1: Dumped

SELENA

I never imagined that the most special day of my life would turn into the most humiliating moment ever.

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko ang bouquet. Parang may nag-uunahang mga kabayo sa dibdib ko nang dahan-dahang bumukas ang pinto ng simbahan. Everyone stood up, their eyes on me, waiting for the bride.

Me.

I took a deep breath.

This is it, Selena. Today, you’ll finally marry Marco Villareal, the love of your life.

The aisle felt endless, but I kept walking, smiling even though my knees were shaking. My gown sparkled under the lights, the train flowing behind me. Tumingin ako nang diretso sa altar, kung saan naghihintay si Marco. Or at least, I thought he was waiting.

Pero nang abutin ko siya, hindi niya tinanggap ang kamay ko. His eyes were cold, distant. Napawi ang ngiti ko. I know there’s something wrong.

“Marco…” I whispered, my voice breaking.

Bago pa siya makasagot, narinig kong suminghap ang mga bisita. Nilingon ko ang dahilan ng pagsinghap nila at nanlamig.

Sophia.

My sister.

My own blood.

She was walking down the aisle, too, wearing a wedding gown almost identical to mine.

“What the hell is this?” bulong ko. Parang nanikip ang dibdib ko.

Sophia smirked, her chin lifted high. “You didn’t really think you’d win, did you, Selena?”

Nanuyo ang lalamunan ko, as if my mouth run out of fluids. “Sophia… bakit ka naka-gown? This is my wedding.”

Pero nagsalita si Marco. Ang lamig ng boses niya na para akong pinapaso ng nagyeyelong mga salita. “No, Selena. This is our wedding; mine and Sophia’s.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. My ears rang, my vision blurred. “What? Marco… you’re marrying me. Me!”

He shook his head. “I can’t. I love Sophia. I should’ve chosen her from the start.”

Sumabog ang bulungan sa loob ng simbahan. Ang ilan ay nagulat; meron namang nawiwili. Halos mawalan ng lakas ang mga tuhod ko.

This is not happening!

“You’re joking,” sabi ko na nanginginig ang boses. “Tell me this is a joke, Marco.”

But Sophia stepped closer, her hand sliding into Marco’s. “It’s not a joke, sis. You stole him from me once, remember? Now, he’s mine again.”

“Wait, what? Inagaw lang pala ni Selena si Marco kay Sophia?”

“What a brat! Playing the victim, huh?”

"Si Sophia pala ang totoong mahal ni Marco, at hindi si Selena. Pity."

My heart shattered, as if it were thrown away in the thorns. “I didn’t steal him! He chose me!”

Tumawa si Sophia, pero puno ng galit at inggit. “Because you’re the heiress of Cruz GR Group! But it doesn’t matter now. He’s choosing me. Deal with it.”

“No…”

“You know what, why don’t you apologize to me? Kneel and kiss my foot. And maybe, I will let it pass. Let bygones be bygones.”

Lumingon ako sa ama namin, desperado, nanghihingi ng tulong sa kaniya. “Dad, please… say something. Stop this.”

But his face was stone, his eyes filled with disappointment. “Selena, you brought this upon yourself. You betrayed your sister. And now, you refuse to apologize? You’re no daughter of mine.”

Natigilan ako. Hindi ako makapaniwalang nasabi iyon sa akin ng sarili kong ama.

Did he mean it?

Talaga bang itatakwil niya ako, na walang ibang ginawa kun’di sundin lahat ng utos niya?

“Dad… no. Don’t say that. Ikaw na lang ang meron ako.”

Tinaasan niya ako ng boses. Umalingawngaw ito sa buong simbahan. “You are no longer part of the Cruz Family. From this day forward, you are nothing to me. My only heiress is none other than Sophia.”

The humiliation burned deeper than any wound. Ang sarili kong ama, ang lalaking nagpalaki sa akin, ay mas pinaboran ang nakababata kong kapatid na si Sophia.

Nanlabo ang paningin ko dahil sa luha na walang tigil sa pagbagsak. Nanginginig ang mga kamay ko. Hindi alam kung saan kakapit.

“Dad, please… I didn’t mean to hurt her. I just… I loved Marco.”

Pero tinalikuran niya ako. Ayaw akong tingnan, na lalong nagpadurog sa akin.

Marco’s voice cut through the silence. “Selena, I’m sorry. But Sophia is the one I want. You should understand.”

Understand? How could I possibly understand being dumped on my wedding day, in front of everyone for my own sister?

Ramdam ko ang bigat ng daan-daang mga mata na nakatingin sa akin; hinuhusgahan ako, tinutukso. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit na hinahawakan ang bouquet, hanggang sa unti-unting mahulog ang mga talulot ng bulaklak.

Kasabay ng pagbagsak ng bulaklak, tuluyan akong nahulog sa bangungot na kahit kailan ay hindi ko inasahan.

“You humiliated me,” I whispered, my voice breaking. “You both humiliated me.”

Sophia leaned closer, her words dripping with venom. “Consider this payback. You thought you could take everything from me. Now, I’ve taken it all back.”

Gusto kong sumigaw. Gusto kong manlaban. Gusto kong pagpipirasuhin ang nakakairita niyang ngiti. Pero ayaw gumalaw ang katawan ko. Sobrang bigat ng puso ko, parang dinurog maging ang kaluluwa ko.

Tumikhim ang pari; hindi alam kung anong gagawin. Pero mas malakas pa ang bulungan ng mga bisita; maging ang tawanan nila ay hindi nakalampas sa pandinig ko.

I stood there, abandoned, betrayed, and disowned. My dream wedding had turned into a nightmare.

Pinahid ko ang mga luha ko, tapos ay binitawan ko ang bouquet. Kumalat ang mga bulaklak sa sahig.

Basag na ang boses ko, pero pinilit kong sabihin sa kanila ang mga salitang bumara sa lalamunan ko.

“Congratulations, Sophia. You won.”

Pagkatapos ay tumalikod na ako at naglakad paalis sa altar. Bawat hakbang ay mas mabibigat kumpara kanina. Ang suot ko ay biglang naging kadena; mabigat na hinahatak pabalik ang pagkatao ko na nasira dahil sa walang kuwentang pag-ibig.

Bago ko tuluyang lisanin ang simbahan, narinig ko ang matagumpay na tawa ni Sophia, ang mga salitang ipinangako ni Marco sa kaniya, at ang pananahamik ng ama namin.

I was no longer a bride. I was nothing.