Novelas de ninsies

SELENA's POV"Kids, lapit nga kayo kay Mommy," sabi ko, saka nginitian ko ang tatlong lalaki na hindi ko naman kilala. Pero mukha silang pamilyar sa akin.Lumapit sa akin ang mga bata, pero bawat isa sa kanila ang atensyon ay nasa apat na lalaki. Kung si Selene, gets ko pa na masaya siyang nakatingin kay Ethan, ang tatlo kong anak ay hindi.Hindi ko maintindihan kung bakit mukhang close na kaagad sila. Ngayon pa lang sila nakapunta ng city kaya malabong kilala na nila sila. Isa pa, mukhang bigatin ang mga nakatagpo nila.Paano napasunod ng mga anak ko ang tatlong estranghero na nasa harapan ko ngayon?"Babies, sino-sino sila? Bakit niyo sila dinala rito? At… bakit kayo magkasama?" medyo natataranta kong tanong sa mga anak ko.Humarap sa akin si Silas. Kahit maputla ang mukha, nakikita ko ang saya sa mga mata niya. Never in my life have I seen him happier. Ngayon lang.This is strange. Ayoko siyang pangunahan, pero iba na talaga ang kutob ko."Mom, he is Sebastian. He is dad, right?"

SELENE's POV"This is the plan. Lilibutin natin ang buong ospital para mahanap ang daddy natin," sabi ni Seraph, at pasimpleng sinulyapan si Mommy na natutulog sa sofa. "Be quiet. Huwag kayong magpadalus-dalos. Check the person. Dapat makaramdam kayo ng lukso ng dugo, got it?""Got it," sabay naming sagot nina Sienna at Silas."Silas, are you sure you wanna help? You know, Mom will be mad if she finds out that-""No, it's fine. I'm good," nakangiting sagot ni Silas, pero maputla pa rin ang mukha."Yeah, before your treatment," sagot ko."Selene!" mahinang suway ni Seraph."Okay. Never mind," sabi ko na lang at naunang lumabas ng room.Sumunod naman sila sa akin. Pero hindi ko alam kung saan kami magsisimula."You know, guys. Ang lawak ng ospital. Saan tayo magsisimula?" tanong ko, saka sila hinarap. Pero biglang wala na sila sa likuran ko.Saan sila nagpunta? Ang bilis naman nilang mawala.Napapikit ako ng mga mata nang may boses na tumawag sa akin. Pamilyar, para bang nakasama ko na

SELENA"Mommy, masakit…" bulong ni Silas habang nakahiga sa sofa. Maputla ang mukha niya at halos wala nang lakas.Ang pangatlo kong anak, isa sa quadruplets, ay palaging masigla at palaging may kalokohan. Pero ngayon, parang naubos ang lahat ng sigla niya.Kinabahan ako. Namumutla na siya. Hindi ito simpleng lagnat lang. Parang may kakaiba sa nararamdaman niya."Silas, tahan na... We'll go to the doctor," sabi ko, pilit na pinapakalma ang sarili. Pero sa loob-loob ko, nanginginig na ako.Gaya ng sinabi ko kay Silas, isinugod ko siya sa ospital. Matapos ang ilang test, napag-alaman ng doktor na may neuroblastoma ang anak ko. Halos mawalan ako ng lakas nang banggitin niya iyon.Masyado pang bata si Silas para danasin iyon. He's just five years old for bad luck's sake! Hindi ba puwedeng ma-enjoy ng bata ang childhood niya?"Sigurado ba kayo, Dok, na iyon talaga ang sakit niya?" tanong ko."Iyon ang lumabas sa tests, misis. Pero puwede kang mag-second opinion.""At kapag pareho pa rin an

SELENANakatingin lang ako sa bintana. Sakay ng aircon bus habang ramdam ko ang pagod. Ang daming nangyari sa loob ng dalawang araw. I was dumped, disowned, and married to a stranger. Something unusual for someone who is from an elite family.Yup, our family is part of the eight elite families in the country. They're quite famous, except for me. Because people know me as the bad seed in the family, someone who always does the wrong thing in their eyes. Napapikit ako. Ninanamnam ang kapayapaan sa paligid ko. Pero bago pa man ako makatulog, biglang umikot ang paningin ko.“Miss, okay ka lang?” tanong ng konduktor, pero hindi ko na siya narinig.Lahat naging malabo. Pagmulat ko ng mga mata, puting kisame ang bumungad sa akin. Amoy disinfectant, amoy gamot.“Miss Selena?” sabi ng nurse. “You’re awake.”Napatingin ako sa kanya, nagtataka. Mahina pa ang boses ko, pero sapat iyon para marinig niya ang isang tanong na bumabagabag sa akin."What happened?”“You fainted on the bus. You’ve bee

SELENAHindi ko alam kung paano ako nagkaroon ng lakas ng loob na mag-empake. Habang isa-isa kong nilalagay sa maleta ang mga damit ko, parang bawat tiklop ay may kasamang sakit. The villa that used to feel like home now looked like a prison of memories. Every corner reminded me of betrayal, Marco’s cold eyes, Sophia’s triumph, and Dad’s silence.“Selena!” sigaw ni Sophia mula sa hallway.Napapikit ako. Of course, hindi niya ako hahayaang umalis nang tahimik. Paglingon ko, ayun siya. Nakasandal sa pinto, naka-cross arms, at may ngiting nakakainis.“Leaving so soon, sis?”“Wala na akong dahilan para manatili,” sagot ko. Pilit kong pinapakalma ang boses ko.Tumawa siya nang mahina. Akala mo walang nagawang kasalanan sa akin.“Oh, but you do. You still owe me an apology. And besides, I need a yaya for my future babies.”Napakunot ang noo ko. “Apology? For what? For loving someone who chose me?”Her eyes turned sharp. “For stealing Marco. For humiliating me. For making Dad hate you.”Humi

SELENAI never imagined that the most special day of my life would turn into the most humiliating moment ever.Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko ang bouquet. Parang may nag-uunahang mga kabayo sa dibdib ko nang dahan-dahang bumukas ang pinto ng simbahan. Everyone stood up, their eyes on me, waiting for the bride.Me.I took a deep breath.This is it, Selena. Today, you’ll finally marry Marco Villareal, the love of your life.The aisle felt endless, but I kept walking, smiling even though my knees were shaking. My gown sparkled under the lights, the train flowing behind me. Tumingin ako nang diretso sa altar, kung saan naghihintay si Marco. Or at least, I thought he was waiting.Pero nang abutin ko siya, hindi niya tinanggap ang kamay ko. His eyes were cold, distant. Napawi ang ngiti ko. I know there’s something wrong. “Marco…” I whispered, my voice breaking.Bago pa siya makasagot, narinig kong suminghap ang mga bisita. Nilingon ko ang dahilan ng pagsinghap nila at nanlami