Chapter 7:

Niel 

“Thalia? Nandiyan ka ba sa loob? Bakit nakakandado? Nagdala ako ng hiniwang prutas—buksan mo ang p***o!”

Para bang tumigil ang tibok ng puso ko sa mismong sandaling iyon. Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig kay Senyorita Thalia. Nagsimulang pumatak sa aking sentido ang mga butil ng malamig na pawis na kasinlaki ng mais, humahalo sa mainit na singaw ng banyo at nagpaparamdam sa akin na ang suot kong uniporme ay lalong dumidikit at naging hindi na komportable.

Kapag bumukas ang pintong ito, tapos na ako. Hindi lang ako matatanggal sa trabaho; baka pagtulungan pa ako ng buong kabahayan dahil aakalain nilang sinusubukan ko siyang gahasain sa loob ng banyo.

Bagaman mukhang medyo kinakabahan, mabilis na idinikit ni Senyoita Thalia ang kanyang hintuturo sa kanyang mga labi, hudyat na kailangan kong manatiling tahimik na tahimik.

“Oo, Sis, sandali lang! Nagbabanlaw pa ako—sobrang lagkit ko dahil sa cream, kaya abala kung lalapit pa ako sa p***o para kunin ang prutas. Iwan mo na lang sa dining table; kukunin ko na lang 'yan pagkatapos ko!”

“Body scrub?” May pagdududa sa boses ni Senyorita Grace, at tumaas ang tono nito. “Ang kakaiba naman—nagse-scrub ka sa banyo sa ibaba? Dati, lagi mong sinasabi na hindi aesthetic ang gripo rito kaya ayaw mong maligo sa guest bathroom. May itinatago ka ba diyan?”

Patay na ako. Napakatalas ng kutob ni Senyorita Grace—parang labaha.

Inirapan ako ni Senyorita Thalia sa inis, saka sumigaw pabalik, “Ano ba naman 'yan! Wala namang mainit na tubig sa banyo sa taas—paano mo nakalimutan 'yun? Basta, huwag mo na akong gambalain; kapag natuyo sa balat ko ang mga bula, magiging dumi lang 'yun. Alis na, alis na!”

Click.

Sumara ang p***o ng kusina. Ibig sabihin, umalis na si Senyorita Grace. Pinakawalan ko ang mahabang hiningang kanina ko pa pinipigil; napakalaki ng ginhawa, parang nakaligtas ako sa bingit ng kamatayan sa napakaliit na pagkakataon.

Pagdilat ko, nakatayo mismo sa harap ko si Senyorita Thalia at matalim ang tingin sa akin—isang ekspresyong kabaligtaran ng inosenteng mukha niya kanina habang sinisigawan ang kapatid niya.

“Sige nga, Niel, sagutin mo ako nang tapat: bakit ka nandito, naipit kasama ko habang ganito ang ayos ko—na halos wala nang saplot?”

Napalunok ako nang mariin; nanuyo nang husto ang lalamunan ko. 

“A-ano po, Senyorita... isinusumpa ko sa buhay ko, wala akong masamang intensyon. Sadyang...”

“Sadyang ano? Sinusubukan mo ba akong silipin habang naliligo ako, Niel? Dahil ba bihira akong umuwi ng bahay kaya nagkaroon ka ng interes sa katawan ko?”

“Parang awa niyo na po, Senyorita, huwag niyo pong sabihin kay Madam Amanda o kay Senyorita Grace. Handa akong gawin ang lahat—kahit ano—basta't huwag niyo lang pong ipaalam ito. Kahit ano! Pwede niyo akong paghugasin ng kotse tuwing... oras, maglilinis ng inidoro, o kahit anong iuutos niyo—game ako riyan!”

“Kahit ano?” mabilis na singit niya, habang nakataas ang kanyang mga kilay at may kakaibang kislap sa mga mata.

“O-opo, Senyorita—kahit ano po, huwag niyo lang po akong tanggalin sa trabaho!”

Sandaling natahimik si Senyorita Thalia, habang tinatapik ng kanyang hintuturo ang matulis niyang baba na tila tinitimbang ang alok ko. 

“Sige, hahawakan kita sa pangakong 'yan, Niel,” bulong niya, sabay lapit at pagtulak sa akin paatras hanggang sa tumama ang likod ko sa nakakandadong p***o ng banyo. “Simula ngayon, kailangan mong gawin ang lahat ng iuutos ko. Walang tutol at walang reklamo, ha? Deal?”

Tumango na lang ako bilang tugon dahil wala na akong magawa.

Biglang nagbago ang kanyang kilos at tingin sa akin—tila namumuo ang mga pekeng luha sa kanyang mga mata. 

“Kung ganoon, kailangan mo akong tulungan. Masakit ang mga braso ko sa kakaskas sa katawan ko,” reklamo niya nang may halong paglalambing. 

Pagkatapos, nang walang babala, hinawakan ng malambot niyang kamay ang kamay ko.

“Senyorita!”

Kusa akong humawak sa baywang niya para hindi siya matumba. Pero sa aking pagkataranta at kawalan ng ingat, nadaplisan ng kamay ko ang buhol ng tuwalyang nakatakip sa kanyang dibdib—isang buhol na maluwag na pala.

Tila bumagal ang takbo ng oras. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat habang pinapanood ang puting tela na dumulas at nahulog nang swabe sa sahig, sa mismong paanan niya.

At naroon siya.

Hubad. Walang kahit anong saplot. Ang buong kagandahan ng kanyang batang katawan ay nakalantad sa aking mga matang hindi kumukurap. Ang maputing balat na parang gatas, ang kanyang dibdib—busog at nakataas nang may pagmamalaki, na may matatamis na dulo—ang makinis at patag na tiyan, pababa sa malambot na bahagi na mahiyain namang natatakpan ng kanyang magkadikit na mga hita.

Lahat. Kitang-kita ko ang lahat.

Parang may boltahe ng kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko, at ang paghinga ko ay tuluyang naging mabigat. Tila nagwala ang buong sistema ko sa nakaraang ilang segundo nang makita ko ang eksenang iyon.

“Bakit, Niel... parang lalabas na yata ang mga mata mo sa laki ng dilat,” malambing niyang biro, habang ang boses ay may halong pigil na tawa.

Nang hindi na nag-isip pa, habang nanginginig nang matindi ang mga kamay at namumula nang parang kamatis ang mukha, mabilis pa sa kidlat kong pinihit ang hawakan ng p***o.

Klik!

Nagmamadali akong lumabas ng banyo na parang may humahabol na demonyo, habang hinihingal at iniiwan siyang nakatayo lang doon. Bago tuluyang sumara ang p***o, mahina ko pang narinig ang kanyang malinaw at mapang-akit na mahinang tawa—na tila pinagtatawanan ang aking hitsura at kawawang kalagayan.

Sumandal ako sa pader ng kusina habang hawak ang aking dibdib; mabilis at hindi regular ang tibok ng puso ko. 

Patay ako, patay talaga ako. Ano 'yun? Totoo ba 'yun? Maputi, makinis, at...

Mabilis akong kumuha ng malamig na bote ng tubig sa refrigerator at dire-diretsong ininom ang laman nito para pawiin ang init na nararamdaman ko. Hindi pa man ako nakakabawi ng hininga, bumukas muli ang p***o ng banyo.

Napasinghap ako, handa na sanang tumakas ulit. Ngunit sa pagkakataong ito, lumabas siya na mas disente na ang ayos. Basang-basa ang mahaba niyang buhok at tumutulo ang tubig sa kanyang mga balikat. Nakasuot siya ng maluwag na puting T-shirt na hanggang kalagitnaan lang ng kanyang mga hita ang haba. 

Dumidikit ang manipis na tela sa kanyang basang katawan, kaya kitang-kita ang hubog ng kanyang baywang at... lintik, dahil sa dalawang nakaumbok na bahagi sa kanyang dibdib, halatang wala siyang suot na bra sa loob.

“Mr. Nieñ,” tawag niya habang nakangiti nang matamis, na tila walang nangyari.

 Lumapit siya sa akin, at nang walang pasabi, hinawakan ng kanyang mainit na kamay ang pulso ko. “Sumama ka sa akin, may ipagagawa pa ako.”

“Senyorita, huwag naman po...”

Hinila niya ako, at wala na akong nagawa kundi ang sumunod, bitbit ang k

aba at ang nag-iinit kong katawan.

Ano kaya ang ipapagawa sa akin ni Senyorita Thalia?