MasukNagising si Belinda na walang tao sa tabi niya. Tinignan niya ang sarili at napansing nakasuot na siya ng t-shirt at may underwear na rin. Iniisip pa lang niya na pinalitan siya ni Van pagkatapos siyang mapagod at makatulog sa ginawa nila ay talagang nagpapamula na sa mukha ni Belinda.
Hindi niya lubos akalain na naibigay niya ang sarili ng ganoong kadali. Ilang beses nang sinubukan ni Danilo na may mangyari sa kanila, pero kahit kailan ay hindi niya ito pinagbigyan. Pero ngayon, dahil lang sa haplos at paglapit sa kanya ni Van, naibigay niya ang sarili ng walang pag-aalinlangan.
Dahil mag-isa na lang siya, hindi niya mapigilang ilibot ang paningin sa buong kwarto. Ngayon lang niya napansin na sobrang laki ng kwarto. May malaki ring kurtina sa gilid kaya kuryuso siyang tumayo at lumapit roon.
Isang wall glass ang tinatakpan ng malaking kurtina. Pagkamangha ang namayani sa mukha niya nang makita ang napakalaking lupain sa harap niya na puno ng mga bulaklak.
“Ma'am, gising na po kayo?” Napasulyap siya sa pinto nang marinig ang pagkatok at pagsasalita mula sa labas.
Tinignan muna niya ulit ang sarili kung maayos ba itong tignan bago lumapit at buksan ang pinto.
“Ma'am, ready na po ang almusal niyo,” sambit ng isang kasambahay.
Ngumiti si Belinda sa kasambahay bago tumango.
“Maliligo lang ako saglit,” sambit ni Belinda.
“Sige po at ipapaalam ko sa mayordoma.”
“Ah, Miss, teka.” Bago pa makaalis ang kasambahay ay agad niya itong tinawag.
“May kailangan pa po ba kayo?” Tanong nito. Sa una ay nagdalawang-isip si Belinda sa pagtatanong dahil baka akalain nitong masyado siyang mapaghanap ng asawa, pero sa huli ay tinanggal niya ang pagkapahiya at nagpatuloy sa pagtanong.
“Ang sir niyo ba, nandiyan? Kasabay ko ba siya sa pagkain?” Nag-iingat na tanong ni Belinda.
“Meron po. Nasa pool siya at nagtatrabaho, pero kumain na po kasi siya kanina kaya kayo na lang kakain ngayon.”
Biglang nakahinga ng maluwag si Belinda sa narinig. Hindi naman sa ayaw niyang kasabay ang kanyang asawa, medyo nahihiya lang talaga siya dahil sa nangyari sa unang gabi nilang mag-asawa gayong alam naman nila pareho na walang halong pagmamahal sa pagitan nila.
Pagkatapos maligo at mag-ayos, agad nang bumaba si Belinda kahit na medyo hindi siya kumportable sa suot. Ngayon lang kasi niya napansin na puro bistida pala ang laman ng closet at ang iba ay masisilipan siya sa bandang dibdib.
Ang mga damit na iyon ay malayong-malayo sa mga nakasanayan ni Belinda na maluluwag na pang-itaas at pang-ibaba.
“Ma'am, kung may gusto pa po kayong ipaluto ay pwede niyong sabihin sa amin,” sambit ng mayordoma.
Ang pangalan ng mayordoma ay Celma, habang ang dalawa pa nilang kasambahay ay sina Rose at Minda. Si Minda ang kaninang kumatok sa kwarto niya.
“Okay na po ‘to, Manang Celma. Saka pwede po kayang huwag niyo na akong tawaging Ma'am? Hindi naman po ako guro at hindi ako sanay na tinatawag akong ganyan,” hindi maiwasang sambitin ni Belinda habang kumakain.
“Saka sabayan niyo na po ako rito. Marami-rami po kasi itong pagkain at ang lungkot naman kung ako lang ang kakain,” dugtong pa nito habang nakangiti.
“Hindi po pwede, Ma'am. Mapapagalitan po kami ni Sir. Sige po, kung may kailangan pa po kayo ay tawagin niyo lang po ang isa sa amin.” Nalaglag ang balikat ni Belinda sa narinig.
“Pagkatapos niyo pong kumain ay puntahan niyo na lang si Sir sa pool.” Pagkatapos nitong sabihin iyon ay agad na sinabi ang direksyon dahil baka maligaw pa siya.
Habang kumakain ay hindi maiwasang isipin ni Belinda kung ano ang pag-uusapan nila, gayong kailangan niyang pumunta roon pagkatapos niyang kumain.
Hindi pa rin nito maiwasang kabahan at napapatanong na lang siya sa isip niya kung tungkol ba iyon sa nangyari kagabi.
Napatitig na lang si Belinda sa pagkain niya at hindi maiwasang pamulahan ng mukha. Naging mabagal ang pagnguya niya dahil parang nararamdaman niya pa rin ang haplos ni Van sa bawat parte ng katawan niya. Hindi talaga niya lubos akalain na nangyari ang mga bagay na iyon sa unang gabi nilang mag-asawa.
Napatitig si Belinda kay Van nang madatnan niya itong naliligo sa pool. Ang sabi kasi sa kanya ni Minda ay nagtatrabaho raw ito, pero nandito naman siya at naliligo.
Nang makita ni Van si Belinda ay agad na itong umahon. Sinubukan naman ni Belinda ang tumingin sa iba nang makita niya ang magandang katawan ni Van na bumalandra sa harap niya.
“Bakit hindi mo ako matignan?" Rinig ni Belinda kay Van kaya nakagat na lang ni Belinda ang labi bago iangat ang tingin kay Van.
“You look beautiful.” Hindi maiwasang purihin ni Van si Belinda nang iangat ni Belinda ang kanyang mukha.
Mas lalong namula si Belinda. Tumalikod si Van at nagtungo sa lamesa. Doon lang napansin ni Belinda ang mga papeles at laptop na nakalapag roon. Mukhang nagtatrabaho nga ito at naisipan lang maligo.
“How's your sleep?” Van asked while smirking.
“A-Ayos lang,” utal na sambit ni Belinda.
“Good. Come here, sit beside me.” Hindi alam ni Belinda kung bakit lahat ng sinasabi ng kanyang asawa ay sinusunod niya. Naupo siya sa tabi nito at mula sa kinauupuan ay nakita niya ang ginagawa nito.
“Architect ka?” Gulat na tanong ni Belinda at hindi maiwasang makuryuso.
“Architect and Engineer,” he simply said na talaga namang mas lalong nagpamangha kay Belinda. Nagsimula si Van sa ginagawa sa laptop niya at talagang pinanood iyon ni Belinda.
Biglang naisip ni Belinda kung bakit nagawang lokohin ng babae si Van gayong sobrang perfect na niya.
Ilang sandali ay kinagat ni Belinda ang labi at tinignan si Van na seryoso sa ginagawa.
“Do you need anything?” Van asked without even looking at Belinda. Tumagal tuloy ang titig ni Belinda kay Van dahil sa hindi nito pagsulyap.
“Pwede ba naman akong pumasok sa trabaho, hindi ba?” Mahinahong tanong ni Belinda habang nakatitig pa rin sa kanyang asawa.
Natigilan naman si Van at tinignan ang kanyang asawa. Dahil sa pagtingin ni Van, agad namang nag-iwas ng tingin si Belinda.
“Do you want to work?” Van asked Belinda.
Muling tinignan ni Belinda ang laptop at tumango.
“Gustong-gusto kong magtrabaho,” sabi ni Belinda at hindi maiwasang ngumiti.
Napaayos naman sa pagkakaupo si Van at kinuha ang baso na nasa gilid.
“Do whatever you want. Hindi naman kita pinakasalan para pagbawalan ka sa gusto mo.”
Napanguso si Belinda nang maalala ang naging usapan nila ni Danilo noon. Ang usapan kasi nila ay kapag kasal na sila, hindi na siya pwedeng magtrabaho.
“What's with that look?” Rinig ni Belinda ang kuryusong tanong ni Van kaya nginitian niya ito.
“Akala ko kasi pagbabawalan mo ako kasi minsan kapag kasal na, pinagbabawalan ng lalake ang asawang magtrabaho pa." Tinaasan ni Van ng kilay si Belinda dahil kahit kailan ay hindi niya naisip na pagbawalan ito.
"Salamat. Huwag kang mag-alala, wala akong pagsasabihan na kasal tayong dalawa. Hindi ba nagtatrabaho ka sa kompanya? Pangako, hindi ko ipagkakalat na kasal ka sa akin,” masaya at nakangiting sambit pa ni Belinda, pero nawala iyon nang makita niya ang pagkunot ng noo ni Van at parang hindi nito nagustuhan ang huling sinabi.
“So you want me to be your secret?” Van asked seriously at kitang kita ang pagdidilim ng mata niya.
Ang mundo ni Paul ay umiikot sa simpleng ayos lang ng buhok at ngiti ni Dia, sapat na para mabighani siya ng sobra kahit na alam niyang hindi na siya makakaahon pa. Every small movement, the way her hair fell, the gentle curve of her smile, made his heart race uncontrollably, reminding him how powerless he was to resist her.Binasa ni Dia ang labi niya, isang hindi sinasadyang kilos, at agad niyang nakita ang intensity sa mga mata ni Paul. She could feel the magnetic pull, making her knees weak, her pulse quicken.Ang tingin nito ay matalim, malambing, at puno ng pangako, hindi man diretsahang umamin, it was obvious in his expression. It was as if every gentle stroke of his gaze conveyed a promise that would never fade, a silent vow that he would always be hers.Umawang pa ang labi ni Paul habang nakatitig sa basa na labi ni Dia, parang hinihintay ang pahintulot na hindi na kailangang banggitin. His eyes, filled with desire and tenderness, spoke volumes beyond words, teasing yet comfor
Napailing na lang si Dia, may ngiting ayaw at hindi niya kayang pigilan. Ramdam niya ang init sa pisngi niya, ang kilig na pilit niyang itinatago. Kahit gusto niyang kontrahin, kahit gusto niyang magkunwaring matigas pa rin, wala siyang mahanap na sapat na dahilan para tutulan ang sinasabi nito.“Hindi pa nga! Saka lumipat lang kami dito sa condo mo kasi baka umiyak ka na—” pabirong depensa niya, pilit na binabawi ang sarili sa realidad.“Iiyak talaga ako, gusto ko na kayo rito,” agad na putol ni Paul, may halong lambing at kaunting arte sa tono, isang tonong alam niyang siguradong magpapatawa kay Dia at magpapalambot ng puso niya.At tama nga siya.Mas lalo pang natawa si Dia, napailing habang pinipigilan ang sarili na yakapin din siya nang mahigpit.“Baliw,” natatawang sambit niya, pero wala ni katiting na inis sa boses, puro lambing lang.Ngunit biglang naging seryoso ang mukha ni Paul. Unti-unting nawala ang ngiti sa labi niya, at ang mga mata’y napuno ng katapatan, ng determinasyo
Chapter 288“Aly’s tired and now sleeping in her room, ikaw? Hmmm?” Natigilan si Dia sa pag-aayos ng mga damit niya nang biglang yumakap si Paul sa likod niya pagkatapos na sabihin yun.Nasa kwarto sila ni Paul...yes, they are already on Paul’s condo. Pinagbigyan na niya ito kahit na ang plano niya ay saka lang talaga lilipat kapag kasal na sila.Matagal din niyang pinag-isipan ang desisyong iyon habang nag-aayos ng kasal nila sa nakalipas na araw, paulit-ulit na tinimbang kung tama bang mauna ang hakbang na ito.Nalaman rin naman niya na may sarili talagang bahay si Paul, at hindi lang basta bahay, it was a big mansion, malaki, engrande gaya ng sabi ng Ate Thali niya.But Dia wants here for now. Mas gusto niyang dito muna, sa condo na mas tahimik at mas simple, kung saan mas ramdam niya ang pagiging normal nilang dalawa. Saka na ang mansion, saka na ang malalaking espasyo at mabibigat na responsibilidad, kapag kasal na sila, kapag buo na talaga ang lahat.Tinignan ni Dia ang kamay ni
Pinagmasdan niya ang mga mukha ng matatanda, ang ilan ay umiiwas ng tingin, ang iba’y ngumingiti at lalo lang siyang kinabahan. Pakiramdam niya ay may malaking bagay na nakatago sa likod ng lahat ng iyon.Huminga nang malalim si Dia bago tuluyang lumapit sa anak. Hinila pa niya si Alys nang marahan para makaupo sila sa sofa.Samantala, si Paul ay nanatili muna sa kinatatayuan, tahimik, hinayaan muna kung ano man ang gagawin ni Dia. But when Dia looked at Paul, he already knew what to do, isang tingin lang, at malinaw na sa kanya ang susunod na hakbang.Naglakad siya palapit, dahan-dahan ngunit buo ang loob.Nakaupo si Dia at Alys sa sofa kaya si Paul ay naupo sa harap nila, isang paa ang nakaluhod sa sahig para mapagpantay ang tingin niya sa anak niya.Again, Alys looked at her mom and dad... innocent yet confused. Salit-salitan ang tingin niya sa dalawa, parang naghahanap ng sagot sa mga mata pa lang nila. Hindi pa man nagsasalita ang mga magulang niya, pakiramdam niya ay may kung ano
“Good morning, Mommy! Good morning, Daddy!” Masayang bati ni Alys nang tuluyang bumaba si Paul at si Dia, halos tumalon pa sa kinauupuan sa sobrang saya.Kumikinang ang mga mata nito habang nakangiting nakatingin sa kanila, buong-buo ang tuwa sa mukha at talaga namang walang kaalam-alam sa nangyayare sa paligid.Napangiti si Dia sa anak, kahit may bahagyang kaba sa dibdib niya. Sa kabila ng lahat ng gulat at tensyon, malinaw sa kanya ang isang bagay, si Alys ang magiging pinakamasaya sa sandaling marinig nito ang balita.ia knows that Alys will be the happiest if she heard the news about them. Alam niyang sa kabila ng lahat ng pinagdaanan nila, si Alys ang magiging unang yayakap sa bagong simula na iniaalok ng tadhana sa kanila.Umawang lang ang tingin ni Dia nang tuluyang lumibot ang paningin niya sa sala. Doon lang tuluyang rumehistro kung gaano karami ang tao, halos lahat ng pamilya niya ay naroon. Parang isang eksenang hindi niya inaasahan sa araw na yun.Halos mapahinto ang hining
Chapter 285“Dianna! Open this freaking door!” It was her Ate Thali, walang tigil sa pagkatok, parang anumang oras ay masisira na ang pinto sa lakas ng hampas nito, na paniguradong nakita na ang post ni Dia kaya biglang napasugod.Natawa si Dia, imbes na lumapit sa pinto ay napasulyap pa siya kay Paul. Paul is still looking at her... umawang pa ang labi ni Dia dahil sa paraan ng titg ni Paul...that soft, knowing look na parang sinasabi nitong okay na tayo, we’re really okay now, na para bang hindi pa rin makapaniwala pagkatapos ng lahat.Kaya naman napanguso si Dia, kunwaring nagtatampo pero hindi maitago ang saya sa mga mata niya, parang bumalik sa pagkabata, sa pagkadalaga kung saan subrang kilig at saya nag nararamdaman niya.“Baka gising na si Alys,” she said, medyo mahina ang boses, dahil anong oras na rin at nandoon pa rin sila. May bahid ng kaba at saya ang tono niya, kaba dahil sa mga kapatid niya sa labas, saya dahil sa kung anong meron sila ni Paul ngayon.“Hmm. Gusto kong sa







