บทที่ 10

ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นสุดๆ ทำให้อลิซถึงกับถอนหายใจออกมาแรงๆ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องงานกลุ่มเลยสักนิด แต่เธอก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาโต้แย้งคนหน้ามึนแบบเขาได้อีก

"หนูยังวาดรูปไม่เสร็จ พี่จะนั่งเฝ้าแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่คะ"

"จนกว่าเธอจะยอมลุกไปกินข้าวกับฉัน" ครอสตอกกลับทันควัน สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่ใบหน้าจิ้มลิ้มลงมาถึงช่วงไหล่ที่ดูบอบบางเกินกว่าจะแบกรับเรื่องหนักหนาได้ "เธอผอมเกินไปแล้วอลิซ ลมพัดแรงๆ ก็คงปลิว ไปกินข้าว"

"หนูไม่หิวค่ะ"

ครอสไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวอลิซ มือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมไปคว้ากระเป๋าผ้าแคนวาสของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสะพายไว้บนบ่าตัวเองอย่างหน้าตาเฉย

"ถ้าไม่ไปกินข้าว งั้นก็กลับไปกินที่คอนโดฉัน"

อลิซเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับความเผด็จการที่ไร้ขีดจำกัดของผู้ชายคนนี้ เธอรีบลุกขึ้นยืนเพื่อจะแย่งกระเป๋าคืน แต่ความสูงที่ต่างกันมากทำให้เธอทำได้แค่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ตรงหน้าเขา

"พี่ครอส! พี่จะมาบังคับหนูแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ฉันบังคับได้ และฉันก็กำลังทำอยู่" ครอสก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เลือกเอาอลิซ จะไปกินข้าวร้านดีๆ หรือจะให้ฉันอุ้มเธอพาดบ่าเดินออกจากห้องนี้ไปที่รถ"

อลิซรู้สัญชาตญาณทันทีว่าคนอย่างเขาทำตามที่ขู่ได้อย่างแน่นอน เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจำนน หญิงสาวหันไปเก็บอุปกรณ์วาดภาพลงกล่องอย่างกระแทกกระทั้นเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้านำหน้าเขาออกจากสตูดิโอไป

ครอสเดินตามหลังเธอไปเงียบๆ มุมปากหยักกดลึกเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยได้เห็น

ร้านอาหารที่ครอสพาอลิซมาไม่ใช่ร้านหรูหราใหญ่โต แต่เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์อิซากายะขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในซอยเงียบๆ ห่างจากมหาวิทยาลัยพอสมควร ภายในร้านมีแสงไฟสลัวและลูกค้าเพียงไม่กี่โต๊ะ บรรยากาศค่อนข้างเป็นส่วนตัว

ครอสเลือกโต๊ะที่อยู่ในมุมอับสายตาที่สุด เขาเป็นคนจัดการสั่งอาหารทั้งหมดโดยไม่ถามความเห็นของอลิซเลยสักคำ เมื่ออาหารมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ อลิซก็ทำได้แค่นั่งมองจานซูชิและข้าวหน้าเนื้อตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

"กินเข้าไปซะ ฉันสั่งมาให้เธอ ไม่ได้สั่งมาให้เธอนั่งมอง" ครอสพยักพเยิดหน้าไปทางจานอาหาร ขณะที่ตัวเองหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบซาชิมิเข้าปาก

อลิซหยิบตะเกียบขึ้นมาเขี่ยข้าวในจานไปมา ความหิวที่มีอยู่บ้างถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอึดอัดจนกินอะไรไม่ลง

"พี่ทำแบบนี้ทำไมคะ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นถามตรงๆ น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิม "หนูรู้ว่าเหตุผลเรื่องงานกลุ่มมันเป็นแค่ข้ออ้าง พี่ไม่ได้สนใจงานนั้นด้วยซ้ำ พี่ต้องการอะไรจากหนูกันแน่"

ครอสหยุดชะงักปลายตะเกียบ เขาวางมันลงบนแท่นวางและเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอตรงๆ นัยน์ตาสีเข้มดุดันที่เคยมองคนอื่นด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่อลิซอ่านไม่ออก

"ฉันไม่ชอบเห็นใครโดนรังแกต่อหน้าต่อตา โดยเฉพาะ..." เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ สายตาหลุบลงมองริมฝีปากสีพีชของเธอ ก่อนจะตวัดกลับขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง "...โดยเฉพาะผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ยังทำเป็นเก่ง"

คำตอบของเขาทำให้อลิซชะงักไป ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัวเหมือนตอนแรก แต่มันคือความรู้สึกวูบไหวที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

"หนูไม่ได้ทำเป็นเก่ง" เสียงหวานแผ่วลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ เธอหลบสายตาเขาและก้มมองมือตัวเองที่กำแน่นอยู่บนตัก

ครอสมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก เขาเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกที่แข็งกร้าวของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่เขาคุ้นเคยดี เพราะตัวเขาเองก็ต้องสร้างเปลือกที่แข็งแกร่งเพื่อปกปิดความอ่อนแอในใจมาตลอดชีวิต

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู ยื่นมือข้ามโต๊ะไปเช็ดคราบซอสที่เปื้อนอยู่ตรงมุมปากของอลิซอย่างแผ่วเบาด้วยนิ้วหัวแม่มือ

อลิซสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสที่ไม่ทันตั้งตัว ความร้อนจากปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาส่งผ่านผิวแก้มจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

"กินให้มันดีๆ หน่อย ฉันไม่ได้พาเด็กอนุบาลมากินข้าวนะ"

แม้คำพูดจะฟังดูห้วนกระด้าง แต่การกระทำของเขากลับนุ่มนวลจนขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง อลิซมองหน้าเขาด้วยความสับสน ผู้ชายคนนี้คือมาเฟียที่บีบคอคนอื่นได้อย่างเลือดเย็นจริงๆ หรือ

"พี่ครอส..."

"กินข้าวอลิซ" ครอสตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อย่างชิ้นใหญ่ใส่ลงในจานของเธอ "กินให้หมด ถ้าเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะสั่งข้าวไปส่งเธอถึงหน้าประตูห้องทุกวัน"

คำขู่ที่ฟังดูอันตรายแต่กลับแฝงไปด้วยความห่วงใยทำให้อลิซเผลอหลุดยิ้มออกมาบางๆ เป็นครั้งแรก เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อชิ้นนั้นเข้าปาก ความรู้สึกอึดอัดที่เคยก่อตัวขึ้นค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน