Chapter 3

The mansion stood tall. Ang napakalaking puting pader nito ay kumikislap sa ilalim ng sikat ng araw, tila pinakintab na perlas. The roof above it was deep brown. Isang mahaba at maluwang na driveway ang paikot na bumabagtas sa harapang hardin. Diretso itong humahantong sa napakalaking pintuan sa harapan.

Napakataas ng kisame. Ang mga kristal na chandelier ay nakabitin na parang nagyelong talon ng liwanag. Bawat sulok ng mansyon ay tila bumubulong ng kayamanan. Ginawa para sa mga taong kailanman ay hindi nakaranas ng paghihirap.

Sa labas, ang likurang bahagi ng mansyon ay tila nagmula sa isang mamahaling magazine. Isang kumikislap na swimming pool ang nasa gitna. Isang napakalawak na hardin na puno ng makukulay na bulaklak at matatayog na puno. Lahat ay perpekto at mamahalin, napakalayo sa mundo ni Elena.

Dahil ang babaeng nagmamay-ari ng mansyong ito ay si Amelia Hayes. Isa sa mga pinakaimpluwensyal na babae sa bansa. Ang asawa nito ang nagmamay-ari ng ikaapat na pinakamalaking production company sa buong bansa. Nasa kanila na ang lahat. Maliban sa isang bagay. Walang anak ang mag-asawa.

Nakatayo si Elena sa labas ng napakalaking bakal na gate. Lukot ang kanyang mga damit at magulo ang buhok dahil sa buong araw niyang pagtakbo kung saan-saan. Namumula rin ang mga mata dahil sa kakaiyak. She looked painfully out of place. Hinarangan ng dalawang security guard ang pagpasok niya.

“Please,” desperadong pakiusap ni Elena. “Kailangan kong makausap si Tiya Amelia.”

“Please...” Nanginginig ang kanyang boses.

Umiling nang mariin ang isa sa mga guard.

“Hindi tumatanggap ng bisita si Madam Amelia ngayon.” Mahigpit at malamig ang tono nito. “Kaya hindi kita maaaring papasukin.”

Nanikip ang dibdib ni Elena. “Mahalaga ito—”

“Hindi,” mabilis siyang pinutol ng guard.

Tuluyang sumabog ang desperasyon ni Elena.

“Tiya Amelia!” Bigla siyang sumigaw. Paulit-ulit na humampas ang kanyang mga kamao sa bakal na gate.

“Tiya Amelia, pakiusap, lumabas po kayo!”

Kumunot ang noo ng guard. “Miss, ang ingay mo.”

Unti-unti nang nauubos ang pasensiya nito.

“Kung hindi ka aalis ngayon, tatawag kami ng pulis.”

Elena ignored him completely. Patuloy niyang hinahampas ang gate.

“Tiya Amelia!” Nanginginig ang kanyang boses. “Pakiusap!”

Tuluyang nawalan ng pasensiya ang guard. Marahas nitong hinawakan ang braso ni Elena.

“Sabi ko umalis ka na!”

Sinimulan nitong hilahin siya palayo sa gate. Ngunit, isang mahinahon at eleganteng boses ang biglang pumigil sa kanila.

“What exactly is going on here?”

Natigilan ang lahat. Agad na napalingon si Elena. Kumuyom ang kanyang kamao nang makita si Amelia na nakatayo sa loob ng gate.

She looked more beautiful than Elena remembered. Ang pagiging elegante nito ay tila pumupuno sa buong paligid. Her blonde hair was styled into a perfect aristocratic updo. Walang kahit isang hibla ang wala sa lugar. Ang mga kamay nito ay nakasuot ng makikinis na puting gloves. Sa leeg ng babae ay nakapulupot ang isang kumikinang na pearl necklace. Her features were sharp and refined.

“Ma’am,” mabilis na nagpaliwanag ang guard. “Pinipilit niyang makita kayo, pero hindi naman kayo tumatanggap ng bisita ngayon, kaya hindi ko siya pinapasok.”

Dahan-dahang gumalaw ang mga mata ni Amelia. Sinusuri ang mukha ni Elena. Recognition flickered. Kumurba ang labi nito.

“Papasukin mo siya.” Kaswal nitong sinabi 'yon. Na para bang walang halaga ang presensya ni Elena.

Pagkatapos, tumalikod ito at naglakad palayo. Agad na binitawan ng guard si Elena. Hindi siya nagdalawang-isip si. Mabilis niyang sinundan si Amelia.

Bumukas ang mga pintuan ng mansyon. Pumasok si Elena. Dumampi ang luma at pudpod niyang sapatos sa marmol na sahig. Mas lalo niyang naramdaman ang kanyang kahirapan. Ang pagiging hindi niya kabilang sa lugar na 'to.

Huminto lamang si Amelia nang makarating sila sa napakalaking living room. Dahan-dahan itong humarap. Malamig ang mga mata habang nakatitig sa kanya.

“Anong kailangan mo?”

Walang emosyon ang boses nito. Para bang nakikipag-usap ito sa isang estranghero.

“Si Leo, Tiya—”

“No.” Mabilis na itinaas ni Amelia ang isang daliri. “It's Madam. Matuto kang rumespeto.”

Napakuyom ang mga kamao ni Elena. Ngunit nilunok niya ang kanyang galit. Mas mahalaga si Leo.

“Madam,” tahimik niyang pagwawasto. “Lumala na po nang husto ang kalagayan ni Leo. Two million ang kailangan para mabayaran ang ospital... pero sinabi nilang kung makakapagbigay ako ng kalahati, maaari na nilang simulan ang operasyon.”

Dahan-dahang lumuhod si Elena sa marmol na sahig.

“Pakiusap... tulungan ninyo ako. Kahit ngayon lang.”

Tinitigan lamang siya ni Amelia mula sa kinatatayuan nito. Mukhang naaaliw. Dahan-dahang kumurba ang mga labi nito sa isang malamig at malupit na ngiti.

“Hmh...” She hummed thoughtfully. “Kailangan mong paghirapan ang perang 'yon.”

Agad na nag-angat ng mukha si Elena.

“Gagawin ko ang kahit ano,” desperado niyang sabi.

Bubuka na sana ang bibig ni Amelia para sumagot nang biglang umalingawngaw ang mga yabag. Dalawang lalaki ang pumasok sa living room. Si Robert Hayes at ang lalaking kasama nito.

Awtomatikong napatingin si Elena sa mga lalaking bagong dating. At pagkatapos, nagtagpo ang mga mata nila ni Hector De Silva. A strange chill ran down Elena’s spine. He was dangerously handsome. Sharp features carved into a strong, masculine face. Matalim na asul na mga mata.

Lahat tungkol sa lalaki ay sumisigaw ng kapangyarihan. Ngunit ang pinakanakakabalisa kay Elena ay ang paraan ng pagtitig nito sa kanya. His gaze felt like it was peeling back the layers of her soul. Mabilis siyang umiwas ng tingin.

“And this,” pagmamalaking sabi ni Robert. “Is my wife, Amelia.”

Agad na binalewala ni Amelia si Elena. Lumapit ito sa dalawang lalaki. Nanatili siyang nakaluhod sa malamig na sahig. Kinabahan siyang pinagmamasdan ang mga ito.Bumaba ang kanilang mga boses. Hindi marinig ni Elena ang kanilang pinag-uusapan. Dahan-dahan silang naglakad patungo sa hallway.

Pinilit ni Elena na makinig. Ngunit napakalayo nila. Biglang huminto si Hector sa paglalakad. May sinabi ito nang mahina. Parehong napalingon sina Robert at Amelia, diretsong nakatingin kay Elena.

Isang kakaibang katahimikan ang bumalot sa buong silid. Kumikislap ang mga mata ni Amelia. Pagkatapos, nagpatuloy sa paglalakad sina Robert at Hector. Dahan-dahang bumalik si Amelia sa living room. Mas bumilis ang tibok ng puso ni Elena.

“Ang pera...” panimula ni Amelia. Ngunit huminto ito. Bahagyang naningkit ang mga mata. “Talaga bang handa kang gawin ang kahit ano para makuha 'yon?”

Agad na tumango si Elena. “Opo. Sinabi ko na po sa inyo. Gagawin ko ang kahit ano.”

Kumurbang muli ang mga labi ni Amelia. At pagkatapos ay ibinagsak nito ang bomba.

“Pakakasalan mo si Mr. De Silva.”

Napakurap si Elena. “Sino po?”

“Ang lalaking kasama ni Robert.” Bahagyang itinagilid ni Amelia ang ulo. “Si Hector De Silva.”

Nanlaki ang mga mata ni Elena sa pagkabigla.

“Ano?!”

Elena’s heart skipped. Maaaring hindi siya kabilang sa mga elite na tao ng bansa. Ngunit kilala niya ang pangalang 'yon. At walang kahit isang magandang bagay tungkol dito. Bawat bulung-bulungan tungkol kay Hector De Silva ay iisa ang mensahe. Isa itong lalaking kayang wasakin ang isang tao sa pamamagitan lamang ng isang pirma. A cold-blooded billionaire.

Nakaramdam si Elena ng malamig na kilabot na dahan-dahang gumapang sa kanyang buong katawan. Bakit gugustuhin ng isang lalaki ang tulad niya?

Kumportable lamang na sumandal si Amelia sa upuan. Pinagmamasdan ang reaksiyon ni Elena na para bang isa lamang itong palabas na nakaaaliw dito.

“Narinig mo ako,” kalmado nitong sabi. “Pakakasalan mo si Mr. De Silva.”

Dahan-dahang umiling si Elena. Bukod sa malayo ang kanilang agwat. Nakakatakot ang maging asawa ng isang walang awang lalaki.

“Pero...” hindi niya alam kung anong sasabihin.

Lalong lumawak ang ngiti ni Amelia. “Ayaw mo?”

Elena's stomach twisted.

“Bakit niya gugustuhing pakasalan ako?” mahina niyang tanong.

Bahagyang yumuko si Amelia. Her eyes gleaming with something dark.

“That...” she said slowly. “Is the interesting part.”

Lalong lumakas ang tibok ng puso ni Elena sa kanyang mga tainga.

“Siya mismo ang humiling sa'yo.”

Natigilan si Elena. Biglang nanlamig ang kanyang katawan.

“A-ano?”

Mas lalong naging matalim ang ngiti ni Amelia.

“Mr. De Silva doesn’t repeat himself He said he’ll pay for Leo’s surgery…” She paused deliberately. Tila nasisiyahan sa tensyong nabubuo.

“Bawat sentimo.”