3: Moved

SELENA

Nakatingin lang ako sa bintana, sakay ng aircon bus. Ramdam ko ang pagod. Ang daming nangyari sa loob ng dalawang araw.

I was dumped, disowned, and married to a stranger. Something unusual for someone who is from an elite family.

Yup, our family is part of the elite families in the country. They're quite famous, except for me. People always see me as the bad seed in the family, someone who always does the wrong thing.

Napapikit ako. Ninanamnam ang kapayapaan sa paligid ko. Pero bago pa man ako makatulog, biglang umikot ang paningin ko.

“Miss, okay ka lang?” tanong ng konduktor, pero naging malabo ang lahat. Pagmulat ko ng mga mata, puting kisame ang bumungad sa akin. Amoy disinfectant, amoy gamot.

“Miss Selena?” sabi ng nurse. “You’re awake.”

Napatingin ako sa kanya, nagtataka. Mahina pa ang boses ko, pero sapat iyon para marinig niya ang isang tanong na bumabagabag sa akin.

"What happened?”

“You fainted on the bus. You’ve been unconscious for five hours.”

“Five hours?” bulong ko. “Why?”

Lumapit ang doktor. May hawak siyang chart. 'Yong common na dala-dala ng mga doktor kapag chini-check nila ang mga pasyente nila.

“We ran some tests. You’re… pregnant.”

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. Parang may sumabog sa loob ko.

“What?”

Tama ba ang pagkarinig ko?

Buntis ako?

“Congratulations,” sabi ng doktor na parang normal lang sa kaniya. “You’re about six weeks along.”

Napailing ako.

No. No. No.

“That’s impossible. I’ve never—” Napahinto ako. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin. It's kinda embarrassing. “I’ve never been with anyone.”

Tumahimik ang doktor. Mukhang hindi niya inasahan ang sinabi ko.

Sino ba naman ang hindi magtataka kung ang patient mo ay buntis pero hindi nakaranas ng s*x?

“Well, the tests are accurate. You are pregnant.”

Napatitig ako sa kisame. Nanginginig ang kalamnan.

Paano?

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagulat, ang kasal sa lalaking hindi ko kilala o ang pagbubuntis na hindi ko maintindihan.

Tumingin ako sa kamay ko, sa daliring may suot na simpleng singsing.

Napapikit ako. Naramdaman ko na naman ang luha na tumulo sa pisngi ko. Pakiramdam ko pinagkakaisahan talaga ako ng mundo.

“What kind of life is this?” bulong ko.

Pero sa kabila ng lahat ng gulo, may isang bagay na malinaw sa akin. Kailangan kong lumayo. Kailangan kong protektahan ang sarili ko at ang batang nasa loob ko.

Kapag nalaman nila ito, lalo na ang pamilya ko, mas lalong bababa ang tingin nila sa akin. At baka saktan din nila ang inosenteng buhay na dinadala ko.

Nakasakay na ako sa bus papuntang probinsya. Pinilit kong ngumiti. Kasi kailangan kong tanggapin ang lahat. Sabi nga nila, unexpected blessings are the best.

Gusto kong paniwalaan iyon, pero paano?

“New life, Selena,” sabi ko sa sarili ko. “No more Cruz. No more pain.”

Habang palayo ang bus, hindi ko maiwasang hawakan ang singsing sa daliri ko.

Five years.

Pagdating ko sa probisya, para akong nakahinga nang maluwag. Ang daming taong ginugol ko ang buhay ko sa lungsod na puro ingay, traffic, at stress. Pero dito, ibang-iba.

Tahimik, presko ang hangin, at ramdam ko ang kalayaan.

.

.

.

“Miss Selena,” sabi ng doktor. Medyo nagulat pa siya. “Hindi lang isa ang baby mo… apat sila.”

Biglang huminto ang mundo ko. Heto na naman tayo sa surprises ng mundo sa akin. Tinanggap ko na nga na nabuntis ako na hindi ko alam kung paano. Tapos ngayon, malalaman kong apat?!

“A-apat?!” halos pasigaw kong sagot.

Tumango ang doktor, parang natawa pa siya sa akin. “Quadruplets.”

Napaluha ako. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Paano ko bubuhayin ang apat na bata? Paano ko sila palalakihin nang mag-isa?

“Mga anak… paano ko kayo bubuhayin?” bulong ko, hawak ang tiyan.

.

.

.

Naglalakad ako sa palengke nang mabangga ako ng isang lalaki. Matangkad, maputi, at nakasuot ng simpleng polo shirt.

“Sorry, miss,” sabi niya, sabay ngiti.

“No problem,” sagot ko.

“I’m Ethan. Vacation lang ako dito. Gusto ko ng break sa city life.”

"Selena Cr—Alvarez," sabi ko naman at nag-shake hands kami.

Hindi ko inakalang doon magsisimula ang pagkakaibigang hindi ko inaasahan. Nagkataon na magkalapit lang ang bahay namin. Kaya palagi na kaming magkasama sa pamamalengke, pagtatanim, at tsismisan.

'Di naglaon, naging best friend ko siya.

“Selena, paano mo hinahandle ang pregnancy mo? Quadruplets ‘yun ah.”

Napabuntong-hininga ako. “Honestly, hindi ko alam. Natatakot ako. Pero kailangan kong maging strong para sa kanila.”

Tumingin siya sa akin habang seryoso ang mga mata. “Kung gusto mo, I can help. Kahit pansamantala lang. Para hindi ka mag-isa.”

Napangiti ako. “Salamat, Ethan. Hindi mo alam kung gaano kahalaga ‘yan para sa akin.”

Dumating ang araw na ipinanganak ko ang apat. Dalawang lalaki at dalawang babae. Sobrang hirap, pero worth it naman. Si Ethan ang tumulong sa paghahanda ng lahat. Cribs, bottles, and diapers. Pero hindi naging madali ang lahat sa kaniya.

Dahil ang tatlong anak ko ay parang allergic kay Ethan. Kapag karga niya sila, umiiyak sila. Minsan nga ay naaawa na ako sa kaniya.

“Selena, parang ayaw nila sa akin,” sabi niya. Medyo malungkot ang tono ni Ethan.

Napatawa ako. “Give them time. Siguro protective lang sila sa akin.”

“Dada!” tawag ni Selene kay Ethan.

Napatingin ako kay Ethan. Nagulat siya, pero ngumiti rin. “Mukhang ako ang favorite niya.”

Napangiti rin ako. Si Selene lang talaga ang close sa kaniya. Akala siguro niya ay si Ethan ang tatay nila.

“Selena, pahinga ka muna. Ako na ang bahala kay Selene,” sabi ni Ethan.

“Pero paano ‘yung tatlo?” tanong ko.

“Okay lang. Kahit ayaw nila sa akin, gagawin ko pa rin ang best ko.”

Napaluha ako. Hindi ko akalain na may taong handang tumulong nang ganito. Nagpapasalamat talaga ako na dumating si Ethan sa buhay namin.

.

.

.

“Selena, naisip ko… baka isipin ng mga bata na ako talaga ang tatay nila. Okay lang ba sa’yo?”

Napaisip din ako. “Hindi ko alam. Pero kung magiging masaya sila, siguro okay lang. Basta alam nila na mahal ko sila.”

Tumango si Ethan. “Promise, hindi ko sila pababayaan. Kahit temporary lang ako dito, gusto kong maging parte ng buhay nila… ng buhay ninyo.”

Lumipas ang mga buwan. Mas lalo kong nakilala si Ethan. Hindi lang siya mabait, kun'di responsable rin. Kahit hindi siya ang tunay na ama ng mga anak ko, tumayo pa rin siya.

Bagama't nasasanay na sila na nariyan si Ethan, ramdam ko pa rin ang tension. Ang tatlong anak ko, parang may sariling mundo. Hindi pa rin nila matanggap si Ethan sa buhay namin.

“Ayoko kay Tito Ethan,” sabi ng panganay ko.

“Me too,” sagot ng pangalawa.

“Pero si Selene, gusto siya,” dagdag pa ng pangatlo.

Napabuntong-hininga na lang ako. “Mga anak, give him a chance. He’s helping us.”

.

.

.

“Selena, hanggang kailan ako dito? Vacation lang dapat ako, pero parang ayaw ko nang umalis.”

Napatingin ako sa kanya. “Ethan, hindi ko alam. Pero kung gusto mong manatili, hindi kita pipigilan.”

Ngumiti siya. “Maybe this is where I belong.”