บทที่ 11

มื้ออาหารดำเนินต่อไปท่ามกลางความเงียบที่ไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป ครอสไม่ได้พูดอะไรมากนัก เขาเพียงแค่นั่งมองเธอกินและคอยคีบอาหารเติมให้ในจานไม่ขาด จนกระทั่งอลิซกินจนอิ่มแปล้และวางตะเกียบลง

"อิ่มแล้วค่ะ กินไม่ไหวแล้วจริงๆ" อลิซยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ

ครอสพยักหน้ารับ เรียกพนักงานมาเก็บเงิน เขาจ่ายค่าอาหารทั้งหมดโดยไม่ยอมให้อลิซหารครึ่งตามที่เธอเสนอ เมื่อเดินออกมาหน้าร้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้าจนอลิซต้องยกมือขึ้นลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ

"หนาวเหรอ" ครอสถามเสียงเรียบ

"นิดหน่อยค่ะ"

ครอสไม่ได้ถอดเสื้อช็อปหรือเสื้อคลุมให้เธอเหมือนพระเอกในนิยาย เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โอบแขนแกร่งไปรอบไหล่บางของเธอและดึงตัวเธอให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา

"เดินเร็วๆ จะได้ถึงรถไวๆ"

อลิซเบิกตากว้างกับสัมผัสที่จาบจ้วงแต่กลับทำให้รู้สึกปลอดภัย เธอพยายามจะขืนตัวออก แต่แรงบีบเบาๆ ที่หัวไหล่ของเขาก็ทำให้เธอต้องยอมเดินตามจังหวะก้าวของเขาไปโดยปริยาย

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถสปอร์ตสีดำสนิทของครอส ความอบอุ่นจากเครื่องปรับอากาศก็ทำให้ความหนาวเย็นบรรเทาลง อลิซนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดทาง เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรกับผู้ชายคนนี้ดี ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นจากความหวาดกลัว แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนจนเธอตั้งรับไม่ทัน

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าหอพักของอลิซ ครอสดับเครื่องยนต์แต่ยังไม่ยอมปลดล็อกประตูรถ

"ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะคะ แล้วก็... ขอบคุณที่มาส่ง" อลิซหันไปบอกเขา พร้อมกับเอื้อมมือไปจับที่เปิดประตู

"พรุ่งนี้เลิกเรียนกี่โมง" ครอสถามขึ้นโดยที่ยังไม่ได้มองหน้าเธอ

"บ่ายสามค่ะ ทำไมคะ"

"ฉันจะมารับ"

"พี่ครอส หนูเกรงใจ..."

"ฉันไม่ได้ขอความเห็น ฉันแค่บอกให้รู้" ครอสหันมาสบตากับเธอ นัยน์ตาดุดันคู่นั้นมีความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัดใจ "เลิกเรียนแล้วรอฉันอยู่ที่คณะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม"

อลิซเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ชายคนนี้เผด็จการเกินกว่าจะรับฟังเหตุผลของใคร เธอจึงทำได้แค่พยักหน้ารับเบาๆ

"เข้าใจแล้วค่ะ"

ครอสกดปลดล็อกประตูรถ อลิซเปิดประตูและก้าวลงไปยืนบนทางเท้า เธอมองดูรถสปอร์ตคันนั้นแล่นออกไปจนลับสายตา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าหอพักไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ

ข่าวลือเรื่องที่อลิซ นักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ปีสอง ขึ้นรถสปอร์ตสีดำสนิทของครอส ทายาทธุรกิจกาสิโนผู้ทรงอิทธิพล แพร่สะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ทุกคนในคณะก็ต่างพากันจับจ้องมาที่อลิซด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความหวาดหวั่น

โคลอี้รีบวิ่งถลาเข้ามาหาเพื่อนสนิททันทีที่อลิซก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะในช่วงสายของวันถัดมา ใบหน้าของโคลอี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและคำถามมากมายที่อัดอั้นอยู่เต็มอก

"อลิซ! แกอธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าข่าวลือนั่นมันหมายความว่ายังไง" โคลอี้ดึงแขนอลิซให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ก่อนจะกระซิบถามเสียงเครียด "เมื่อวานเย็นมีคนเห็นแกเดินออกมาจากสตูดิโอกับพี่ครอส แถมเขายังสะพายกระเป๋าให้แกด้วย แล้วแกก็ขึ้นรถเขาไป แกบ้าไปแล้วเหรอ ฉันเตือนแกแล้วไงว่าให้อยู่ห่างจากผู้ชายคนนั้น!"

อลิซถอนหายใจยาว วางกระเป๋าผ้าลงบนโต๊ะอย่างเหนื่อยล้า เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องกลายเป็นประเด็นใหญ่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะลุกลามเร็วขนาดนี้

"มันไม่มีอะไรหรอกแก ก็แค่... บังเอิญเจอกันที่สตูดิโอ เขาเลยชวนไปกินข้าว แล้วก็เลยมาส่ง" อลิซพยายามตอบให้ดูเป็นเรื่องปกติที่สุด แม้ในใจจะรู้ดีว่าการที่ครอสมานั่งเฝ้าเธอจนกว่าจะยอมไปกินข้าวด้วยนั้น ไม่ใช่เรื่องปกติเลยสักนิด

"บังเอิญเจอกัน? ชวนไปกินข้าว? นี่แกกำลังพูดถึงมาเฟียหน้าตายคนนั้นอยู่นะเว้ย" โคลอี้เบิกตากว้างกว่าเดิม "คนอย่างพี่ครอสเนี่ยนะจะมาเดินเล่นแถวสตูดิโอคณะเรา แถมยังใจดีชวนผู้หญิงไปกินข้าวอีก แกโกหกฉันอยู่ใช่ไหมอลิซ"

"ฉันไม่ได้โกหก ก็แค่กินข้าวกันจริงๆ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น" อลิซหลบสายตาเพื่อน หยิบสมุดจดขึ้นมาเปิดหน้าว่างเพื่อตัดบท "อาจารย์มาแล้ว แกเลิกถามเถอะ"

โคลอี้จำใจต้องหยุดซักไซ้เมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในห้องเรียน แต่สายตาจับผิดยังคงจดจ้องมาที่อลิซเป็นระยะตลอดคาบเรียน อลิซพยายามจดจ่อกับการบรรยายหน้าชั้น แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ และสัมผัสที่แผ่วเบาตอนที่เขาเช็ดคราบซอสที่มุมปากให้เธอ

ผู้ชายคนนั้นอันตราย เธอรู้ดี แต่ความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวนั้นกลับดึงดูดเธออย่างน่าประหลาด