LOGINChapter 54 Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin. I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo. “Mommy...” “How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako. “Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig ng puso
Chapter 54Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin.I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo.“Mommy...”“How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako.“Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig ng puso ko, dah
Chapter 54Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin.I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo.“Mommy...”“How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako.“Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig ng puso ko, dah
Chapter 54Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin.I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo.“Mommy...”“How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako.“Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig ng puso ko, dah
Chapter 54 Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin. I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo. “Mommy...” “How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako. “Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig n
Chapter 53“Paano nangyari iyon, Aurora?” he asked, namamaos pa ang boses niya. Lumayo ako sa kaniya at bumuntong-hininga. “I admit that four years ago, I met this stranger at may nangyari sa amin, but I didn’t even know na si Johny Reyes Merced pala ang stranger na nakilala ko,” aniko and I shrugged my shoulder. Parang wala lang ang nangyari sa akin. Dahil sa nangyaring iyon ay dumating sa buhay ko ang dalawa kong anak. Oo, ang dalawang batang iyon ang matagal ko nang hinahanap. “Y-you actually...”“Johnrey is my son, DV.”“How come that you lost him?”“I don’t even know.”Halos hindi ko na nga maalala ang nangyari at ’di ko naman na ini-expect na siya pala ang nakilala kong si Drunk? But why do I have this feeling na hindi siya?“So, ikaw pala ang may sabit sa ating dalawa, “I married a girl who happened to be the mother of that kid. This is... ridiculous!” Napangisi ako nang tumaas ang boses niya.“So, what? What will you do now?” mapanghamon kong tanong sa kaniya, at tinaasan
Chapter 50: Revelation No.2, Aurora’s childrenPAGDATING ko sa destinasyon ko ay hinanap ko si Arjana, hindi naman ako nahirapan dahil siya agad sumalubong sa akin.“Baby!” tawag nito, at nagmamadaling lumapit sa kinaroroonan ko. Parang wala siyang inaalala, ah. Kung makatakbo ay akala mo hindi bun
Chapter 49DERVON PAGKABABA ko mula sa kuwarto, tahimik ang buong bahay. Maaga pa at ramdam ko ang lamig ng sahig habang naglalakad ako palabas ng hallway. Pagdating ko sa sala, nadatnan ko si Manang Mela na nakatayo malapit sa mesa, parang may hinihintay.“Dervon, tinawagan ka ba ng asawa mo?” ag
Chapter 46Tumingin ako sa lalaki, kanina pa niya ako ginagalit, e.“Mali. Baril,” pagtatama ko.“What? Parehas lang naman iyon ah,” mahinang tugon niya, at mapaklang tumawa ako, isang tawang may bigat ng banta.“Idiot, tinanong kita sa ating wika kaya sasagot ka rin ng Tagalog! Wala ka sa America,
Chapter 44AURORANagising ako kinaumagahan, dahil sa mahinang pag-iyak ni Dervon. Kala ko panaginip lang, pero totoo pala. Boses niya ang naririnig ko, kahit hindi pa tuluyang nagigising ang diwa ko.Sumikip ang dibdib ko nang makita kong nakayakap siya nang mahigpit sa akin at paulit-ulit na sina







