My Stepmom's Obsession

 “ว้าย! ขอโทษค่ะ”

ร่างอ้วนกลมในเสื้อเชิ้ตขาวกระโปรงจีบรอบสีดำ ผมยาวทักเปียลวก ๆ เอาไว้ด้านหลัง โค้งศีรษะเล็กน้อยให้กับผู้บริหารทรงคุณวุฒิท่านหนึ่งเพื่อเป็นการขอโทษ

อิงวราพยายามสอดแทรกร่างตัวเองผ่านเก้าอี้แต่ละคนในห้องประชุมเพื่อไปนั่งประจำตำแหน่งตัวเอง หลังจากเธอมาเข้าประชุมช้าไปถึงห้านาที

ก้าวกล้านั่งอยู่หัวโต๊ะได้แต่ถอนหายใจด้วยความเอือมระอา อีกแล้วเธอเป็นอย่างนี้อีกแล้ว ในห้องประชุมแห่งนั้นไม่มีใครกล้าอ้าปากติติงผู้หญิงคนนั้นสักคนเพราะว่าเธอคือเมียเขา

...เมียประธานบริษัท

‘ผมรักคุณนะ และจะรักตลอดไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น’

นั่นคือคำสัญญาเมื่อเจ็ดปีที่แล้วในพิธีแต่งงาน ชายหนุ่มรูปหล่อใบหน้าดูเพิ่งพ้นวัยนักศึกษาได้ไม่นาน หัวคิ้วดกเข้มจนแทบจะชิดกันทั้งสองข้าง จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคมเข้มแฝงไปด้วยอำนาจ ริมฝีปากหนาได้รูปชวนมอง

ไม่ใช่แค่เจ้าบ่าวเท่านั้นที่หล่อเหล่าชวนน่าอิจฉาทว่าแต่เจ้าสาวเองก็สวยราวกับนางฟ้าเดินดินเหมือนกัน ใบหน้ารูปไข่ ปากนิด จมูกหน่อยผิวขาวอมชมพูเปล่งประกายออกมาสมกับเป็นเจ้าสาวเสียจริง

แต่นั่นมันก็แค่เมื่อเจ็ดปีที่แล้วเท่านั้น แต่ดูสภาพเมียเขาเวลานี้สิไม่ต่างจากโอ่งราชบุรีเคลื่อนที่ได้เลยสักนิด คำสัญญาวันแต่งงานไม่รู้ว่าเขาจะยังรักษามันไว้ได้อีกนานแค่ไหน

หลังเลิกประชุมเป็นเวลาเกือบเที่ยงพอดีอิงวรารอดักเจอคนเป็นสามีเพื่อชวนไปทานข้าวด้วยกันหลังจากไม่ได้ทานข้าวเที่ยงด้วยกันมาเกือบเดือน ส่วนมือเย็นไม่ต้องถามถึงแทบจะไม่เคยกลับบ้านพร้อมกันเลยสักวัน

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องเธอกำลังจะยกมือขึ้นโบกเรียกแล้วต้องชะงักมือลงเมื่อเห็นว่าเขาหยุดคุยกับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ เนื้อ นม ไข่ จนชวนมองเหลียวหลัง ใบหน้าหล่อยิ้มกว้างให้ผู้หญิงคนนั้นไม่นานก็เดินจากไปด้วยกัน

ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในบริษัท เรียวคิ้วหม่นเข้าหากันเกิดความสงสัยกำลังจะก้าวเท้าเดินตามเพื่อนร่วมแผนกก็เรียเอาไว้และชวนไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันเธอจึงจำใจไปด้วย

“คุณอิงคะ รบกวนทานข้าวค่ะ เย็นหมดแล้ว”

นุดีเพื่อนร่วมแผนกทักท้วงขึ้นเมื่อเห็นว่าคนเจ้าเนื้อเอาแต่ใช้ช้อนเขี่ยข้าวในจานไปมาจะตักเข้าปากอยู่แล้วก็วางลงเหมือนเดิม ส่วนมืออีกข้างก็วุ่นอยู่กับการเลื่อนหน้าจอไปมา

อิงวราวางโทรศัพท์ลงไม่สบอารมณ์นัก “ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ”

“คุณอิงเป็นอะไรคะ” ช้อนข้าวกำลังจะตักเข้าปากแต่ต้องวางลงเมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมงานกระแทกโทรศัพท์ลงโต๊ะ

“สามีพี่ไม่ยอมตอบแชทนะสิ แถมยังออกไปกับผู้หญิงสวย ๆ ที่ไหนก็ไม่รู้”

ตักข้าวกะเพราหมูสับเข้าปากแม้จะโกรธแค่ไหนแต่ท้องเธอต้องอิ่ม เรื่องกินมาก่อนเสมอ นุดีย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความอยากรู้

“ท่านประธานนะเหรอคะออกไปกับสาวสวย ไปกับคุณเลขาฯหรือเปล่าคะ”

“ไม่น่าใช่ เพราะคุณเลขาฯ ไม่ได้หุ่นเปะ อกอึ้มขนาดนั้น”

“นุดีไม่ได้หมายถึงเลขาฯ ท่านประธานคนเก่านะคะ หมายถึงคนใหม่”

“คนใหม่?” ยิ่งสร้างคว้ามน้อยใจให้กับอิงวรามากขึ้นกว่าเดิม

ก้าวกล้าเปลี่ยนเลขาฯ ใหม่ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเธอไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลยความอยากรู้ทำให้ช่วงบ่ายเจ้าของร่างอ้วนท้วนขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของอาคารสูงซึ่งเป็นห้องทำงานของคนเป็นสามี

กว่าเจ็ดปีแล้วที่เธอและก้าวกล้าแต่งงานกันมา เขาขึ้นรับตำแหน่งประธานบริษัทแทนพ่อที่เสียชีวิตไปเมื่อสี่ปี่ที่แล้ว ส่วนเธอยังคงทำตำแหน่งฝ่ายการตลาดเหมือนเดิมเพราะถนัดด้านนี้และทำออกมาได้ดีมากกว่า

ช่วงหลังมานี้เธอรู้สึกได้ว่าคนเป็นสามีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด พูดกับเธอน้อยลง เราหวานกันน้อยลง ไม่ใช่ต้องเรียกว่าเขาหวานกับเธอน้อยลงมันช่างแตกต่างกับเมื่อก่อน หรือว่าความรักมันน้อยลงกันแน่

แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่เธอรักเขาน้อยลงแน่นอน

“มาพบท่านประธานได้นัดไว้หรือเปล่า” เสียงห้วนของใบหน้าสวยแต่งเข้มจัดเอ่ยถาม อิงวราจำได้ว่าเป็นผู้หญิงคนเดียวกันกับเมื่อกลางวัน

“ไม่ค่ะ ปกติขึ้นมาก็ไม่ต้องนัด”

“ถ้าไม่นัดก็ไม่ให้เข้า” ท่าทีนั้นยังคงเย่อหยิ่งไม่เป็นมิตร

อิงวราจ้องมองด้วยสีหน้าไม่พอใจเข้ามาทำงานไม่ถึงวันกลับแสดงกิริยาไม่น่ารัก ไม่รู้ว่าเธอเป็นเมียเจ้าของที่นี่เธอไม่ว่าแต่ต้องไม่แสดงมารยาทแบบนี้ไม่ว่าจะกับใครทั้งนั้น หากเป็นลูกค้ามาติดต่องานล่ะ จะทำยังไง

อิงวรายกโทรศัพท์กดโทรหาก้าวกล้ารอครู่หนึ่งปลายสายก็กดรับ

“เลขาฯ หน้าห้องคุณไม่ให้ฉันเข้าพบคุณค่ะ ออกมารับหน่อยได้ไหม” พูดจบเธอตัดสายทิ้งทันที ดวงตาคู่สวยหันไปจับจ้องเลขาฯ สาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่นานก้าวกล้าก็เดินออกมา อิงวรารีบเดินเข้าไปคล้องแขน

“เลขาฯ คุณใจร้ายจังไม่ให้ฉันเข้าไปพบ แถมยังทำกิริยาไม่น่ารักใส่อีกด้วย” ไม่ได้แค่พูดเปล่าแต่ใบหน้ากลมยังคงซบลงอกแกร่ง

คุณเลขาฯ คนสวยถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตกว่าพนักงานอ้วน ๆ คนนี้เป็นใครทำไมถึงมีท่าทีสนิทสนมกับเจ้านายสุดหล่อของเธอขนาดนั้นด้วย

“คุณเมย์ วันหลังถ้าคุณอิงวรามาขอเข้าพบผมปล่อยเธอเข้าไปเลยนะ เพราะเธอเป็นภรรยาของผม” เขาบอกเสียงเรียบแล้วจับมือเมียเดินเข้าห้องทำงานไป

เมวดีถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดเลยว่าผู้ชายหน้าตาดีอย่างท่านประธานจะคว้าผู้หญิงอ้วน ๆ แบบนั้นมาทำเมีย ทำไมเธอไม่มีวาสนาแบบนั้นบ้าง

เข้าห้องทำงานมาอิงวรากระแทกตูดนั่งลงบนโซฟา คว้าเอาหมอนอิงมากอด ทว่าดวงตากลับจดจ้องไปยังสามีที่เดินตามเข้ามานั่งลงฝั่งตรงช้าม

ก้าวกล้าเห็นสายตานั้นเต็มไปด้วยคำถามจึงเป็นฝ่ายถามเธอขึ้นมาก่อน เพราะไม่อยากมีเรื่องทะเลาะกันในที่ทำงาน

“มาหาผมเพราะอยากรู้เรื่องที่เปลี่ยนเลขาฯ ใหม่แล้วทำไมไม่บอกคุณใช่ไหม”

อิงวราหรี่ตาลง เขายังคงเป็นผู้ชายที่รู้ใจเธอเสมอเพียงแค่มองตาเธอแต่มันก็ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเสียหน่อย

“ก็ไม่ทั้งหมด ทำไมคุณถึงไม่ตอบข้อความฉันเลย อ่านแล้วทำไมต้องเมินเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันมานานมากแล้วนะคะ”

น้ำเสียงนั้นมีความตัดพ้ออยู่ในที ความน้อยใจแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ ดวงตากลมโตสั่นระริก หากเป็นเมื่อก่อนมันคงน่ารักมากสำหรับเขาทว่าตอนนี้มันกลับไม่มีอะไรให้ดูน่าตื่นเต้นเหมือนตอนนั้น

“ผมติดนัดทานข้าวกับลูกค้าก็เลยต้องออกไปพร้อมกับเลขาฯ ตอนนั้นยุ่งมากก็เลยไม่ได้ตอบ”

คำตอบนั้นทำให้เธอกลืนก้อนน้อยใจลงคอไปทันทีแล้วเผยรอยยิ้มที่เห็นเขี้ยวเล็ก ๆ อีกเสน่ห์อย่างหนึ่งของเธอเลยก็คือรอยบุ๋มข้างแก้ม

“เหรอคะ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ที่รักมีนัดกับลูกค้าที่ไหนไหมคะ”

ก้าวกล้าหยุดคิดไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “ไม่มี ทำไมเหรอ”

“อย่าบอกนะว่าคุณลืมว่าวันนี้เป็นวันอะไร”

เจอคำถามนี้แล้วส่วนใหญ่ผู้ชายทุกคนคงได้ตายอย่างเขียดเพราะลืมว่ามันเป็นวันสำคัญอะไร แต่ไม่ใช่สำหรับเขาแน่นอนเพราะทุกปีเขาจะทำให้วันนี้เป็นวันว่างเอาไว้เพื่อผู้หญิงตรงหน้า

“ไม่ลืมหรอก วันครบรอบวันแต่งงานของเรา ครบเจ็ดปี”

เขาเน้นย้ำคำสุดท้ายซึ่งมันปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ จนแทบมองไม่ทัน แค่นั้นมันก็ทำให้หัวใจอิงวราอบอุ่นแล้วล่ะ ที่เขาไม่เคยลืมวันนี้ของเราเลย

คืนนี้เธอกับเขาขอฉลองในห้องกันตัวต่อตัวเสื้อผ้าไม่เกี่ยว....