Chapter 2

“Huwag ka nang pumunta rito sa susunod para magtangkang magpakamatay.”

Agad na yumuko si Elena. Bumigat ang kanyang dibdib dahil sa matinding kahihiyan. Mabilis siyang tumango.

“Pasensya na…”

Pagkatapos ay tumalikod si Elena at tumakbo. Hindi na siya nag-abalang tignan ang mukha ng lalaking nagligtas sa kanya. Mabilis ang kabog ng kanyang puso. Ano bang iniisip niya?

Paulit-ulit na umalingawngaw ang tanong sa kanyang isipan. Talagang tinangka niyang itapon ang sariling buhay. Hindi man lang siya nakapagpaalam kay Leo. Sumikip nang masakit ang kanyang dibdib. Paano kung may mangyaring himala? At wala na siya?

Unti-unting bumagal ang mga hakbang ni Elena. Hindi na pantay ang kanyang paghinga. Muling napuno ng luha ang mga mata niya. Kailangan siya ni Leo kahit hindi niya ito kayang iligtas.

More thoughts rushed through her mind. Naghahanap ng kahit anong posibleng solusyon. At pagkatapos ay isang pangalan ang biglang sumagi sa kanyang isipan. Si Amelia, ang kanyang tiyahin. Ang nakatatandang kapatid ng kanyang ina.

Agad na dumilim ang ekspresyon ni Elena. Si Amelia ay malupit. Isang uri ng babaeng binibilang ang bawat sentimong ginagastos nito. Isang babaeng kailanman ay hindi nagmalasakit kay Elena o kay Leo matapos mamatay ang kanilang mga magulang.

In fact, she barely tolerated their existence. Pero ngayon, walang ibang malalapitan si Elena. Kailangan niyang sumubok para sa kapatid. Pero bago ang lahat. Kailangan muna niyang makita si Leo. Habang humihinga pa ito. Agad na itinaas ni Elena ang kanyang kamay at pinara ang isang dumaraang taxi. Sumilip ang drayber sa kanya mula sa bintana.

“Sa ospital, kuya,” hingal niyang sabi.

Mabilis na umandar ang sasakyan. Tahimik na naupo si Elena sa likurang bahagi ng taxi habang mahigpit na magkadikit ang kanyang mga daliri. Walang tigil sa pagtakbo ang kanyang isip. Halo-halong emosyon ang nararamdaman niya ngayon.

Sa wakas, huminto ang taxi sa harap ng ospital. Agad na binayaran ni Elena ang pamasahe at pagkatapos ay mabilis siyang bumaba.

Patakbo siyang pumasok sa ospital. Umalingawngaw ang kanyang mga yabag sa sahig. Mabilis siyang pumasok sa pintuan at tinahak ang pasilyo. Bawat hakbang ay kumakabog ng malakas ang kanyang dibdib. Hindi siya huminto hanggang sa marating niya ang silid ni Leo.

Dahan-dahang itinulak ni Elena ang p***o at pumasok. Agad na nadurog ang kanyang puso. Leo lay motionless on the hospital bed. Maputla ang balat nito habang napapalibutan ng mga makina.

Mahinang tumutunog ang mga monitor. May oxygen tube sa ilalim ng ilong ni Leo. He looked so fragile. Nothing like the cheerful brother who used to tease her every morning. Tuluy-tuloy ang pag-agos ng mga luha sa pisngi ni Elena habang dahan-dahan siyang lumalapit.

“Leo…” bulong niya.

Nanginginig ang kanyang tinig habang inaabot ang kamay nito. Malamig 'yon. Fragile in her grasp. Elena squeezed it gently.

“Pasensya na…” Nabasag ang kanyang tinig. “Pasensya na dahil hindi kita matulungan ngayon.”

Muling pumatak ang mga luha sa kanyang pisngi.

“Sinubukan ko...” Nanginginig ang kanyang mga balikat. “Pero parang lahat na lang ng bagay ay mali.”

Pinunasan niya ang kanyang mga mata gamit ang manggas ng damit niya. Pagkatapos ay yumuko siya palapit kay Leo.

“Pakiusap, magtiis ka pa nang kaunti. Pupunta ako sa bahay ni Tiya Amelia.” Mapait sa kanyang bibig ang mga salitang 'yon. “Sigurado akong… tutulungan niya tayo.”

Kahit siya mismo ay hindi naniniwala roon. Pero kailangan niyang sabihin 'yon.

“Magpakatatag ka para sa akin, okay?”

Dahan-dahang binitiwan ni Elena ang kamay nito na para bang hinahayaang mawala ang huling piraso ng pag-asang hawak niya.

Sa sandaling 'yon, bumukas ang p***o. Pumasok si Doctor Evans. Seryoso ang mukha nito.

“You can see it for yourself,” he said quietly. “Hindi maganda ang kalagayan niya.”

Agad na humarap si Elena rito. Puno ng desperasyon ang kanyang mga mata.

“Pakiusap, Doc… Hindi ba pwedeng ituloy na lang ninyo ang transplant?” Nabasag ang kanyang tinig

Magkadikit ang kanyang mga kamay habang nagmamakaawa.

“Ipinapangako kong makukuha ko agad ang pera. Sumusumpa ako. Pakiusap… iligtas ninyo ang kapatid ko.”

Napabuntong-hininga si Doctor Evans. Punong-puno ng awa ang mukha nito. But his words were cold.

“I’m sorry, Miss Villegaz. Hindi gano'n ang proseso ng ospital.”

Bumagsak ang puso ni Elena.

“We cannot perform a transplant without the required payment and consent documentation.” Nanatiling propesyonal ang tono nito.

Even though Elena felt like her world was collapsing.

“Get the money as soon as possible.” Sandali itong tumigil. Then added quietly. “Or I’m afraid… you’ll lose Leo.”

Napuno ng katahimikan ang silid. Dahan-dahang tumingin si Elena sa kanyang kapatid. Muling sumikip nang husto ang kanyang dibdib. Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya kay Doctor Evans. Ngayon, determinasyon na ang laman ng kanyang mga mata.

“Makukuha ko ang pera.” Mahina ang kanyang tinig.

Sandaling pinagmasdan ni Doctor Evans ang kanyang mukha. Pagkatapos ay bahagya itong tumango. Hindi na naghintay pa si Elena ng isang segundo. Tumalikod siya at tumakbo palabas ng silid.

Iisa lamang ang laman ng kanyang isip. Iisang destinasyon. Ang kanyang huling pag-asa. Si Tiya Amelia. Dahil gusto man siya ng babaeng 'yon o hindi. Ngayong gabi, pupunta si Elena roon para singilin ang utang na matagal nang ipinagkakait sa kanila.