เข้าสู่ระบบNagising si Belinda na walang tao sa tabi niya. Tinignan niya ang sarili at napansing nakasuot na siya ng t-shirt at may underwear na rin. Iniisip pa lang niya na pinalitan siya ni Van pagkatapos siyang mapagod at makatulog sa ginawa nila ay talagang nagpapamula na sa mukha ni Belinda.
Hindi niya lubos akalain na naibigay niya ang sarili ng ganoong kadali. Ilang beses nang sinubukan ni Danilo na may mangyari sa kanila, pero kahit kailan ay hindi niya ito pinagbigyan. Pero ngayon, dahil lang sa haplos at paglapit sa kanya ni Van, naibigay niya ang sarili ng walang pag-aalinlangan.
Dahil mag-isa na lang siya, hindi niya mapigilang ilibot ang paningin sa buong kwarto. Ngayon lang niya napansin na sobrang laki ng kwarto. May malaki ring kurtina sa gilid kaya kuryuso siyang tumayo at lumapit roon.
Isang wall glass ang tinatakpan ng malaking kurtina. Pagkamangha ang namayani sa mukha niya nang makita ang napakalaking lupain sa harap niya na puno ng mga bulaklak.
“Ma'am, gising na po kayo?” Napasulyap siya sa pinto nang marinig ang pagkatok at pagsasalita mula sa labas.
Tinignan muna niya ulit ang sarili kung maayos ba itong tignan bago lumapit at buksan ang pinto.
“Ma'am, ready na po ang almusal niyo,” sambit ng isang kasambahay.
Ngumiti si Belinda sa kasambahay bago tumango.
“Maliligo lang ako saglit,” sambit ni Belinda.
“Sige po at ipapaalam ko sa mayordoma.”
“Ah, Miss, teka.” Bago pa makaalis ang kasambahay ay agad niya itong tinawag.
“May kailangan pa po ba kayo?” Tanong nito. Sa una ay nagdalawang-isip si Belinda sa pagtatanong dahil baka akalain nitong masyado siyang mapaghanap ng asawa, pero sa huli ay tinanggal niya ang pagkapahiya at nagpatuloy sa pagtanong.
“Ang sir niyo ba, nandiyan? Kasabay ko ba siya sa pagkain?” Nag-iingat na tanong ni Belinda.
“Meron po. Nasa pool siya at nagtatrabaho, pero kumain na po kasi siya kanina kaya kayo na lang kakain ngayon.”
Biglang nakahinga ng maluwag si Belinda sa narinig. Hindi naman sa ayaw niyang kasabay ang kanyang asawa, medyo nahihiya lang talaga siya dahil sa nangyari sa unang gabi nilang mag-asawa gayong alam naman nila pareho na walang halong pagmamahal sa pagitan nila.
Pagkatapos maligo at mag-ayos, agad nang bumaba si Belinda kahit na medyo hindi siya kumportable sa suot. Ngayon lang kasi niya napansin na puro bistida pala ang laman ng closet at ang iba ay masisilipan siya sa bandang dibdib.
Ang mga damit na iyon ay malayong-malayo sa mga nakasanayan ni Belinda na maluluwag na pang-itaas at pang-ibaba.
“Ma'am, kung may gusto pa po kayong ipaluto ay pwede niyong sabihin sa amin,” sambit ng mayordoma.
Ang pangalan ng mayordoma ay Celma, habang ang dalawa pa nilang kasambahay ay sina Rose at Minda. Si Minda ang kaninang kumatok sa kwarto niya.
“Okay na po ‘to, Manang Celma. Saka pwede po kayang huwag niyo na akong tawaging Ma'am? Hindi naman po ako guro at hindi ako sanay na tinatawag akong ganyan,” hindi maiwasang sambitin ni Belinda habang kumakain.
“Saka sabayan niyo na po ako rito. Marami-rami po kasi itong pagkain at ang lungkot naman kung ako lang ang kakain,” dugtong pa nito habang nakangiti.
“Hindi po pwede, Ma'am. Mapapagalitan po kami ni Sir. Sige po, kung may kailangan pa po kayo ay tawagin niyo lang po ang isa sa amin.” Nalaglag ang balikat ni Belinda sa narinig.
“Pagkatapos niyo pong kumain ay puntahan niyo na lang si Sir sa pool.” Pagkatapos nitong sabihin iyon ay agad na sinabi ang direksyon dahil baka maligaw pa siya.
Habang kumakain ay hindi maiwasang isipin ni Belinda kung ano ang pag-uusapan nila, gayong kailangan niyang pumunta roon pagkatapos niyang kumain.
Hindi pa rin nito maiwasang kabahan at napapatanong na lang siya sa isip niya kung tungkol ba iyon sa nangyari kagabi.
Napatitig na lang si Belinda sa pagkain niya at hindi maiwasang pamulahan ng mukha. Naging mabagal ang pagnguya niya dahil parang nararamdaman niya pa rin ang haplos ni Van sa bawat parte ng katawan niya. Hindi talaga niya lubos akalain na nangyari ang mga bagay na iyon sa unang gabi nilang mag-asawa.
Napatitig si Belinda kay Van nang madatnan niya itong naliligo sa pool. Ang sabi kasi sa kanya ni Minda ay nagtatrabaho raw ito, pero nandito naman siya at naliligo.
Nang makita ni Van si Belinda ay agad na itong umahon. Sinubukan naman ni Belinda ang tumingin sa iba nang makita niya ang magandang katawan ni Van na bumalandra sa harap niya.
“Bakit hindi mo ako matignan?" Rinig ni Belinda kay Van kaya nakagat na lang ni Belinda ang labi bago iangat ang tingin kay Van.
“You look beautiful.” Hindi maiwasang purihin ni Van si Belinda nang iangat ni Belinda ang kanyang mukha.
Mas lalong namula si Belinda. Tumalikod si Van at nagtungo sa lamesa. Doon lang napansin ni Belinda ang mga papeles at laptop na nakalapag roon. Mukhang nagtatrabaho nga ito at naisipan lang maligo.
“How's your sleep?” Van asked while smirking.
“A-Ayos lang,” utal na sambit ni Belinda.
“Good. Come here, sit beside me.” Hindi alam ni Belinda kung bakit lahat ng sinasabi ng kanyang asawa ay sinusunod niya. Naupo siya sa tabi nito at mula sa kinauupuan ay nakita niya ang ginagawa nito.
“Architect ka?” Gulat na tanong ni Belinda at hindi maiwasang makuryuso.
“Architect and Engineer,” he simply said na talaga namang mas lalong nagpamangha kay Belinda. Nagsimula si Van sa ginagawa sa laptop niya at talagang pinanood iyon ni Belinda.
Biglang naisip ni Belinda kung bakit nagawang lokohin ng babae si Van gayong sobrang perfect na niya.
Ilang sandali ay kinagat ni Belinda ang labi at tinignan si Van na seryoso sa ginagawa.
“Do you need anything?” Van asked without even looking at Belinda. Tumagal tuloy ang titig ni Belinda kay Van dahil sa hindi nito pagsulyap.
“Pwede ba naman akong pumasok sa trabaho, hindi ba?” Mahinahong tanong ni Belinda habang nakatitig pa rin sa kanyang asawa.
Natigilan naman si Van at tinignan ang kanyang asawa. Dahil sa pagtingin ni Van, agad namang nag-iwas ng tingin si Belinda.
“Do you want to work?” Van asked Belinda.
Muling tinignan ni Belinda ang laptop at tumango.
“Gustong-gusto kong magtrabaho,” sabi ni Belinda at hindi maiwasang ngumiti.
Napaayos naman sa pagkakaupo si Van at kinuha ang baso na nasa gilid.
“Do whatever you want. Hindi naman kita pinakasalan para pagbawalan ka sa gusto mo.”
Napanguso si Belinda nang maalala ang naging usapan nila ni Danilo noon. Ang usapan kasi nila ay kapag kasal na sila, hindi na siya pwedeng magtrabaho.
“What's with that look?” Rinig ni Belinda ang kuryusong tanong ni Van kaya nginitian niya ito.
“Akala ko kasi pagbabawalan mo ako kasi minsan kapag kasal na, pinagbabawalan ng lalake ang asawang magtrabaho pa." Tinaasan ni Van ng kilay si Belinda dahil kahit kailan ay hindi niya naisip na pagbawalan ito.
"Salamat. Huwag kang mag-alala, wala akong pagsasabihan na kasal tayong dalawa. Hindi ba nagtatrabaho ka sa kompanya? Pangako, hindi ko ipagkakalat na kasal ka sa akin,” masaya at nakangiting sambit pa ni Belinda, pero nawala iyon nang makita niya ang pagkunot ng noo ni Van at parang hindi nito nagustuhan ang huling sinabi.
“So you want me to be your secret?” Van asked seriously at kitang kita ang pagdidilim ng mata niya.
Halos hindi siya makapagsalita nang bigla nitong makita ang pamilyar na kwintas, kwintas na akala niya ay hindi na niya makikita.Naiiyak nanaman siyang tinignan si Paul at saka muling tinignan sa hawak nito, ramdam ang kabog ng dibdib niya and all she want is to get it from him dahil una pa lang naman ay pagmamay ari niya yun.“N-Nasayo pa yan?” Hindi makapaniwalang tanong ni Dia dahil pitong taon na ang nakalipas, but his first gift to her was still there.Binalik niya yun noon, pero hindi niya talaga naisip na makikita pa niya ito. Ramdam niya ang init at lambing sa bawat kilos ni Paul, bawat galaw ng kamay nito, bawat tingin na ibinibigay sa kanya ay punong-puno ng pagmamahal at alaala ng nakaraan.“Hmmm. Huwag mo na ibalik sa akin ‘to,” he said gently and removed the lock bago ipwesto ang sarili sa likod ni Dia para mailagay yun. “Don’t fvcking remove this again,” mariing sambit, pero nandoon pa rin ang pag-iingat ni Paul. Halos nanginginig si Dia sa sobrang saya at emosyon.She
Now, Paul looks like he is really frustrated, nagtatampo at halos magdugtong na ang kanyang kilay sa iritasyon.Pero sa likod ng frustration, ramdam ni Dia ang pagmamahal at concern na hindi niya maitatanggi. Every line of his expression spoke of care, of a desire to protect, of an emotion too deep for words. She felt the warmth of his body, the nearness of his presence, and it made her chest tighten with a mixture of excitement and comfort.“Hindi ko siya sasagutin,” malambing nang sambit ni Dia na siyang ikinatigil saglit ni Paul. Halos makita sa mga mata ni Paul ang pagkatigil lalo na at ramdam rin niya ang lambing sa tinig ng babae. The soft tone, the gentle lilt in her voice, made his frustration soften just a bit. She leaned slightly closer, feeling the tension.“Thali said—”“Sino paniniwalaan mo? Si Ate o ako?” Taas na ang kilay na tanong ni Dia, na siyang ikinanguso ni Paul, na kahit pinapakita nito na galit ay parang biglang tumiklop sa tanong ni Dia.Ramdam ni Dia ang saya
“Pag-usapan natin ang lalake mo,” pag-uulit pa ni Paul kaya naman napasimangot na si Dia at gusto na lang umirap bigla.Ramdam niya ang tensyon sa paligid nila, pero hindi niya kayang pigilan ang sarili sa pagkakaroon ng ngiti sa kanto ng labi niya. She couldn’t help but let a small smile tug at her lips, feeling a mix of amusement and warmth as she looked at him.The familiar pull of his gaze made her heart flutter, reminding her just how much she had missed moments like this.“Wala akong lalake—-” She tried saying, pero hindi niya natapos dahil sa agad na pagsabat ni Paul.“Kaya pala nakipagkita ka sa kanya kagabi.” He said, busangot na ang mukha, each word sharp but layered with concern. Ramdam ni Dia ang pag-iingat niya kahit na halata ang galit, and it made her chest soften.Natawa ulit si Dia ng mahina, a soft laugh that came out more from nerves than amusement.“Oo, pero hindi ko ng siya lalake—”“You don’t know how I fvcking tried my best not to go and pull you away from that
Ang tingin niya kay Paul ay puno ng halo-halong damdamin...galit, pangungulila, at pagmamahal na matagal nang pinigilan. Ramdam niya kung paano kumakaba ang dibdib niya sa bawat sandali, habang ang init ng katawan ni Paul ay nagbabalot sa kanya, nagbibigay ng comfort at kasabay ng tensyon na lumalabas sa bawat salita.“And now you are smiling?! Anong nakakatawa—-” Hindi natuloy ni Dia ang sasabihin nang halikan siya ni Paul ng mariin at malalim, saka pinahiga.Ngayon ay umibabaw na si Paul, at ang bawat galaw niya ay puno ng pangangalaga at lambing, while the kiss was overflowing with emotions he had held in for so long.Without any warning, without restraint, it was as if every suppressed sigh and hidden feeling had been poured into that kiss, every ounce of longing and passion finally released.After that kissed, Paul looked at Dia again, eyes searching hers for any hint of doubt, kahit ang pinakamaliit na pag-aalinlangan.Si Dia naman ay nakahiga, hinihingal galing sa paghalik at h
She even didn’t know how to explain everything she felt. Halo-halo ang emosyon niya, tuwa, ginhawa, pangungulila, at takot na baka panandalian lang ang lahat. But one thing is for sure, masaya siya at namimiss niya lahat ng ito, bawat sandaling magkasama sila, bawat tingin, bawat hawak na matagal niyang ipinagkait sa sarili.Dia also missed these feelings. Yung feeling na gigising siya sa tabi ni Paul, na pagmulat pa lang ng mata ay may makikita siyang pamilyar na mukha.Yung pakiramdam na kahit hindi pa siya nagsasalita ay naiintindihan na siya, na sapat na ang isang tingin para malaman kung ano ang nasa isip at puso niya.Sinubukan ni Dia na huwag maging emosyonal habang dinadama ang pakiramdam na subra niyang na-miss, pakiramdam na gustong-gusto niyang maramdaman ulit. Pinilit niyang huminga nang malalim, pinilit niyang maging matatag. But then, she felt her eyes watered, unti-unting lumalabo ang paningin niya.Hindi niya mapigilan ang biglang pag-ipon ng luha, parang may bumabalik
“Stop staring at me,” Dia groaning while saying that at pilit na tinatago ang buong mukha sa kumot at unan, but Paul just chuckle. Kahit ilang beses pa niyang ibaling ang mukha sa unan, ramdam pa rin niya ang presensya ni Paul, ang init ng katawan nito at ang tahimik pero mapangahas na titig.What happened last night was too much for Dia, masyado na siyang masaya kagabi at ngayon? Mas lalo pa siyang nagiging masaya dahil sa nagising siyang ansa tabi niya si Paul.Nagising siya na nasa tabi niya si Paul, nakaunan siya sa braso nito at nakatitig si Paul sa kanya."Para kang tanga!" Kunwari ay iritas na lang na sambit ni Dia, kahit sa totoo lang ay mas nangingibabaw ang kaba at kiliti sa dibdib niya kaysa sa inis. Pilit niyang pinapanatili ang arte niyang pagsusungit, kahit unti-unti na malayong malayo roon ang nararamdaman niya.'Sige pa, tumitig ka pa,' sa isip pa ni Dia dahil gusto niyang sa kanya lang ganito si Paul.Hindi naman siya mahiyain, God knows that she is not that shy type,







