Chapter three

Habang lumalalim ang gabi sa Makati, hindi maalis sa isip ni Amara ang listahan ng mga events na kailangan nilang daluhan bilang engaged couple. Charity gala, business mixers, art exhibitions—sunod-sunod. Para sa kanya, bawat isa ay parang malaking eksamen. Paano ngumiti nang tama? Paano makipag-usap nang natural? Paano hindi mapansin ang kaba sa dibdib habang nakatingin sa kanila ang maraming mata?

Sa totoo lang, si Amara ay hindi sanay sa ganitong mundo. Hindi siya tulad ni Athena na parang isinilang sa spotlight. Kaya bawat hakbang, bawat gestura, bawat salita ay pilit niyang ini-adjust. At habang ginagawa niya iyon, iniisip niya rin ang batang lihim niyang dinadala sa mundo—isang sikreto na nagiging dahilan para mas maging maingat at matino sa bawat kilos.

Ngunit sa kabila ng kaba, pinilit niyang manatiling kalmado. Pinilit niyang maging “Althea” sa panlabas, kahit sa loob, ang puso niya ay nag-aalab ng kaba at pagtataka sa sarili. Kung may nakakaalam ng totoo niyang sarili, baka magulat sila. O baka masira ang imahe niyang kinakailangan nilang ipakita sa publiko. Kaya siya’y nagpakumbaba, ngumiti nang malawak, at nakipagpalitan ng mga formal na bati sa mga bisita.

Si Ethan naman ay tahimik lang, ngunit hindi palampasin ang bawat kilos ni Athea. Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang tensyon sa paligid niya. Ang babae sa harap niya—parang Althea—iba sa nakilala niyang Althea noon. Mas simple, mas natural, mas… totoo. At mas lalo siyang naaakit sa bawat maliit na bagay na ginagawa nito.

Habang naglalakad sila papasok sa hotel para sa charity gala, napansin ni Ethan kung paano mahigpit na hawak ni Amara ang braso niya. Sa nakagawiang si Althea dati ang nauuna, confident, halos parang may-ari ng lugar, si Althea ngayon ay naglalakad nang tahimik, nakangiti, ngunit may halong kaba sa mga mata. Hindi niya maipaliwanag, pero may gusto siyang protektahan sa babaeng ito.

“Okay ka lang ba?” tanong ni Ethan, yumuko ng kaunti para marinig siya ng maayos.

Mabilis na ngumiti si Amara. “Yes… okay lang.”

Ngunit alam ni Ethan na may kaba sa boses nito. Sa halip na magsalita pa, hinawakan niya nang mas maayos ang kamay nito habang magkasabay silang pumapasok sa loob ng ballroom. May pakiramdam siyang dapat siyang protektahan ang babae—kahit wala siyang paliwanag kung bakit.

Pagpasok nila sa ballroom, sinalubong sila ng mga taong nakasuot ng magagarang damit. Isa-isa silang kinausap, kinabati sa engagement. Napapangiti si Amara sa bawat pagkikita sa kanila, ngunit paminsan-minsan, napapatingin siya kay Ethan na parang humihingi ng tulong sa mga kaswal na usapan. Napansin iyon ni Ethan at hindi niya maiwasang mapangiti.

“Iba ka ngayon,” biglang sabi niya habang sandaling nakalayo sila sa crowd.

Napatingin si Amara sa kanya. “Ha?”

“Mas tahimik ka. Dati, ikaw ang nagdadala ng usapan sa bawat event.”

Sandaling natigilan si Amara, kinabahan sa sinabi ni Ethan. “Nagbabago ang tao,” sagot niya, pilit na ngumiti.

Tahimik na tumango si Ethan, ngunit hindi siya kumbinsido. Habang tumatagal ang gabi, mas lalo niyang napapansin ang mga detalye tungkol kay Althea: mas maingat ito sa pananalita, mas magalang sa staff, at may mga sandaling nakikita niya itong nagte-thank you sa mga waiter o organizer—isang bagay na hindi niya nakita kay Athena noon.

Isang maliit na insidente ang lalong nagpatindi sa kanyang pagtingin. May batang anak ng isang bisita na nahulog ang hawak na laruan. Bago pa man kumilos ang sinuman, agad na yumuko si Amara at pinulot ito, iniabot sa bata nang may ngiti. “Here,” sabi niya. “You dropped this.”

Ang mukha ng bata ay nagliwanag sa tuwa. “Thank you, ate!”

Ngumiti rin si Amara nang mas totoo—hindi iyong pang-social smile lang. Napatingin si Ethan at may hindi niya maipaliwanag na lungkot at init sa dibdib niya. Hindi ito Athena; hindi ito ang babae na kilala niya noon.

Habang nag-uusap ang mga bisita sa paligid nila, hindi maalis ni Ethan ang tingin kay Amara. Ang bawat kilos nito, bawat titig, bawat simpleng smile ay para bang may magnet na hindi niya mapigilan.

Maya-maya, lumapit ang isang matandang babae na kilala ni Ethan sa mundo ng negosyo. “Ethan, congratulations. You chose well.”

Ngumiti si Ethan. “Thank you.”

Tumingin ang babae kay Amara. “You look different tonight.”

Sandaling natigilan si Amara, ngunit ngumiti pa rin. “In a good way, I hope.”

Tumawa ang matanda. “Yes. Much better.”

Pagkatapos umalis, napatingin si Ethan kay Amara. “See? People notice.”

Bahagyang napakunot ang noo ni Amara. “Notice what?”

“Na iba ka ngayon.”

Hindi alam ni Amara kung bakit, pero bumilis ang tibok ng puso niya. Sandaling nagkatitigan sila bago siya umiwas ng tingin. Hindi niya maintindihan, pero may kakaibang tensyon sa pagitan nila.

Sa isip ni Ethan, mas lalo siyang nalilito. Kilala niya si Athea, at sigurado siya doon. Ngunit habang kasama niya si Amara, pakiramdam niya ay may ibang babaeng nakikilala siya—isang babaeng mas natural, mas genuine, mas malapit sa puso niya kaysa dati.

Habang lumalalim ang gabi, nagsimula na ang formal program ng event. Umupo sila sa isang mesa kasama ang ibang guests. Paminsan-minsan ay nag-uusap sila ni Amara—simpleng usapan lang tungkol sa pagkain, venue, at mga tao. Ngunit bawat sagot ni Amara ay may kakaibang warmth, isang pagiging genuine na hindi niya nakita kay Athena noon.

“You're really different,” sabi ni Ethan bigla, sa isang sandaling tahimik.

Napatingin si Amara. “Bad different?”

Umiling si Ethan. “Better.”

Hindi niya alam kung bakit niya sinabi iyon, pero totoo iyon. Sa unang pagkakataon, pakiramdam niya ay mas gusto niya ang babaeng ito kaysa sa dati niyang girlfriend.

Si Amara naman ay pilit na pinapakalma ang sarili. Habang tumatagal ang oras sa tabi ni Ethan, mas nararamdaman niya ang koneksyon sa pagitan nila—isang koneksyon na hindi niya maintindihan. Parang matagal na niyang naramdaman dati, ngunit hindi niya alam kung paano at bakit. At higit sa lahat, hindi niya alam na ang lalaking nakaharap niya ngayon ang parehong lalaki na minsang nagbago ng kanyang mundo sa isang gabi—isang gabi na naalala niya nang bahagya lamang.

Habang patapos na ang event, sabay silang lumabas ng hotel. Tahimik ang gabi, mahina ang hangin. Habang naglalakad papunta sa sasakyan, biglang tumigil si Ethan.

“Althea.”

Napahinto siya. “Yes?”

Tumitig si Ethan sa kanya, may halong kaba at curiosity. Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti. “I'm starting to like this version of you.”

Biglang uminit ang pisngi ni Amara. Hindi niya alam kung ano ang sasagot. Hindi rin niya alam kung bakit may kakaibang saya sa dibdib niya sa narinig. Sa sandaling iyon, may simpleng sparks na nag-umpisang sumiklab sa pagitan nila—isang simula ng komplikadong damdamin na maaaring magpabago sa lahat.