Kabanata 5

River POV

Nakapasok na ako sa bakery ngayong umaga. Sabi ni Merbella ay kaya naman niyang mag-isa sa bahay kahit wala kami ni Janessa. Ang bilin ko sa kaniya, kapag nagkaroon ng problema o kailanganin niya ako ay tumawag lang siya sa cellphone ko.

“Ano bang nangyari at ilang araw kang hindi nakapasok?” tanong na kapwa ko panaderong si Anastacio.

“Si Merbella, may sakit. May cancer na siya kaya inalagaan ko muna. Malala kasi ang side effect nung chemo, panay suka niya at talaga namang hinang-hina,” sagot ko sa kaniya.

“Naku po, kawawa naman si Ate Merbella. Paano po ‘yan kapag…alam niyo na,” sabi niya kaya napatingin ako sa kaniya ng masama.

“Hindi ko gusto ang tabas ng dila mo ngayon Anastacio,” sita ko sa kaniya habang matalim ang tingin ko.

“Fine, sorry, pero kasi, ‘di ba, mainam na ‘yung handa ka. Sakaling lumisan man si Ate Merbella at hindi na niya kayanin, anong plano mo?” tanong niya sa akin.

Hindi na ako nagalit. Sa totoo lang ay naiisip ko rin naman ang tinatanong niya sa akin ngayon.

“Aalis na ako sa bahay na iyon kung hindi na kakayanin ni Merbella. Para saan pa at mag-stay ako doon kung wala naman na siya. Saka, may maiiwan naman nang titira doon. Kasama na kasi namin sa bahay ngayon ang pamangkin niyang si Janessa,” sagot ko sa kaniya habang seryoso sa pagmamasa ng tinapay.

“Wait, ilang taon na ‘yung Janessa na iyon, River?” tanong pa niya.

“Sabi niya sa akin ay twenty five years old na siya.”

Bigla siyang huminto sa pagmamasa at saka ako hinawakan sa braso. “Sampu lang ang agwat ng edad mo sa kaniya. Baka, alam mo na, puwedeng si Janessa na lang, tol,” sabi pa niya kaya doon na ako lalong nagalit.

“Tang-ina, Anastacio, magmasa ka na lang ngang mabuti diyan. Kung ano-anong pinagsasasabi mo. Pamangkin na namin iyon ni Merbella, hindi ko magagawa iyon sa mabait na si Janessa,” sigaw ko sa kaniya kaya natakot na si Anastacio.

Maya maya ay nag-ring ang cellphone ko. Pagtingin ko sa screen ay nakita ko ang pangalan ni Janessa. Dali-dali ko namang sinagot dahil baka may nangyayari na kay Merbella na hindi ko alam.

Pagsagot ko sa tawag niya ay agad naman siyang nagsalita sa kabilang linya.

“Uncle River, nandito ako sa labas ng bakery shop na pinagwo-work-an mo. Labas ka saglit, may ibibigay lang ako,” sabi niya sa kabilang linya kaya lumabas naman agad ako.

Paglabas at pagbaba ng linya ko ay nakita kong nandoon nga siya. Agad siyang napangiti nung makita ako.

“Uncle, gumawa po ako ng carbonara bago ako umalis sa bahay. Naisip kong dalhan ka nitong luto ko para may merienda ka,” sabi niya kaya nagulat ako lalo.

Mahangin sa labas kaya lilipad-lipad ang buhok niya, pero kahit magulo iyon, may kung anong kinang ang nakita ko sa mukha ni Janessa. Napatitig tuloy akong mabuti sa kaniya.

Bigla tuloy sumagi sa isip ko ang sinabi kanina ni Anastacio. “Sampu lang ang agwat ng edad mo sa kaniya. Baka, alam mo na, puwedeng si Janessa na lang, tol.”

“Sige po, baka ma-late na ako sa work ko. Maiwan na kita, enjoy niyo po ‘yang carbonara, masarap ‘yan,” sabi pa niya habang kumakaway sa akin. Hindi na ako nakapagsalita at nakapagpasalamat kasi tumakbo na siya palayo sa bakery. Malapit lang kasi dito sa bakery ang parlor ni Tiburcia kaya naisip niya sigurong dalhan na rin talaga ako.

“Gagi, maganda pala siya, River,” singit bigla ni Anastacio na sinundan pala ako dito sa labas. May hawak siyang yosi. Sisitahin ko sana pero tila nakagawa siya ng paraan para hindi ko na masitang sinundan pa talaga niya ako rito sa labas.

“Huwag mong gagalawin ang babaeng iyon. Mabait si Janessa, hindi siya kagaya ng mga babae dito sa atin na isang tawag mo lang ay kaya mo nang dalhin sa talahiban,” warning ko sa kaniya. Hinding-hindi ko hahayaang magalaw nila ang mabait na si Janessa.

“Ayaw mong ipagalaw sa amin dahil ikaw ang gagalaw,” tukso pa niya. Kung hindi ko kilala si Anastacio, masasapak ko talaga ang mukha niya. Kaya lang ay talagang ganito ang tabas ng dila niya, kaya hinayaan ko na lang.

Sakto namang merienda time na namin kaya pagpasok ko sa loob, tinikman ko na ang pinagmamalaking carbonara ni Janessa. Ang totoo ay hindi ma-perfect ni Merbella kapag nagpapaluto ako sa kaniya ng carbonara. Nung bata kasi ako, paboritong-paborito ko talaga ito. Ito ang palaging niluluto sa akin ng nanay ko. Kaya lang, hindi makuha ni Merbella ang luto na gusto ko. Kaya umaasa akong sa luto ni Janessa ay masa-satisfy na ako.

Kinuha ko na ang nakalagay din ditong fork. Ginamit ko iyon para tikman na carbonara. Pagsubo ko palang ay napahinto at napatitig ako sa kawalan. Sumubo ako ulit para ma-confirm ko kung tama ba ang nalalasahan ko pero ganoon pa rin.

“Ang sarap!” sabi ko na lang bigla nung sunod-sunod na ang subo ko. “Ito ang lasa ng carbonara na hinahanap ko noon pa,” duktong ko pa.

Nung mamatay kasi ang Nanay ko, wala na, hindi na ako nakatikim ng masarap na carbonara. Ngayon na lang ulit.

Nakita kong napatingin pa sa akin si Anastacio. “Mukhang masarap, penge naman oh,” sabi niya habang nakakunot ang noo.

“Ayoko, sa akin lang ito. Paborito ko ‘to, Anastacio kaya ngayon lang ako magdadamot,” sagot ko sa kaniya at saka ko siya nilayasan. Kapag ganitong masarap ang pagkakaluto ng carbonara, kahit sauce ay hindi ako mamimigay.

Hindi ako makapaniwalang masarap magluto ng ganito si Janessa. Na sana ay may natira pa sa bahay para kapag umuwi ako ay kakain ulit ako nito.

Napa-message tuloy ako kay Janessa pagka-ubos ko ng carbonara niya.

“Janessa, ipagluto mo ako ulit ng carbonara. Itong lutong ganito ang hindi magawa-gawa ng tita mo. Nagulat mo ako at talagang naubos ko agad ang dala-dala mo sa akin. Salamat kasi dinalhan mo ako. Napaka-solid nitong merienda ko tuloy. Ang sarap-sarap, puwede ng pang-business.”

Hindi tuloy mawala-wala ang ngiti ko kahit ubos na ang carbonara. Napakasaya ko na nakatikim na ulit ako nang hinahanap kong lasa ng carbonara.

“Walang anuman, Uncle River. Next time po, kapag hindi na busy, ipaglulutuan ulit kita,” reply naman agad niya.

Naalala ko tuloy ang napag-usapan namin kagabi ni Merbella. Sabi niya, kapag hindi na niya kinaya ang sakit niya, huwag na huwag ko raw iiwanan si Janessa.

Parang gusto ko nang tuparin iyon. Kung masaya naman kasama sa bahay at buhay si Janessa, sige, hindi ko siya iiwan.