Chapter two

Pagpasok ni Amara sa ballroom, agad siyang sinalubong ng liwanag ng mga chandelier at ng samu’t saring bulungan ng mga bisita.

Pakiramdam niya ay biglang bumigat ang hangin.

Hindi dahil sa dami ng tao.

Kundi dahil sa isang pares ng mata—

na agad siyang hinanap.

Si Ethan Reyes.

Nakatayo ito sa gitna ng silid, kausap ang ilang bisita, ngunit tila naputol ang usapan nang makita siya. Ang mga mata nitong malamig at matalim ay agad tumuon sa kanya.

At sa sandaling iyon

parang siya lang ang nakikita nito.

Napalunok si Amara.

Calm down… Kaya mo ‘to.

Inayos niya ang kanyang postura, tinaas nang bahagya ang baba, at pinilit ang isang confident na ngiti—eksaktong ginagawa ng kanyang kambal na si Althea.

Isa.

Dalawa.

Tatlong hakbang.

Unti-unti siyang lumapit kay Ethan.

Habang papalapit, mas lalo niyang nararamdaman ang kakaibang pressure na nagmumula sa presensya nito. Hindi ito kailangang magsalita para maramdaman ang authority nito.

Tahimik… pero dominante.

Nang tuluyan siyang makalapit, huminto siya sa harap nito.

Saglit silang nagkatitigan.

At sa isang iglap

may kung anong nagbago sa ekspresyon ng lalaki.

Bahagyang kumunot ang noo nito.

Parang may hindi tugma.

“Althea.”

Malalim ang boses nito. Direkta. Walang emosyon.

Ngunit may kakaibang bigat.

“Hi,” sagot ni Amara, pilit pinapantay ang tono.

Lumapit si Ethan ng bahagya.

Sapat lang para maramdaman niya ang init ng katawan nito.

At sa hindi niya maintindihan—

biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Late ka,” sabi nito.

Hindi galit.

Pero hindi rin malambing.

Parang isang simpleng obserbasyon… na may halong panunuri.

“Sorry,” sagot ni Amara, bahagyang ngumiti. “Traffic.”

Isang dahilan na alam niyang hindi papalag si Althea.

Tahimik si Ethan.

Hindi pa rin inaalis ang tingin sa kanya.

Mas matagal.

Mas matalim.

Parang sinusuri siya.

At iyon ang lalo pang nagpakaba sa kanya.

“Something’s off.”

Parang tumigil ang puso ni Amara.

“A-ano?” pilit niyang tanong.

Bahagyang nag-angat ng kilay si Ethan.

“You’re quieter.”

Napahinto siya.

“Since when did you become this… calm?”

Napakagat-labi si Amara.

Think. Think like Althea.

Bahagya siyang tumawa. “Is that a bad thing?”

Hindi agad sumagot si Ethan.

Sa halip, bahagya nitong ikiniling ang ulo, tila iniisip ang sagot.

“I’m not sure yet,” sabi nito.

At sa simpleng sagot na iyon

lalo lang lumalim ang kaba ni Amara.

Nagsimula ang program, at napilitan si Amara na manatili sa tabi ni Ethan habang isa-isang nagsasalita ang mga host at bisita.

Ngunit kahit nakatingin siya sa harap ramdam na ramdam niya ang presensya ng lalaki sa tabi niya.

Tahimik ito.

Ngunit parang bawat galaw niya ay napapansin nito.

“Smile.”

Napakurap si Amara.

Bahagya siyang napalingon kay Ethan.

Hindi ito nakatingin sa kanya—nakatitig pa rin sa harap—ngunit malinaw ang sinabi nito.

“People are watching.”

Mabilis niyang inayos ang ekspresyon niya at ngumiti.

“Relax your shoulders,” dagdag pa nito.

Parang may konting inis.

“Hindi ka ganyan dati.”

Napayuko si Amara nang bahagya.

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o lalo pang kakabahan.

Dahil bawat salita nito—

patunay na kilalang-kilala nito si Althea.

At bawat pagkakamali niya—

posibleng magbunyag ng katotohanan.

Matapos ang formal program, nagsimula ang mingling.

Isa-isang lumapit ang mga bisita para batiin sila.

“Althea! You look gorgeous!”

“Perfect match talaga kayo ni Ethan!”

“Finally, you’re settling down!”

Ngumiti si Amara. Tumango. Nakipagkamay.

Ngunit sa loob-loob niya—

unti-unti na siyang napapagod.

Hindi siya sanay sa ganitong eksena.

Hindi siya si Althea.

At kahit anong pilit niya—

may mga bagay na hindi niya kayang gayahin.

“Excuse me.”

Napalingon siya.

Si Ethan.

Hindi niya napansin na nakalapit na pala ito.

“Come with me.”

Wala itong paliwanag.

Wala ring tanong.

Parang utos.

At sa hindi niya maintindihan—

sumunod siya.

Tahimik ang hallway na dinaanan nila.

Malayo sa ingay ng ballroom.

Mas malamig.

Mas pribado.

Hanggang sa makarating sila sa balcony.

Humaplos ang malamig na hangin sa balat ni Amara.

Sa wakas—

nakahinga siya.

Lumapit siya sa railing at tumingin sa city lights.

“Hindi ka comfortable.”

Napalingon siya kay Ethan.

Nakatayo ito sa likod niya.

Malapit.

Masyadong malapit.

“I’m fine,” sagot niya.

Ngunit umiling si Ethan.

“No, you’re not.”

Lumapit pa ito.

Ngayon ay katabi na niya.

At sa distansyang iyon—

ramdam na ramdam niya ang presensya nito.

“You’ve been avoiding eye contact,” sabi nito.

“Your answers are shorter.”

“Your reactions… delayed.”

Isa-isa nitong binilang.

Parang report.

Parang observation.

Parang—

hinuhuli siya.

Napakagat-labi si Amara.

“I told you,” mahina niyang sagot, “I’m just tired.”

Tahimik si Ethan.

Ngunit hindi nito inaalis ang tingin sa kanya.

Parang may hinahanap.

Parang may gustong kumpirmahin.

“At may isa pa.”

Napalingon siya.

Bahagyang kumunot ang noo nito.

“You don’t smell the same.”

Nanlaki ang mga mata ni Amara.

“Ano?”

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o kakabahan.

“You used to wear something sweeter,” dagdag nito. “Now… it’s lighter.”

Napahawak siya sa sarili niyang braso.

Hindi niya alam kung paano sasagot.

Dahil—

totoo.

Hindi siya si Althea.

At kahit pabango—

hindi niya kayang kopyahin.

“People change,” mahina niyang sabi.

Matagal siyang tinitigan ni Ethan.

Mas matagal kaysa kanina.

Mas malalim.

At sa sandaling iyon—

pakiramdam ni Amara ay unti-unti nitong binabasag ang lahat ng harang niya.

Hanggang sa—

bahagyang tumango si Ethan.

“Yeah,” sabi nito.

“People do.”

Ngunit hindi kumbinsido ang tono nito.

Saglit na katahimikan ang namagitan sa kanila.

Tanging hangin at malayong ingay ng siyudad ang maririnig.

Hanggang sa—

“Why now?”

Napatingin si Amara.

“What do you mean?”

“Why change now?” tanong ni Ethan. “After everything.”

Napahinto siya.

Hindi niya alam ang sagot.

Hindi niya alam ang history ng dalawa.

Hindi niya alam kung anong “everything” ang tinutukoy nito.

At doon—

lalo niyang naramdaman ang kahinaan niya sa sitwasyon.

“Maybe…” mahina niyang sabi, “I just realized things.”

Nanatiling nakatingin si Ethan.

“Like what?”

Napahinga siya nang malalim.

“At some point… you get tired of pretending.”

Parang may kung anong nagbago sa ekspresyon ni Ethan.

Hindi malinaw.

Ngunit parang may tumama.

“Pretending?” ulit nito.

Muntik nang mapapikit si Amara.

Careful…

“I mean…” agad niyang bawi, “pretending to be perfect.”

Tahimik si Ethan.

Pagkatapos ay—

bahagya itong ngumiti.

“You know what’s strange?” mahina nitong sabi.

Hindi siya sumagot.

Naghintay lang.

“I don’t recognize this version of you.”

Tumigil ito sa harap niya.

Napasinghap si Amara.

Hindi siya makagalaw.

Hindi siya makasagot.

Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman.

Kaba.

Takot.

O—

ibang bagay.

Isang bagay na hindi niya dapat maramdaman.

Para sa lalaking—

hindi naman talaga para sa kanya.

Unti-unting tinaas ni Ethan ang kamay nito.

Bahagyang inayos ang hibla ng buhok na nalaglag sa mukha niya.

Isang simpleng galaw.

Ngunit—

parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ni Amara.

“Careful,” bulong nito.

“With that look… people might think you’re someone else.”

Parang may tumigil sa puso niya.

Ngunit hindi niya alam kung bakit—

parang may ibang ibig sabihin ang sinabi nito.

Bago pa siya makasagot—

may kumatok sa pinto.

“Sir, they’re looking for you.”

Agad umatras si Ethan.

Parang walang nangyari.

Parang bumalik sa dati.

“Let’s go back,” sabi nito.

Muli itong naging malamig.

Kontrolado.

Hindi na muli lumingon habang naglalakad pabalik.

Ngunit si Amara—

naiwan sandali sa balcony.

Hawak ang dibdib.