บทที่ 12

ช่วงบ่าย อลิซเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับโคลอี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอาคารเรียน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่นเตือน อลิซหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ 'พ่อ' ที่โทรเข้ามา หญิงสาวขมวดคิ้ว ความรู้สึกหนักอึ้งก่อตัวขึ้นในอก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย

"ฮัลโหลค่ะพ่อ" อลิซกรอกเสียงลงไป พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ

"นังลูกเนรคุณ! แกไปทำอะไรมาฮะ!" เสียงตวาดลั่นของพ่อดังทะลุออกมาจากลำโพงจนอลิซต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย โคลอี้ที่เดินอยู่ข้างๆ หันมามองด้วยความตกใจ

"พ่อพูดเรื่องอะไรคะ หนูไปทำอะไร" อลิซถามกลับด้วยความสับสน

"ก็เมื่อเช้ามีคนของพวกปล่อยเงินกู้มาตามทวงหนี้ฉันถึงบ้าน พวกมันบอกว่าถ้าฉันไม่จ่ายหนี้ก้อนนี้ แกจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ แกไปกู้เงินพวกมันมาใช่ไหม!"

"หนูเปล่านะคะ! หนูจะไปกู้เงินพวกนั้นมาทำไม พ่อนั่นแหละที่ไปติดหนี้พวกมันแล้วมาโยนความผิดให้หนูหรือเปล่า" อลิซเถียงกลับทันที ความโกรธและความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ

"อย่ามาเถียงฉันนะ! ฉันไม่ได้ไปกู้เงินใครมาทั้งนั้น พวกมันบอกว่าแกไปรับปากอะไรกับหัวหน้าพวกมันไว้ ถึงได้ส่งคนมาขู่ฉันแบบนี้ ถ้าแกไม่จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย!"

"พ่อ!"

ยังไม่ทันที่อลิซจะได้อธิบายอะไร สายก็ถูกตัดไปเสียก่อน หญิงสาวยืนกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอขึ้นมาที่หางตา เธอไม่รู้เรื่องหนี้ก้อนนี้เลยสักนิด และไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องบ้าๆ พวกนี้ถึงต้องมาตกอยู่ที่เธอตลอดเวลา

"อลิซ แกเป็นอะไรหรือเปล่า พ่อแกโทรมาว่าอะไร" โคลอี้ถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเพื่อนหน้าซีดและตัวสั่นเล็กน้อย

"ไม่มีอะไรหรอกแก พ่อก็แค่... โทรมาบ่นเรื่องเงินเหมือนเดิมนั่นแหละ" อลิซสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องมาพลอยเครียดไปด้วย "แกกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันขอไปนั่งพักแป๊บหนึ่ง"

"ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหม แกดูไม่โอเคเลยนะ"

"ไม่เป็นไรจริงๆ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก แกไปเถอะ" อลิซฝืนยิ้มบางๆ ให้เพื่อน

โคลอี้มองเพื่อนด้วยความลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้ารับ "งั้นแกดูแลตัวเองดีๆ นะ มีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดเลย"

เมื่อโคลอี้เดินจากไปแล้ว อลิซก็พาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของตัวเองไปนั่งที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะ หญิงสาวซบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาเงียบๆ ความกดดันจากปัญหาครอบครัวที่สะสมมานานบวกกับเรื่องหนี้สินก้อนใหม่ที่เธอไม่รู้เรื่อง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำตาย

เธอเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องคอยแบกรับภาระที่ไม่ได้ก่อ เหนื่อยที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกไร้ค่าที่พ่อแท้ๆ ยัดเยียดให้มาตลอด

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นใกล้เข้ามา แต่อลิซไม่ได้สนใจจะเงยหน้าขึ้นมอง เธอไม่มีอารมณ์จะสนใจใครทั้งนั้นในตอนนี้ จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก

ครอสหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นสะท้านตามแรงสะอื้น สันกรามคมนูนขึ้นจากการขบกัดฟัน เขาเกลียดน้ำตา เกลียดความอ่อนแอ แต่การเห็นผู้หญิงคนนี้ร้องไห้กลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอะไร ไม่ได้พูดปลอบประโลมด้วยคำหวาน ชายหนุ่มเพียงแค่ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนข้างๆ เธอ เว้นระยะห่างไว้เพียงเล็กน้อย

อลิซสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงแรงยุบของม้านั่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา ดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้แดงช้ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"พี่... พี่มาทำไมคะ" เสียงหวานสั่นพร่าและแหบแห้ง

"ฉันบอกแล้วไงว่าจะมารับ" ครอสตอบเสียงเรียบ ไม่ได้มองหน้าเธอ แต่ทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า "ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรเธอ"

"ไม่มีใครทำอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ หนูแค่... แค่เหนื่อย" อลิซรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เธอไม่อยากดูอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้

ครอสปรายตามองการกระทำของเธอด้วยหางตา เขาเห็นโทรศัพท์มือถือที่ถูกกำแน่นอยู่ในมือเล็กจนแทบจะแหลกคามือ ชายหนุ่มพอจะเดาออกว่าต้นเหตุของน้ำตามาจากใคร

"ถ้าเหนื่อยก็ร้องออกมาให้พอ ฉันไม่ได้ห้าม" น้ำเสียงทุ้มต่ำไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่กลับมีความหนักแน่นที่ทำให้คนฟังรู้สึกปลอดภัย

คำพูดสั้นๆ นั้นเหมือนเป็นการปลดล็อกเขื่อนกั้นน้ำตาของอลิซ ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงจนหมดสิ้น หญิงสาวซบหน้าลงกับฝ่ามืออีกครั้งและปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ก้อนสะอื้นหลุดลอดออกมาเป็นระลอก ความเจ็บปวดที่อัดอั้นอยู่ถูกระบายออกมาผ่านน้ำตา

ครอสไม่ได้ขยับตัวเข้าไปกอดหรือปลอบโยน เขาเพียงแค่นั่งนิ่งๆ เป็นกำแพงที่แข็งแกร่งให้เธอพิงพิง ปล่อยให้ความเงียบเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เธอระบายความอึดอัดออกมาจนหมด

เวลาผ่านไปหลายนาที เสียงสะอื้นของอลิซค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงอาการสะอึกเบาๆ หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการหายใจ เธอรู้สึกอายเล็กน้อยที่มาร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน