LOGIN
Disclaimer:
This is only work of fictions. All characters, locations, names of buildings are all fictitious and imaginary product of the author. If there is any resemblance to any location, person, building etc. It is purely co-incidental and not intentional. ZANDRO POV "Mommy, please tell daddy that I don't really want to leave. That he should just let me stay here at home," I cried while hugging my mother tightly. She was also crying in front of me. She gently wiped my tears away and give me a gentle kiss in my forehead, just like she always does. "Hey! hey...my son. Listen carefully. Don't ever think that we are abandoning you because were not. Your daddy and I loves you very much, but we have to do this for your own safety, son. The situation right now is very critical and we don't want you to get involve with this because you're our one and only child. We can't afford if something might bad happens to you," she cried while saying those words. "God! I hope you can easily understand this, Zandro. We were doing this for your own sake." With my teary eyes, I saw my daddy's men came. They were all wearing black suits just like everytime. They are all finished putting my things inside the car and I also saw our six black cars lined up at the fountain infront of our mansion. As if it is ready to leave. "Mommy, please, I don't want to leave," I cried again and held her legs tightly. Butler Leonard approached us and bowed gently. "Madame, the car is ready for the young Master's departure," he said while still bowing. "No! I'm not leaving Leonard!" I shouted at him while clinging into my mother. "Please, Butler Leonard, take good care of him and don't ever leave him alone. Promise me you'll gonna take good care of him," mommy said to him. "You can count on it, Madame." Butler Leonard bowed down to my mother and after that he pulled me away from my mother. I screamed at the thought of being away from my mother forever. "No! Let go of me! Let go of me, Leonard! I'm ordering you to let go of me right now! I'm not leaving!" I cried off as I struggled with his grip. "ZANDRO!!!!" My father shouted at me like thunder and stared at me intently. He had just come out of the mansion with the rest of his men. Butler Leonard quickly bowed to him and let go of my hands as he turned aside. Like a lion, my father walked towards me. His appearance is elegant and I can see in his eyes his superiority. He clenched his jaw, as if he was trying to suppressed his emotions from coming out. "Daddy, do I really have to leave?" I cried to him. His face hardened of what I've just said and now, I can clearly see the forming of his tears at the corner of his eyes. He held my shoulders tightly. "Leave child, that's my command to you. And don't ever come back here if you're not yet strong enough," he said and turned his back on me. I was surprised by what he said and did nothing but to get into the car that had been waiting for me for just a while now. As I was leaving the mansion, I couldn't help myself but to cry in agony. I was so mad at them. How can they do this to me? I felt so betrayed right now. I'm their only child yet their throwing me out of our own house. Father didn't even make me understand of what was really going on and why do i really have to leave. While crying inside the car, I noticed the rest of his men following my car. And I know what they are doing. They were watching me out for my safety purposes. "Young Master, are you all right?" Butler Leonard asked me while sitting next to me. "Don't you ever call me your young Master, Butler Leonard! I'm no longer a Torricelli now! They've kicked me out!" I yelled at him angrily. "Young Master, you don't understand yet but I know one day at the right time, you will understand why your father did this to you." "Shut up! Shut your fucking mouth up! Your just defending him! Because you are also one of his men. You're all the same! What he said is enough for me to never return to this place anymore and I swear it to myself that I will never ever come back here." I hissed at him. He was stunned of what I have just said. If this is what my father really wants, then I will do it even if it is against my will. EURY POV "Class you have a new classmate," sabi ni Ma'am sa harapan ng classroom saka nilingon ang pintuan. "Come in Zandro." Lahat kami napatingin sa isang batang lalaki na pumasok sa silid ng room. Mapusyaw ang buhok nito kagaya ng sa akin pero may tumitingkad din namang kulay itim mula doon. "Class this is Zandro Vandrick Torricelli, your new classmate," pakilala ni Ma'am sa bago naming kaklase. Tumingin siya sa amin at saka mahigpit na napahawak sa magkabilang strap ng backpack niyang dala. "H-hello?" patanong na bati niya. "Eury magkatulad kayo," nakangusong bulong sa akin ni Chona. "Hindi kaya," angal ko sa kanya. "Eury may problema ba?" tanong ni Ma'am sa akin. Hindi ko napansin na nakatingin na pala sila lahat sa akin. Pati iyong transfer student ay nakatingin na rin. "W-wala po," mahina kong sagot kay Ma'am. "I told you Eury not to get into troubles again diba?" Napayuko ako at napahawak sa pisnge'ng may band aid. "Opo." Nagkasabunutan kasi kami ni Mikaela kanina sa playground dahil inagaw niya ang laruan ko. "Good," anas ni Ma'am at nilingon iyong batang lalaki. "Doon ka maupo sa tabi niya Zandro." Deretso namang naglakad ang totoy na ito papunta sa tabi ko at naupo. Nakapout akong napatitig sa kanya. "Ilang taon ka na?" Hindi siya sumagot. "Aherm.. uyy tinatanong ko kung ilang taon ka na. Mas mataas ako sa iyo nang konti kaya I think your 5. 6 ako kaya matanda ako sa iyo. Tawagin mo na lang akong ate." "8." "Huh?" Nilingon niya ako at nakita ko ang kulay ng mga mata niya. They were light blue. "I'm 2 years older than you." Matapos ang klase namin ay kaagad akong nagtatalon sa pasilyo. Excited na akong umuwi. Ang sabi ni Mommy ay bibilhan niya ako ngayon nang bagong manika kaya excited na akong umuwi. "Kano! Kano! Kanong hilaw! Ahahahaha!" Napahinto ako sa paglalakad at nakita ko iyong bagong transfer student na binubully ng mga grade 3.EURY POVTotoo nga talaga ang kasabihan na hindi sa lahat ng oras o panahon ay magiging masaya ka. Minsan darating din sa buhay nang tao ang isang malaking unos sa buhay.Its been days since nagkamalay at nakarecover ako. Everything that happened for the last weeks its been so hard for me. Dahil sa imbes na ikasal kami ni Zandro at maging masaya sa piling ng isa't isa ay bigla na lamang iba ang nangyari. Lalong lalo na sana sa magiging unang anak naming dalawa.I can't believe we lost her.Pinalis ko ang mga luha na nagsipatakan sa aking mga mata. Habang tinatanaw ko ngayon sa aking harapan ang isang maliit na puntod na sinadyang ipinagawa ni Zandro para sa nawala naming supling.I know sobrang liit pa niya ngunit kahit ganon ay binigyan niya parin ito nang tamang puntod. Nang sa ganoon ay may mapuntahan ako at madalawan sa tuwing naaalala ko ang baby namin.Our baby. Ang baby namin na hindi ko inaasahang darating sa buhay ko ay bigla na lamang nawala nang ganon-ganon na lamang. Na pa
ZANDRO POV"I..i know i made a big mistake son. Hindi ko dapat iyon ginawa. Nadala lang ako nang emosyon ko that time and i am here to say i'm sorry son," medyo natataranta at natatakot niyang anas sa akin.Pinakatitigan ko siya nang mabuti. Inaarok kong talagang seryoso ba siya sa mga sinasabi niya."Hijo, hindi ko talaga sinasadya."I composed myself and take a few deep breaths before i face her again."Who else did you talked to? Sino pa ang mga pinagsabihan mo Mom?" "W..wala na anak! Si..si Leonor lang ang tanging pinagsabihan ko."Napakuyom ako sa aking kamao nang husto at ilang mga sandali rin akong natahimik."Your grace, we've already been taking care about that matter. Alaric household has now been in a house a rest. We already track down the spy who leaked the information about your wedding," Vodka said.Nakatingin lang silang tatlo sa akin na tila ba hinihintay ang maaaring sasabihin ko."You should all head back to our country-""But son!" putol sa akin ni mommy na para b
ZANDRO POV"Congratulations Sire, the operation is successful. The young lady is now in a safe condition, her personal nurses will be monitoring her vital signs every now and then and maybe by tomorrow morning she will be wake up."Nakahinga ako nang maluwag dahil sa aking narinig. Na para bang nawalan ako nang isang napakabigat na bagay na dinadala sa aking kalooban.Thanks god!Thank you so much! I owed everything to you.Pagod akong napahilamos sa aking mukha at nang balingan ko nang tingin ang bukana nang hallway ay natigilan ako sa aking nakita."Zandro, hijo. What happened?" puno nang pag-aalalang tanong niya sa akin.Agad namang yumuko ang family doctor namin sa babaeng kararating lang. Dumako ang mga mata ko sa dalawang taong kasama niya. Tahimik lamang itong nagsiyukuan sa akin."Your graces i should excuse myself now," paalam ng doctor sa amin bago ito tuluyang umalis."Zandro," sabay abot niya sa kamay ko. Pagod ko itong iniwasan."What are you doing here, Mom? Who told you
ZANDRO POVGalit kong hinablot ang kwelyo nito at sa mga nanlilisik na mga mata ko itong sinamaan ng tingin."What do you mean that she's in a critical situition?! IT'S JUST A FUCKING BULLET! CURE HER OR I'M GONNA WRECK YOUR HEAD'S OFF!" I growled at him with so much rage.Halos pumutok na ang mga ugat ko dahil sa sobrang galit. Bumakas sa kanyang buong mukha ang pagkatakot dahil sa ginawa ko."Sire, the bullet that we've got on her body contains a deadly poison. I'm so sorry, Sire," the doctor said.Bigla akong nabingi sa mga ibinalita nito sa akin. At galit na itinulak siya, bumangga ang kanyang likod sa sementadong pader na agad niyang ikinaimpit. Mabilis naman siyang inalalayan ni Lexius.Pumanaw ang aking ama dahil sa pagkakatama ng bala nito sa katawan at ngayon naman ay ganoon rin ang nangyayari kay Eury. Nag-aagaw buhay ito ngayon sa loob ng hospital dahil sa akin.Hindi ko tuloy maiwasang mapaisip na kung hindi na sana ako nagpakita pa ulit sa kanya ay baka hindi pa nangyari
ZANDRO POV"Drop your gun! Or else!" banta niya sa akin."Ok! OK! I'LL DROP MY GUN BUT FUCK! DON'T HURT HER! SHE'S NOTHING TO DO WITH THIS!" I intensively growled at him."Huwag, Zandro! Please huwag mong ibaba ang baril mo. Babarilin ka niya!" umiiyak parin na sigaw ni Eury sa akin."You killed my uncle, Torricelli! Not just my uncle but also my father! You murdered them!""What do you expect me to do, Alcaic? They killed my father! They revolted our laws in the organization!""SHUT UP! TORRICELLI! SHUT UP! YOU ARE NOT IN THE RIGHT PLACE IN THIS MOMENT TO QUESTION MY FAMILIES BELIEFS! I WILL KILL YOU! AND I WILL MAKE SURE YOU WILL SUFFER!" galit na galit niyang sigaw sa akin.Ang baril na nakatutok sa ulo ni Eury ay mabilis niyang itinutok sa akin. Pero naging mabilis ang mga pangyayari. Dahil malakas na kinagat ni Eury ang kamay niyang iyon na ikinahiyaw niya nang husto dahilan para mabitawan niya ang kanyang baril. Nakatakas si Eury sa hawak niya at kaagad na tumakbo papunta sa aki
ANDREW POV"Bitiwan mo ako! ZANDRO! TULONG! TULUNGAN MO AKO! KYAHHHHH!" malakas niyang sigaw habang nagpupumiglas.Nang tuluyan na silang nakaalis ay agad akong gumulong sa sahig at mabilis na nagtago sa isa pang pader na semento.Nakita ko ang iilan sa mga kasamahan ko na nakahandusay na sa malamig na sahig."Psst! Batsi na!" tawag sa akin nang isa ko pang kasamahan at agad na tumakbo papunta sana sa dinaanan ng mga italyano kanina. Ngunit nagulat ako nang makita siyang tinamaan nang baril at kaagad na humandusay sa sahig."Fuck!" mariing mura ko nang mapagtanto ko na halos lahat sa mga kasamahan ko ay deretso sa ulo ang mga tama ng baril."Tangina! Anong klase bang mga tao itong nakalaban namin ngayon? Bakit sa nakikita at napapansin ko ay wala talaga yata silang balak na iwanan kaming lahat na buhay!" mariing mura ko sa aking sarili."Ahh!" ungol ko nang bigla na lamang matamaan ang kanang balikat ko.Napaimpit ako sa sobrang sakit at hindi pa nga ako nakakabawi nang maramdaman ko
THIRD PERSON POINT OF VIEW"Madame nasa conference room na po ang lahat ng mga board members at nakahanda na rin po ang lahat," balita ni Carmen kina Eury.Mabilis na napatayo naman ang mag-ina at tsaka taas noong naglakad papalabas ng opisina para tahakin ang daan papunta sa conference room. At na
EURY POV Assassin? Hindi ba't mamamatay tao 'yon? Ibig sabihin lang nito ay kaharap ko ngayon ang mga taong pumapatay sa mga korupt na nasa gobyerno? "And of course this is butler Leonard. Magkakilala na kayo dati pa. Siya ang nakatalagang butler sa akin simula nang bata pa ako." Halos magulat p
EURY POV "Edi wag!" medyo naiinis ko pang pakli sabay alis nang kamay niya sa akin. Ewan ko ba pero bigla na lamang akong nakaramdam nang pagkainis sa kanya. And at the same time ay medyo nakaramdam din ako nang sakit sa dibdib. Na para bang wala siyang pakialam sa magiging opinyon ko. "Baby, pl
ZANDRO POV "Hows the young lady, Sire?" bungad na tanong sa akin ni Butler Leonard matapos kong maihatid si Eury sa condo unit niya. Gusto ko sanang dito na siya magpalipas nang gabi pero mapilit talaga siyang umuwi. "She'a fine," maikling sagot ko sa kanya habang hinuhubad ang suot kong busines







