Secret Baby with the Cold-Hearted CEO

MHADEL POV:

“Six billion pesos?! How the hell did you manage to screw up a financial report with a ₱6 billion discrepancy?!"

Muntik ko nang matapon sa dibdib ko ang hawak kong black coffee nang biglang umalingawngaw ang boses ng CEO mula sa loob ng kanyang opisina.

I adjusted my grip on the coffee cup and took a small step back. Para sana sa kanya ang kape na dala ko. Pero sa narinig kong sigaw niya, parang napako ang mga paa ko sa sahig. Nagdadalawang-isip na tuloy ako kung papasok pa ba ako o hindi na. But judging from the tone of his voice, mukhang hindi magandang timing kung papasok ako.

Napatingin ako sa hawak kong kape bago muling bumaling sa bahagyang nakaawang na p***o. Nakita ko ang dalawang taong nakatayo sa loob ng opisina. Si Mr. Reyes, ang head ng Finance Department, kasama ang accounting head na si Ms. Villanueva. May meeting ata sila tungkol sa quarterly financial report, pero sa lakas ng boses niya, parang hindi na 'yon meeting. It sounded more like a public execution.

"Six damn billion pesos! Do you even realize how serious this discrepancy is? Pinapasahod ko kayo para gawin nang maayos ang trabaho niyo!"

Parehong nakayuko ang financial head at accounting head. Their shoulders were tense and neither of them dared to speak. And honestly, I couldn't blame them. Kahit ako, na nasa labas lang ng opisina, parang gusto ko na lang magtago sa ilalim ng mesa.

"Mr. Reyes and Ms. Villanueva, I am giving you one chance to explain this nonsense!"

Agad na nag-angat ng tingin si Mr. Reyes, halatang nanginginig ang mga kamay niya habang itinuturo ang hawak nitong folder. "S-Sir Sebastian, standard procedure naman po ang ginawa namin. Kasi base sa submission ng Procurement Department last week, may mga pending invoices pa na hindi naipapasok sa system kasi nagkaroon ng system migration issue. Inakala po namin na—”

“Inakala?!” Putol ni Sir Sebastian sa kanya sabay hampas ng malakas sa mesa.

Napapitlag ako sa gulat at mabilis na inayos ang pagkakahawak ko sa tasa. Ramdam ko ang init ng kape sa palad ko, pero sa tingin ko mas mainit ngayon ang ulo ng boss kong pinaglihi sa dinosaur.

“You made an assumption involving six billion pesos?! Is that how you run your department now, Mr. Reyes? By guessing?”

Hindi nakasagot si Mr. Reyes, napalunok na lamang ito at muling yumuko. Habang si Ms. Villanueva naman ay tila nag-ipon ng lakas ng loob bago nagsalita. “Sir Sebastian, the discrepancy wasn’t caused by Finance or Accounting alone. We were relying on the figures submitted by—"

"I don’t want to hear any more of your pathetic excuses. I am giving both of you until five o'clock this afternoon to fix this report and locate every single centavo of that six billion pesos. Ayusin niyo 'yan nang malinis, kumpleto, at walang kulang. Dahil kung alas-singko na at hindi pa rin maayos ang report na iyan, consider your resignations effective immediately. Now, get out of my office before I lose my patience completely.”

Mabilis pa sa alas-kwatro na naglakad palabas ng opisina sina Mr. Reyes at Ms. Villanueva. Halos mapatid pa ang accounting head sa bilis ng hakbang nito habang hawak ang mga papeles. Si Mr. Reyes naman ay nagpupunas ng pawis sa noo gamit ang kanyang panyo. Ni hindi man lang sila nag-abalang tingnan ako dahil nagmamadali silang naglakad patungo sa direksyon ng elevator.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung papasok pa ba ako sa lungga ng dinosaur para ihatid ang kape, o maghihintay na lang ng magkaroon ng isang himala.

Pero bago pa man ako makapagdesisyon, biglang bumukas nang todo ang p***o ng opisina.

Napaatras ako nang isang hakbang .

“Why are you standing there?” Salubong ang kilay niya habang nakatingin sa akin na parang ako naman ang susunod niyang sisigawan.

“Ah—” Mabilis kong itinaas ang hawak kong tasa. “Your coffee, sir.”

His eyes narrowed and stared at me for a few seconds. “And who the hell are you?"

"Ako po si Madhel Madrigal. Your new secretary.”

Saglit siyang natigilan. Pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa na para bang may mali sa sagot ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong ngumiti, yumuko, o tumakbo papunta sa elevator at magpanggap na hindi ako ang bagong secretary niya.

“You're my new secretary?” ulit niya na para bang hindi siya makapaniwala sa narinig niya.

Tumango ako nang marahan. “Yes, sir.”

“Since when?”

“Today po.”

“Today?” Umangat ang isang kilay niya.

“Yes, sir, today po, as in ngayon, right now, at this very moment."

Bahagya siyang napailing habang nakatitig sa akin. Para bang hindi niya matanggap na may bagong secretary siya at mas lalong hindi niya matanggap na ako iyon.

“Who hired you?”

“HR po."

“I know that.” Umiling siya, halatang nauubusan na naman ng pasensya. “I’m asking who approved your assignment to my office?"

“Ah…” Napakamot ako sa gilid ng ulo. “I

believe it was Ms. Santos from HR, sir.”

“And what exactly did Ms. Santos tell you?”

“That I’ll be working directly under you, sir.”

He went quiet.

Muli niya akong pinagmasdan mula ulo hanggang paa. This time, mas mabagal ang tingin niya, as if he was trying to figure out why the hell HR had decided to put me in his office.

“You don't look like a secretary.”

Napakurap ako. Anong ibig niyang sabihin na hindi ako mukhang secretary?

I instinctively looked down at myself. Maayos naman ang suot ko. White blouse, black slacks, at flats. Simple lang, pero professional naman para sa first day ko. Saka ko naalala na madalas pala ako makatanggap ng compliment sa dati kong trabaho na masyado raw akong cute para maging office girl. I find it funny whenever people say that. Not because I think I’m exceptionally cute or anything. I just never understood why being cute had anything to do with doing my job properly.

“Ah, opo, sir. Sa dati kong trabaho, ganun din po sinasabi nila sa’kin. Masyado raw akong cute for a corporate office. Pero sa tingin ko, kung cute man ako sa paningin nila, wala naman 'yong kinalaman sa trabaho ko. Being cute doesn't mean you can't work efficiently. In fact, standard corporate rule din naman po 'yon di ba? Do not judge a book by its cover. O kaya, do not judge a cute girl by her face.”

“Excuse me? I wasn’t complimenting you when I said you don’t look like a secretary. As you know, hindi na pagbubuhat ng sariling bangko yan, sala set na ang binubuhat mo. And you don’t look cute either."

"Po?" Napakurap ako nang ilang beses.

“I was simply saying that you don't look like someone who can handle this job. Being my secretary means you need to be competent, efficient, and mentally stable enough to survive working in this room. And frankly, with that mouth of yours, I doubt you’ll last until tomorrow.”

Aba. Wala pang limang minuto mula nang ipakilala ko ang sarili ko, hinusgahan na agad ang qualifications ko.

Mabilis kong inayos ang posture ko, itinaas nang kaunti ang baba, at ibinigay sa kanya ang pinakapropesyonal kong ngiti, kahit na sa loob-loob ko ay gusto ko na siyang buhusan ng mainit na kape sa mukha.

“Ah, ganoon po ba, sir?” malumanay kong sagot kahit na gusto ko ng magmura. “Pwes, wag niyo po akong husgahan agad, sir. I'm more resilient than I look. Kahit pa pinaglihi kayo sa dinosaur, makikita niyo po, tatagal ako rito sa—"

"Wait, wait... what did you just call me?"

Napatahimik ako nang marealize ko ang lumabas sa bibig ko. Shît! Did I just say that out loud?

Gusto kong lamunin na lang ako ng sahig nang biglang lumaki ang mga mata ni Sir Sebastian. Ang bahagyang salubong niyang kilay kanina ay lalo pang nagsalubong na halos magkadikit na.

“Did I hear you correctly? You just called me a dinosaur?”