bisita. Walang musika. Parang burol ang napuntahan ko dahil sa katahimikan na pumuno sa chapel.

Nakita ko ang groom sa altar. Nakasuot ng black suit, pero nakatalikod. Hindi ko makita ang mukha niya. Pero hindi na iyon mahalaga.

Narito ako para sa pera, para makapagsimula ulit.

“Do you, Selena Cruz, take this man as your lawful husband?” tanong ng officiant.

“I do,” sagot ko, mahina lang pero malinaw.

“Do you, sir, take Selena Cruz as your lawful wife?”

“I do,” sagot ng lalaki. Mababa ang boses niya, parang may bigat sa bawat letra. Marahil ay hindi rin niya ito gusto, pero kailangan niya rin.

We're quits.

Pagkatapos naming pumirma, binigyan niya ako ng envelope. Makapal ito at mabigat.

“Your payment,” sabi ng groom. “The marriage will last for five years. After that, you’re free.”

Tumango ako. “Thank you.”

Hindi ko man lang napagmasdan ang mukha ng lalaking pinakasalan ko. Paglingon ko, wala na siya. Parang hangin lang na dumaan.

At least, makakapagsimula na ako ng bagong buhay.