CHAPTER 3

KALMADONG kinuha ni Crixzus ang isang hard briefcase mula sa likuran ng sasakyan. Binuksan nito iyon, tumambad sa mga mata ng mga armado ang bugkos-bugkos na kulay asul na papel na pera.

“Sapat na ba ito para pagbigyan mo ako?”

Napatikhim ang lalaki sabay lingon sa mga kasama. Tumango ang mga ito, sumenyas na tanggapin ang pera.

“I believe that silence means yes. Here, take it.”

Isinarado ni Crixzus ang briefcase bago inilabas mula sa nakabukas na bintana ng kotse. Tinanggap iyon ng lalaki kasunod ang isang buntonghininga.

“Siguraduhin mo lang na wala kang gagawin na katarantaduhan, De La Croix. Dahil kung hindi ay malamig na bangkay ka nang lalabas dito.”

Sumenyas ito sa ibang tauhan na papasukin sila sa bakuran. Nang maigarahe ang sasakyan, naunang bumaba si Crixzus para pagbuksan siya ng pinto.

Nag-aalangan na napatingala siya sa lalaki. “Magiging okay ba tayo sa loob?”

Sapat na ang lahat ng kaniyang nasaksihan para mabatid na hindi basta-basta lamang ang taong kanilang pinuntahan. Nakadarama siya ng panganib sa lugar na iyon.

Inilahad ni Crixzus ang palad sa kaniyang harapan. “Trust me, baby. I'll protect you no matter what.”

May tiwala siya sa lalaki kaya naman inabot niya ang kamay nito. Naramdaman pa niya ang marahan nitong pagpisil.

“Brace yourself. Makakaharap mo na sila.”

Hawak kamay na binaybay nila ang daan patungo sa loob ng malaking mansyon. Sinamahan sila ng isa sa mga tauhan ng Don, nakasunod rin si Skye sa kanila na alertong nagmamasid sa paligid.

“Dito niyo na lang siya hintayin. Pupuntahan ko lang siya sa kaniyang silid para ipaalam na narito ka.”

Itinuro nito ang malawak na sala kung saan naroon ang isang mahabang sofa na gawa sa leather bago sumakay sa elevator patungo sa silid ng Don.

Inilibot ni Mikaela ang mga mata habang nakaupo. Nalulula siya habang palipat-lipat ang tingin sa mga sining na nakasabit sa pader. May kaunting alam siya sa arts kaya naman sa nakikita niyang kulay, hugis, espasyo, at maging ang mensahe na hatid ng mga iyon ay batid niyang orihinal at high-quality. Tiyak na milyon ang halaga ng bawat isa.

“Could you please shut your mouth? You're really nailing the fish-out-of-water impression,” pabulong na sita sa kaniya ni Crixzus.

Napailing siya at napakamot sa ulo. “S-sorry. Nakamamangha kasi ang mga painting na nakasabit sa pader. Para akong nasa isang museum. Alam mo bang gusto kong maging—”

Nabitin sa ere ang kaniyang salita nang bumukas ang elevator. Iniluwa nito ang isang lalaki na naglalaro ang edad sa sixties o seventies. Kahit kulubot na ang balat ay matikas pa rin ang tindig nito. Taglay ang kulay chocolate na mga mata na kapares ng sa kaniya. Suot nito sa leeg ang malaking kadena na kwintas na gawa sa ginto, at gintong relo naman sa pulsuhan. Ang bawat daliri ay mayroon ding nakasuot na naglalakihang mga gintong singsing. May hawak itong baston na may disenyo ng ulo ng agila, tanda ng kapangyarihan nito.

“De La Croix? Ano ang masamang hangin na nagdala sa ’yo rito? Tila napakaimportante ng pakay mo, ikaw pa talaga ang sumadya. Isinama mo pa ang tagapagbigay aliw mo,” anito sabay sulyap sa kaniya gamit ang mapanlibak na tingin.

Napahawak siya sa braso ni Crixzus. Nakaramdam siya ng takot sa matandang kaharap. Ni minsan ay wala pang nangahas insultuhin siya nang harap-harapan. Ito ang kauna-unahang pagkakataon.

“Maging marahan ka sa pagbibitiw mo ng salita, Don Ybarro. Baka pagsisihan mo kapag nalaman mo ang pakay ko,” pagtatanggol sa kaniya ni Crixzus.

Ngumisi ang Don bago umupo sa bakanteng sofa na nasa kanilang harapan. Iwinasiwas nito ang kamay sa isang maid na mabilis namang lumapit.

“Ipaghanda ng meryenda ang ating mga bisita, madali!”

“Masusunod, Don!” Yumuko ang katulong bago matulin na umalis.

Sumandal ang Don sa sofa, pinagkrus ang mga binti, at saka seryoso na tumingin sa kanila.

“Bueno, ano nga ba ang dahilan at napadpad ka sa pugad ko, De La Croix? Ang lakas ng loob mo na pasukin ang lungga ng kalaban mo na isang alalay at isang babae lamang ang kasama. Narito ka ba para isuko na sa akin ang Norte?” Ang pinag-aawayan nilang teritoryo ang tinutukoy nito.

Humigpit ang kapit ni Mikaela sa braso ni Crixzus kaya naman napalingon sa kaniya ang lalaki.

“A-ano ba ang mga sinasabi niya? H-hindi ba narito tayo para—”

Napaigtad siya nang biglang hablutin ng Don ang kaniyang pulso. Umigkas ang panga nito habang matiim na nakamasid sa kaniyang braso.

“I-ikaw . . . ” Ibinaling nito ang kulay tsokolate na mga mata sa kaniya.

Binitawan nito ang kaniyang pulso, kasunod nito ay ang pagdakot sa kaniyang panga. Mabilis na hinawakan naman ni Crixzus ang kamay ng matanda ngunit hindi ito nagpatinag na tanggalin ang pagkakahawak sa kaniyang panga.

“Don Ybarro!” May pagbabanta sa himig ni Crixzus.

“H-huwag mo po akong sasaktan! M-maawa po kayo, Sir!” pakiusap niya. Nangingilid ang kaniyang luha sa takot.

“S-sino ka? B-bakit may hugis bilog at kulay pula kang birthmark sa iyong pulso? B-bakit magkapareho tayo ng mga mata?”

Hindi siya makasagot. Pagkaraan ng ilang saglit, si Crixzus na ang nagsalita.

“Tama ang iniisip mo, Don Ybarro. Siya nga ang nawala mong anak eighteen years ago. Matagal na siyang nasa akin.”

Hindi makapaniwala si Mikaela sa narinig. Hindi niya inaasahan na magiging malupit ang tunay niyang ama sa una nilang pagkikita.

Binitawan nito ang kaniyang panga at saka sarkastikong tumawa.

“Sa tingin mo ganoon mo kadaling mabibilog ang ulo ko, ha, De La Croix? Walanghiya ka talaga! Gagamitin mo maging ang namatay kong anak para lang sa pansariling hangarin mo? Wala kang pinagkaiba sa tuso mong ama!”

Naikuyom ni Crixzus ang mga kamao, pinipigil ang galit na sumabog. “Hindi tuso ang ama ko, alam mo yan!”

“Kaya ba pinatambangan niya ako at ang aking pamilya sa kaniyang mga tauhan para ipapatay? Dahil sa kaniya, nawala ang nag-iisa kong anak! At ngayon, ihaharap mo sa akin ang babaeng ito?” Dinuro nito ang mukha ni Mikaela ngunit mabilis na tinabig ni Crixzus ang kamay ng matanda.

Nakasusugat ang tingin nitong ipinukol kay Crixzus ngunit hindi nakaramdam maski kaunting takot ang binata.

“Hindi kita pipilitin na maniwala kung ayaw mo. Huwag mo lang insultuhin si Mikaela at ang ama ko!” Hinila siya patayo ni Crixzus. Akmang aalis na sila nang sumulpot ang isang ginang bitbit ang tray na may laman na mga pagkain. Napadako ang kaniyang tingin sa pulsuhan nito na may kapares na birthmark katulad nang sa kaniya.

“S-sandali, Hija . . . M-maaari ba kitang makausap sandali?” pakiusap ng ginang.

“Gracia! Hayaan mo na silang umalis!” utos ng Don ngunit hindi ito nakinig.

Ipinatong nito ang tray sa center table, at pagkatapos ay buong ingat na hinawakan ang kaniyang kamay.

“Huwag mong sabihin na naniniwala ka sa mga traydor na iyan? Mag-isip ka, Gracia! Hindi ka pa ba nadala sa ginawa ng mga De La Croix sa atin?” nanggigigil na pigil ng Don sa asawa ngunit hindi nag-atubili ang ginang na bitawan ang kaniyang kamay.

Ngumiti ito sa asawa. “Maaari ba na kumalma ka muna, aking mahal na asawa? Nakakahiya sa ating mga bisita ang inaasal mo.”

Napabuga na lang ng hangin ang matandang lalaki bago umupo sa sofa.

“Hindi malayong anak kita, hija. May taglay kang kagandahan katulad ng sa akin, nakuha mo rin ang kulay tsokolate na mga mata ng aking asawa. Hindi malabo ang sinasabing ito ni Crixzus.” Bumaling ang mga mata ng ginang sa kaniyang kasama.

“Maaari mo bang ikuwento sa amin kung paanong napunta sa ’yo ang batang ito?”

Hinilot ni Crixzus ang bridge ng ilong bago tumugon.

“I'm not good at storytelling. If you want, you can get a DNA test to be certain. That would be quicker, what do you think?”

“Bakit parang nagmamadali ka yata, De La Croix?” banas na tanong ng Don.

“Dahil gusto kong pakasalan ang anak niyo sa lalong madaling panahon.”