Kabanata 7

Sa loob ng classroom, agad na nagpakilala si Kasumi bilang bagong teacher ng mga ito. 

"Good morning, class. I'm Teacher Kasumi, your new teacher for this year. Now, let's start with checking your attendance…”  

Isa-isa niyang tinawag ang mga pangalan ng mga bata hanggang sa sumunod ang kanyang anak. 

"Anderson Akiro."

Subalit walang sumagot sa kanya.

Nakasandal si Akiro sa upuan, naka-cross arms at naka-dekwatro pa. 

Siniko ito ng katabi saka bumulong. "Uy, Akiro! Tinatawag ka ni Teacher. Bingi ka ba?"

Inirapan lamang ni Akiro ang katabi. "Hindi ako bingi!"

"Eh bakit ayaw mong sumagot?" 

"Ayoko eh. Pake mo ba?"

Tumahimik na lang ang katabi nito sa takot na mapagbuntunan ng galit ni Akiro mamayang recess. 

Hindi man lang tumingin si Kasumi kay Akiro. Nakayuko lang siya’t tinitingan ang class record na hawak. 

"Wala ba si Akiro?" tanong niya sa klase. "Kung wala siya, buburahin ko na ang pangalan niya sa listahan. Ibig sabihin, disqualified na rin siya sa MATH-TINIK CONTEST next month. Ibibigay ko na lang siguro ang slot sa iba."

Nang marinig ni Akiro ang sinabi ni Kasumi ay napatayo ang bata. Pasaway itong bata, oo. Pero Math wizard ito, gustong-gusto nitong sumali sa competition na yun para ipamukha sa bad woman na ‘to na sobrang galing nito kahit wala itong kinagisnang nanay! 

"Bulag ka ba?" sigaw ni Akiro. "Andito ako oh!"

Hindi nagalit si Kasumi, kalmado lang siyang tumingin sa anak niya.  

"Ikaw si Akiro Anderson ‘di ba? Kung ikaw nga, sumagot ka ng 'Present'. Kung hindi, absent ka sa record ko." 

Walang nagawa si Akiro kung ‘di ang umupo ng tuwid.  ]

"Present!" labag sa loob na sigaw ng a sa kanya. 

Tiningnan lang ito ni Kasumi saka bumalik ulit sa class record niya. 

"Okay, next..." tuloy ni Kasumi at nagtawag ulit ng ibang bata. 

Si Akiro naman ay mas lalong nainis sa inasta ng ina. 

‘Yun lang?! Hindi man lang siya pinansin nito?’

Dati, konting kibot niya lang, nag-aalala na agad ang Mommy niya pero ngayon, parang hangin na lang siya nito kung tingnan. 

Lalong sumama ang loob ng bata sa ina.

“Humanda ka, Bad Woman. Papahirapan kita,” bulong nito sa sarili saka ngumisi ng nakakaloko. 

Hindi maipinta ang mukha ni Akiro habang nakatingin sa ina. Halos umusok na ang ilong niya sa inis dahil sa harap-harapan siyang binalewala ng sarili niyang ina. Pasimple niyang tinitigan nang masama si Kasumi habang pilit na kinikimkim ang galit na wala naman siyang mapagbalingan.

Eksakto namang bumukas ang pinto at isang maliit na tinig ang bumasag sa katahimikan nila. 

"Teacher, sorry po, late po ako."

Lumingon si Kasumi at agad nakita ang isang payat na batang lalaki na nakatayo sa may pintuan. Imbes na magalit, isang malambot na ngiti ang sumilay sa mga labi nito. Nilapitan ni Kasumi ang payat na bata at inakay papasok sa loob. 

"Ikaw ba si Kyro Chavez?"

"O-opo, Teacher. Ako po yun!"

"Sige, sa susunod huwag ng magpapa-late, ha? Sige na, pumunta ka na sa upuan mo."

Magalang na yumuko ang bata at nagsalita. "Salamat po, Teacher. Pangako po, hindi na mauulit."

Habang naglalakad ang bata patungo sa upuan nito, napansin ni Kasumi na iika-ika ito. Agad siyang kinabahan at pinatigil ang bata.

"Teka, anong nangyari sa binti mo?"

Umiling si Kyro, pilit na tinatago ang sakit na nararamdaman. “W-Wala po ito, Teacher. Nadapa lang po ako kanina habang humahabol ng sasakyan."

Napatigil si Kasumi, alam niya ang sitwasyon ni Kyro—ulila na sa ama at may sakit pa ang ina ng bata. Sa edad na walo ay pasan na nito ang responsibilidad sa bahay. Isang oras itong bumabyahe araw-araw para lang makapasok sa eskwelahan. Bilang isang batang lumaki sa ampunan at walang magulang na umagapay mula pagkabata, ramdam niya ang paghihirap ng batang nasa harapan niya. 

Isang batang lumalaban sa hirap ng buhay.

Hindi nagdalawang-isip si Kasumi,kinuha niya ang kanyang first-aid kit at lumuhod sa tapat ng bata.

"May band-aid si Teacher rito. Lalagyan natin yung sugat mo ha, basta huwag mo lang basain at baka matanggal.”  

Dahan-dahan niyang nilinis ang sugat nito at dinikitan ng band-aid na may cute na cartoon design. Napangiti ang bata’t kitang-kita ang kislap sa mga mata nito. "Salamat po, Teacher."

"Walang anuman. O sige, mag-umpisa na tayo ng klase."

***

Habang nangyayari ang lahat ng 'yon, parang sasabog na sa galit si Akiro. Nakakuyom ang maliliit niyang kamao habang bumubulong sa sarili.

"Sarili mong anak, hindi mo magawang asikasuhin, pero pagdating sa iba, ang bait-bait mo? Nanay ba talaga kita?"

Palipat-lipat ang tingin ng bata kay Kasumi at Kyro. Kung nakakamatay lang ang titig, malamang ay tustado na ang kawawang band-aid sa binti ng kaklase niya. Punong-puno ng inggit ang puso ng pasaway na batang si Akiro.

Mabilis na lumipas ang oras at uwian na. Pero habang nag-aayos ng linya si Kasumi, napansin niyang may kulang na bata. 

"Nasaan si Kyro?" nag-aalalang tanong niya. 

Nagtaas ng kamay ang isa sa mga estudyante. "Teacher, noong PE class po namin kanina, sumama po si Kyro kay Akiro sa storage room para kumuha ng mga bola. Pagkatapos po noon, hindi na siya bumalik."

Natigilan si Kasumi nang marinig ang sinabi ng isang bata. Napatingin siya sa direksyon ni Akiro at ang kaba sa dibdib niya ay unti-unting lumalala.

Ano na naman ba ang ginawa ng pasaway niyang anak?!