Chapter 5:

NIEL POV 

Screeeecchh!!

Biglang huminto ang kotse, ilang sentimetro na lang ang layo sa katawan ng walang-ingat na bus na iyon. Napakalakas ng pag-alog dahil sa biglaang pagpreno. Napahampas pasulong si Senyorita Clara dahil hindi niya naisuot nang maayos ang kanyang seatbelt. Bagaman mabuti na lang at hindi bumuka ang airbag. Gayunpaman, dahil sa matinding takot at pagkataranta nang makita ang bumper ng bus sa kanyang harapan, kusang naghanap si Senyorita Clara ng mahahawakan. At ang pinakamalapit na bagay na nahawakan niya ay ako.

"Mommyyyy!" sigaw niya habang ibinabato ang sarili sa direksyon ko.

Mahigpit niyang niyakap ang kaliwang braso ko at ibinaon ang kanyang mukha sa aking balikat. Ngunit ang talagang nagpatigil sa aking paghinga ay hindi ang muntik nang pagbangga, kundi ang pakiramdam ng malalambot na unan na humampas sa aking braso. 

Ang malalaki at matitigas na dibdib ni Senyorita Clara, na bakat sa kanyang masikip na crop top ay mariing dumampi sa aking braso. Napakalambot, makinis, at mainit ito sa pakiramdam. Dahil sa biglaang pag-alog, lalo siyang napadikit sa akin, na tila sinusubukan niyang pag-isahin ang aming mga katawan sa tindi ng takot niyang mamatay nang maaga.

"S-Senyorita... Senyorita Clara!" tawag ko habang naninigas ang aking buong katawan, pati na ang bahagi sa pagitan ng aking mga hita na matindi ang naging reaksyon sa biglaang sensasyong iyon. 

"Ligtas na tayo, Senyorita. Hindi tayo bumangga buhay pa tayo." Sabi ko pa.

Hindi bumitaw si Senyorita Clara. 

Sa halip, lalo pa niyang hinigpitan ang hawak sa braso ko, at nagsimula siyang humikbi dahil sa takot. Ramdam na ramdam ko ang kanyang dibdib na nakadikit pa rin sa aking balat. A ppng makinis at maputi niyang balat ay isang malupit na tukso sa gitna ng panganib.

Diyos ko, tapos na ako! Kung magpapatuloy ito, hindi lang ang handbrake ng kotse ang titigas sa loob ng sasakyang ito!

Lumipas ang ilang segundo, ngunit hindi pa rin siya bumibitaw. Kung nangyari ito sa normal na sitwasyon, malamang na tuwang-tuwa na ang junior ko at nagdiriwang na nang isang linggo. Pero ang problema, muntik na kaming mapisa ng city bus.

"Senyorita... Senyorita Clara, ayos ka lang ba?" tanong ko ulit, saka bahagyang inalog ang braso ko dahil parang humihinto na ang daloy ng dugo sa sobrang higpit ng kapit niya.

Dahan-dahang inangat ni Senyorita Clara ang kanyang mukha mula sa aking balikat. Ang kanyang mga mata na kanina sa bahay ay nanlilisik sa galitay dilat na dilat na ngayon. Namumula sa luha, at tila hindi ito makapaniwala sa na nangyari. Nang mapagtanto niya kung gaano kalapit ang posisyon niya sa drayber na kaniya lang ininsulto, biglang napatalon sa gulat si Senyorita Clara. Agad niyang binitawan ang yakap at mabilis na umatras hanggang sa tumama ang kanyang likod sa p***o ng kotse.

"Ikaw! Wala kang ginawa sa akin, 'di ba?!" akusa niya habang natataranta, sabay krus ng kanyang mga braso sa tapat ng kanyang dibdib .

Bumalik na naman ang kanyang pagka-masungit at pala-bintang na ugali. Bumuntong-hininga ako nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso ko at ang kirot sa tiyan ko.

 "Naku naman, Senyorita. Nakahawak lang ang mga kamay ko sa manibela at handbrake sa buong oras na 'yon. Samantala, ikaw naman ang tumalon at yumakap sa akin na parang linta." Agad kong depensa.

"Kung binitawan ko ang manibela para gumawa ng kung ano sa iyo, malamang ay nadaganan na tayo ng bus kanina. Gusto mo bang mapisa sa bumper?" Dagdag ko pang sabi.

Natahimik si Senyorita Clara. Halatang gusto niya akong murahin, pero hindi niya maikakaila na nailigtas ko ang buhay niya gamit ang mabilis kong kilos. Alam na alam niyang mag-pa-panic ang isang baguhang drayber sa sitwasyong iyon, pero ako, si Neil, ang probinsyanong galing sa nayon ay nagawang itigil ang sasakyan sa tabi na may tamang hinto lang.

"Hmm... sige, salamat." pabulong niyang sabi, umiwas ng tingin. 

"At huwag na huwag mong sasabihin kay Mommy o sa mga kapatid ko ang tungkol sa pagsigaw ko kanina. Dahil kapag sinabi mo, I swear puputulin ko ang dila mo!" pagbabanta pa niya bago tuluyang natahimik sa buong natitirang biyahe namin.

Pagkatapos kong ihatid si Senyorita Clara sa lobby ng campus, kung saan napatingin ang mga kaibigan niya nang bumaba siyang namumula ang mukha. Dumiretso na ako ng uwi sa Mansyon. Pagdating ko, basang-basa na ako ng pawis. Dumidikit ang uniporme ko sa aking likod napaka-iritable sa pakiramdam.

"Grabe, talagang matinding pagsubok ang trabahong ito. Pagod ang katawan, pahirap sa isip, at parang sumakay sa rollercoaster si junior ko." reklamo ko habang ipinaparada ang kotse sa garahe.

Naglakad ako patungo sa likuran ng bahay, balak maligo agad para palamigin ang ulo ko. Gayunpaman, pagdating ko sa service area, bumungad sa akin ang isang tanawing nagpabuntong-hininga sa akin sa inis. Ang banyo ng kasambahay ay nakabukas nang malapad ang p***o, at siksik ang espasyo sa mga nakasalansan na balde na puno ng basang kurtina ni Donya Amanda.

"Naku, mukhang naglalaba ng napakaraming kurtina si Aling Maring!" daing ko.

Kung hihintayin ko siyang matapos, baka tubuan na ako ng amag sa sobrang lagkit ng katawan ko. Bigla kong naalala na may isa pang banyo sa ibaba, malapit sa malinis na kusina at family room. Ang banyo na para sa mga bisita na bihirang gamitin.

Siguro naman ay ligtas gamitin 'yon, malamang na abala si Senyorita Thalia sa isang Zoom meeting sa taas.

Pinuntahan ko ang banyo at itinulak ang p***o na hindi iniisip kung may tao ba doon o wala.

"Ah, wala talagang tatalo sa pagligo kapag ang katawan mo ay—"

Naputol ang sinasabi ko nang...

Isang pigura ng babae ang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa lababo, balot lamang ang hubad na katawan sa isang manipis na tuwalya na halos maaaninag na ang loob ni

to. Nanlaki ang mga mata ko, at sabay kaming natulalang dalawa sa loob ng banyo.