3: Moved

SELENA

Nakatingin lang ako sa bintana. Sakay ng aircon bus habang ramdam ko ang pagod. Ang daming nangyari sa loob ng dalawang araw.

I was dumped, disowned, and married to a stranger. Something unusual for someone who is from an elite family.

Yup, our family is part of the eight elite families in the country. They're quite famous, except for me. Because people know me as the bad seed in the family, someone who always does the wrong thing in their eyes.

Napapikit ako. Ninanamnam ang kapayapaan sa paligid ko. Pero bago pa man ako makatulog, biglang umikot ang paningin ko.

“Miss, okay ka lang?” tanong ng konduktor, pero hindi ko na siya narinig.

Lahat naging malabo. Pagmulat ko ng mga mata, puting kisame ang bumungad sa akin. Amoy disinfectant, amoy gamot.

“Miss Selena?” sabi ng nurse. “You’re awake.”

Napatingin ako sa kanya, nagtataka. Mahina pa ang boses ko, pero sapat iyon para marinig niya ang isang tanong na bumabagabag sa akin.

"What happened?”

“You fainted on the bus. You’ve been unconscious for five hours.”

“Five hours?” bulong ko. “Why?”

Lumapit ang doktor. May hawak na chart. “We ran some tests. You’re… pregnant.”

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. Parang may sumabog sa loob ko.

“What?”

Tama ba ang pagkarinig ko?

Buntis ako?

“Congratulations,” sabi ng doktor na parang normal lang sa kaniya. “You’re about six weeks along.”

Napailing ako.

No. No. No.

“That’s impossible. I’ve never—” Napahinto ako. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin. It's kinda embarrassing. “I’ve never been with anyone.”

Tahimik ang doktor. Mukhang hindi niya inasahan ang sinabi ko.

Sino ba naman ang hindi magtataka kung ang patient mo ay buntis pero hindi nakaranas ng ano.

“Well, the tests are accurate. You are pregnant.”

Napatitig ako sa kisame. Nanginginig ang kalamnan.

Paano?

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagulat, ang kasal sa lalaking hindi ko kilala o ang pagbubuntis na hindi ko maintindihan.

Tumingin ako sa kamay ko, sa daliring may suot na simpleng singsing.

Napapikit ako. Naramdaman ko na naman ang luha na tumulo sa pisngi ko. Pakiramdam ko pinagkakaisahan talaga ako ng mundo.

“What kind of life is this?” bulong ko.

Pero sa kabila ng lahat ng gulo, may isang bagay na malinaw sa akin. Kailangan kong lumayo. Kailangan kong protektahan ang sarili ko at ang batang nasa loob ko.

Kapag nalaman nila ito, lalo na ang pamilya ko, mas lalong bababa ang tingin nila sa akin. Hindi ko pa kayang harapin sila ngayon.

Pinirmahan ko ang discharge papers. Bitbit ang envelope ng pera at ang bagong pasanin sa tiyan ko.

Habang nakasakay ako sa bus papunta sa countryside, pinilit kong ngumiti. Kasi kailangan kong tanggapin ang lahat. Sabi nga nila, unexpected blessings are the best.

Gusto ko iyong paniwalaan, pero paano?

“New life, Selena,” sabi ko sa sarili ko. “No more Cruz. No more pain.”

Habang lumalayo ang bus, hindi ko maiwasang hawakan ang singsing sa daliri ko.

Five years.

Hidden bride.

Pregnant.

At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung saan magsisimula ang katotohanan o kung kailan matatapos ang kasinungalingan.

Pagdating ko sa countryside, para akong nakahinga nang maluwag.

Ang daming taon kong ginugol ang buhay ko sa lungsod na puro ingay, traffic, at stress. Pero dito, ibang-iba.

Tahimik, presko ang hangin, at ramdam ko ang kalayaan.

Nag-rent ako ng maliit na bahay na gawa sa kahoy. May malawak na bakuran na puwede kong pagtaniman.

“Perfect,” bulong ko sa sarili habang nakatanaw sa paligid.

Nagsimula akong magtanim ng gulay—kamatis, talong, okra—at ilang prutas gaya ng papaya at saging. Nag-alaga rin ako ng manok at kambing.

Simple lang ang buhay, pero masaya ako.

.

.

.

“Miss Selena,” sabi ng doktor. Medyo nagulat pa siya. “Hindi lang isa ang baby mo… apat sila.”

Parang biglang huminto ang mundo ko. Heto na naman tayo sa surprises ng mundo sa akin. Tinanggap ko na nga na nabuntis ako na hindi alam kung paano. Tapos ngayon, malalaman kong apat?!

“A-apat?!” halos pasigaw kong sagot.

Tumango ang doktor, parang natawa pa siya sa akin. “Quadruplets.”

Napaluha ako. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Paano ko bubuhayin ang apat na bata? Paano ko sila palalakihin nang mag-isa?

Halos hindi ako makatulog. Lagi kong iniisip ang future. Habang nagdidilig ako ng halaman, napahinto ako at napatingin sa tiyan ko.

“Mga anak… paano ko kayo bubuhayin?” bulong ko, hawak ang tiyan.

.

.

.

Naglalakad ako sa palengke nang may nakabangga sa akin. Matangkad, maputi, at naka-simpleng polo shirt.

“Sorry, miss,” sabi niya, sabay ngiti.

“No problem,” sagot ko.

“I’m Ethan. Vacation lang ako dito. Gusto ko ng break sa city life.”

"Selena Cr—Alvarez," sabi ko naman at nag-shake hands kami.

Hindi ko inakalang doon magsisimula ang pagkakaibigan na hindi ko inaasahan. Nagkataon na magkalapit lang ang bahay namin. Kaya palagi na kaming magkasama sa pamamalengke, pagtatanim, at tsismisan.

'Di naglaon, naging best friend ko siya.

Habang nagluluto kami ng adobo. Nagtanong siya. Siguro out of curiosity rin. Never din kasi akong nag-share ng buhay ko sa kaniya. Siya lang itong madaldal.

“Selena, paano mo hinahandle ang pregnancy? Quadruplets ‘yun ah.”

Napabuntong-hininga ako. “Honestly, hindi ko alam. Natatakot ako. Pero kailangan kong maging strong para sa kanila.”

Tumingin siya sa akin, seryoso ang mga mata. “Kung gusto mo, I can help. Kahit pansamantala lang. Para hindi ka mag-isa.”

Napangiti ako. “Salamat, Ethan. Hindi mo alam kung gaano kahalaga ‘yan para sa akin.”

Dumating ang araw na ipinanganak ko ang apat. Dalawang lalaki at dalawang babae. Sobrang hirap, pero worth it naman.

Si Ethan ang tumulong sa paghahanda ng lahat. Cribs, bottles, and diapers. Pero hindi naging madali ang lahat sa kaniya.

Ang tatlong anak ko parang allergic kay Ethan. Kapag karga niya sila, umiiyak.

“Selena, parang ayaw nila sa akin,” sabi niya minsan. Medyo malungkot ang tono.

Napatawa ako. “Give them time. Siguro protective lang sila sa akin.”

Pero kakaiba ang bunso ko na si Selene. Siya lang ang sobrang lapit kay Ethan. Kapag karga siya ni Ethan, tahimik lang siya. Kapag naglalaro sila, tawa nang tawa si Selene.

“Dada!” tawag pa niya minsan kay Ethan, kahit bata pa.

Napatingin ako kay Ethan. Nagulat siya, pero ngumiti rin. “Mukhang ako ang favorite niya.”

.

.

.

“Selena, pahinga ka muna. Ako na ang bahala kay Selene,” sabi ni Ethan habang pinapatulog ang anak ko.

“Pero paano ‘yung tatlo?” tanong ko.

“Okay lang. Kahit ayaw nila sa akin, gagawin ko pa rin ang best ko.”

Napaluha ako. Hindi ko akalain na may taong handang tumulong nang ganito.

Isang hapon, habang nagdidilig ako ng halaman, lumapit si Ethan.

“Selena, naisip ko… baka isipin ng mga bata na ako talaga ang tatay nila. Okay lang ba sa’yo?”

Napaisip ako. “Hindi ko alam. Pero kung magiging masaya sila, siguro okay lang. Basta alam nila na mahal ko sila.”

Tumango siya. “Promise, hindi ko sila pababayaan. Kahit temporary lang ako dito, gusto kong maging parte ng buhay nila.”

Lumipas ang mga buwan. Mas lalo kong nakilala si Ethan. Hindi lang siya mabait, kun'di responsable din. Kahit hindi siya ang tunay na ama ng mga anak ko, tumayo pa rin siya.

Bagama't nasasanay na sila na nariyan si Ethan, ramdam ko pa rin ang tension. Ang tatlong anak ko, parang may sariling mundo. Hindi pa rin nila matanggap si Ethan.

“Ayoko kay Tito Ethan,” sabi ng panganay ko.

“Me too,” sagot ng pangalawa.

“Pero si Selene gusto siya,” dagdag pa ng pangatlo.

Napabuntong-hininga ako. “Mga anak, give him a chance. He’s helping us.”

.

.

.

“Selena, hanggang kailan ako dito? Vacation lang dapat ako, pero parang ayaw ko nang umalis.”

Napatingin ako sa kanya. “Ethan, hindi ko alam. Pero kung gusto mong manatili, hindi kita pipigilan.”

Ngumiti siya. “Maybe this is where I belong.”

Habang nakatingin ako sa mga anak kong natutulog, ramdam ko ang bigat ng responsibilidad. Pero ramdam ko rin ang saya. Kahit mahirap, kahit mag-isa, kahit uncertain ang future… may kasama ako.

At kahit hindi pa sigurado kung hanggang kailan, alam kong sa ngayon, hindi ako nag-iisa.