บทที่ 72

Bab terbaru

• My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ   บทที่ 171

  "อ๊าาาา!" ระวีหวีดร้อง ร่างกายกระตุกเกร็ง น้ำรักสีใสพุ่งทะลักตามออกมาจนเคลือบชโลมปากทางรักที่กำลังเปิดอ้าและตอดตุบๆ ราวกับคนกำลังจะขาดอากาศหายใจรามินโยนของเล่นชิ้นนั้นทิ้งลงบนพื้นพรม สายตาสีดำสนิทจับจ้องมองรอยแยกที่ฉ่ำเยิ้มและบวมเป่งด้วยประกายไฟแห่งความหิวกระหายขั้นสุดเขารูดซิปกางเกงสแลกลง ปลดปล่อยแกนกายขนาดมหึมาที่แข็งขึงตึงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาสู่บรรยากาศภายนอกท่อนเอ็นลำใหญ่ยาวเหยียดร้อนผ่าวราวกับท่อนเหล็กเผาไฟ มีหยดน้ำรักสีใสซึมเยิ้มที่ส่วนปลายหยัก บ่งบอกว่าความอดทนของเขาได้สิ้นสุดลงแล้วเช่นกันรามินจับสองมือเล็กของระวีดึงขึ้นมาไขว้ไว้ด้านหลัง รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือซ้ายเพียงข้างเดียว บังคับให้แผ่นหลังบางแอ่นโค้งขึ้น ขณะที่หน้าอกอวบอิ่มแนบชิดกับพรม และบั้นท้ายกลมกลึงลอยเด่นขึ้นสู่ระดับสะโพกของเขาปลายหยักใหญ่ร้อนจัดจ่อตรงเข้าสู่ปากทางรักที่เปียกชุ่มจนล้นทะลักรามินโน้มตัวลงมา กัดฟันพูดชิดใบหูเล็กที่ขึ้นสีแดงซ่าน"ยินดีด้วยนะ... บัณฑิตเกียรตินิยมของผัว"พรึ่บ!โดยไม่มีการรอคอย รามินกดสะโพก

• My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ   บทที่ 170

  "หึงสิ..." รามินโน้มใบหน้าลงมา ขบฟันคมลงบนติ่งหูเล็กของเธอเบาๆ จนระวีสะดุ้งคราง "...และคนทำผิดกฎของพี่ จะต้องถูกลงโทษให้สาสม"รามินปล่อยมือข้างหนึ่งออกจากสะโพกเธอ ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในเขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเล็กออกมา เปิดฝากล่องออกด้วยปลายนิ้วโป้งสิ่งที่นอนนิ่งอยู่บนฟองน้ำด้านใน... คือวัตถุทรงไข่เรียวรีผิวซิลิโคนเกรดการแพทย์สีชมพูมุกขนาดกะทัดรัด (Vibrating Love Egg) มีสายสลิงซิลิโคนเส้นเล็กสำหรับดึงออก และข้างๆ กันนั้นคือ 'รีโมตคอนโทรลไร้สายทรงหยดน้ำสีดำด้าน' ที่มีหน้าจอดิจิทัลแสดงระดับความแรงตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงสิบ!ดวงตากลมโตของระวีเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งนั้น!"พี่มิน! นี่มัน... ของเล่นบ้าอะไรคะเนี่ย!" เธอแผดเสียงถาม หน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงลำคอ"ของขวัญวันเรียนจบ..." รามินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มของสัตว์ร้ายที่กำลังจะเริ่มเกมล่า "พี่สั่งทำพิเศษเป็นของขวัญให้เด็กดื้อเกียรตินิยมอันดับหนึ่งโดยเฉพาะ... คืนนี้ เราจะมาทดสอบความอึดของบัณฑิตใหม่กันหน่อย""ไม่เอา! วีไม่เล่นด้วยนะคนลามก— ว้าย!"

• My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ   บทที่ 169

  "ว้าย!" ระวีสะดุ้งสุดตัว ร้องอุทานลั่นแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งที่ร้อนผ่าว กลิ่นกายประจำตัวที่คุ้นเคย—กลิ่นบุหรี่เมนทอลผสมเปลือกไม้แห้งและไอดิน—โอบล้อมตัวเธอไว้ในพริบตาเดียวรามินไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัว เขากดคางคมลงบนกระหม่อมบางของเธอ มือหนาข้างหนึ่งโอบรัดเอวเธอไว้แน่นหนา ส่วนสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองไอ้ตากล้องหนุ่มที่ยืนอ้าปากค้าง ตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า"มึงถ่ายรูปเมียกูพอหรือยัง?"น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบข้างเหมือนจะลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ!ใบหน้าของไอ้เด็กหนุ่มซีดเผือดจนไร้สีเลือด กล้องถ่ายรูปในมือสั่นระริกจนแทบจะหลุดร่วงลงพื้น เมื่อเห็นรอยสักรูปไม้กางเขนสีดำทมิฬตรงซอกคอของชายร่างยักษ์ตรงหน้า... สัญลักษณ์ของรามินทร์ อัครบวร เฮดว้ากในตำนานที่คนทั้งมหาวิทยาลัยหวาดผวา"พะ...พี่รามินทร์..." มันเค้นเสียงพูด ลมหายใจสะดุดกึก "ผม... ผมแค่ช่วยถ่ายรูปให้พี่ระวี...""เสร็จแล้วก็ไสหัวไป" รามินบดฟันสั่ง ลอดไรฟันออกมาด้วยความเลือดเย็น "ก่อนที่กูจะสั่งให้คนเอากล้องตัวละแสนของมึง ยั

• My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ   บทที่ 168

  รามินค่อยๆ ยกมือหนาขึ้นมาอย่างเบามือ ปลายนิ้วยาวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนของเธอออกช้าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าคมคายลงไป ประทับจุมพิตที่หน้าผากเนียนของเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนานสัมผัสอันอบอุ่นทำให้เปลือกตาบางของระวีค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นช้าๆดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่ยังคงฉ่ำปรือไปด้วยความง่วงงุน สบประสานเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของเขาในระยะประชิดระวียกยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ มือน้อยๆ เลื่อนขึ้นมาลูบไล้สันกรามคมของเขาอย่างรักใคร่"ตื่นเช้าจังค่ะ..." เธอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและงัวเงียรามินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและสว่างไสวที่สุดในชีวิตของเขา เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น รั้งร่างเล็กเข้ามาแนบชิดจนไร้ช่องว่างริมฝีปากหยักขยับเอ่ยประโยคแรกแห่งวันใหม่ ประโยคที่เปี่ยมไปด้วยความรักและคำสัญญาชั่วนิรันดร์"อรุณสวัสดิ์..."รามินหยุดเว้นจังหวะ จุมพิตปลายจมูกรั้นของเธอเบาๆ"...เมียของพี่"ตอนพิเศษ แดดยามบ่ายโมงตรงที่ลานหน้าคณะนิเทศศา

• My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ   บทที่ 167

  "พี่มิน... ไม่ไหวแล้ว... จะเสร็จแล้ว กรี๊ดดดด!"ระวีแผดเสียงหวีดร้อง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนแทบขยับไม่ได้ หยาดน้ำรักสีใสพุ่งทะลักออกมาเคลือบชโลมโคนลำเอ็นจนล้นทะลัก เธอแตะขอบสวรรค์และปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกมาในอ้อมกอดของเขาและในวินาทีนั้นเอง รามินก็กระแทกสะโพกสวนเข้าไปลึกสุดแรงเกิดอีกสามครั้งซ้อน ก่อนจะกดแช่แกนกายไว้ที่จุดลึกที่สุดชิดปากมดลูก!พรึ่บ! พรึ่บ!สายธารน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นจัดจำนวนมหาศาล ฉีดพวยพุ่งเข้าสู่ก้นบึ้งของมดลูกสาวอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง รามินเกร็งหน้าท้องแน่น สันกรามขบจนแทบแหลก ซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวของเธอ หอบหายใจคำรามลั่นในลำคอดุจสัตว์ป่าที่ได้ครอบครองเหยื่ออันเป็นที่รักหยาดน้ำรักและหยาดเหงื่อไหลทะลักออกมาตามร่องขาขาว หยดลงสู่พื้นพรมเป็นวงกว้างรามินยังคงกดแช่แกนกายไว้ในตัวเธออยู่หลายวินาที ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่เปียกชื้นทว่า ความปรารถนาอันบ้าคลั่งของเขายังไม่มอดดับลงเพียงแค่นี้เขาค่อยๆ ถอนแกนกายที่ยังคงแข็งขึงตึงแน่นออกจากช่องทางรักช้าๆ

• My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ   บทที่ 166

  "พี่มิน... ตรงนี้... มันโล่งเกินไป อื้อ!""โล่งสิดี..." รามินกระตุกยิ้มเหี้ยม นัยน์ตาสีดำสนิทลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความหิวกระหาย "...หนูจะได้จำได้ขึ้นใจ ว่าไม่มีที่ไหนที่หนูจะหนีพ้นมือพี่ได้"เขาโน้มใบหน้าลงไป อ้าปากออกแล้วครอบครองยอดปทุมถันข้างหนึ่งไว้ในโพรงปากร้อนจัดทันที!จ๊วบ!ปลายลิ้นร้อนตวัดรัวขยี้ปลายยอดอกอย่างหิวกระหาย ฟันคมขบกัดเบาๆ สลับกับดูดดึงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะ ระวีหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็ง เธอแอ่นแผ่นอกขึ้นรับสัมผัสอันตราย สองมือที่ยันกระจกไว้จิกเกร็งจนฝ่ามือชื้นเหงื่อทิ้งรอยคราบไว้บนเนื้อกระจกใสมือหนาอีกข้างหนึ่งของรามินเลื่อนต่ำลงผ่านหน้าท้องแบนราบ ลูบไล้ผ่านสะโพกมน ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปในรอยแยกที่คับแคบระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างสวบ...ปลายนิ้วยาวหยาบกร้านแตะสัมผัสเข้ากับติ่งเกสรที่ไวต่อความรู้สึก แล้วออกแรงบดขยี้เป็นวงกลมอย่างเชี่ยวชาญ หยาดน้ำหวานสีใสที่หลั่งรินออกมาจากภายในเหนียวหนืดและร้อนจัด ชโลมเคลือบทั่วนิ้วมือของเขาจนเปียกชุ่ม"อ๊ะ! พี่มิน... อื้อ! อย่าบี้ตรงนั้น...