Chapter 3

Troy Lance POV

Pagkatapos naming mag-breakfast ay nagpaalam na si Tito Fred sa amin dahil malalate na raw siya sa trabaho. Kanina pa niya tinitingnan ang oras sa relo niya habang hinihigop ang natitira niyang kape, halatang nagmamadali na. Nang tumayo siya mula sa kinauupuan niya ay inayos niya muna ang suot niyang polo at kinuha ang mga gamit niya bago tumingin sa akin. “Oh, maiwan na kita dito, Troy. Libutin mo itong bahay ko. Pwede ka rin lumabas para makilala mo ang mga kapitbahay natin. Huwag kang mahihiyang magtanong kay Tita Venus kung may kailangan ka,” sabi niya habang bahagyang nakangiti. Tumango ako at ngumiti rin. “Opo, Tito. Ingat po kayo sa trabaho.” Tumango siya bago tuluyang lumabas ng bahay. Ilang sandali pa ay narinig ko ang pag-start ng sasakyan niya hanggang sa unti-unti itong mawala sa pandinig ko.

Nang tuluyan nang umalis si Tito Fred, kaming dalawa na lamang ni Tita Venus ang naiwan sa bahay. Tahimik pa rin ang paligid, maliban sa kalansing ng mga plato at kubyertos na nasa hapagkainan. Dahil nakasanayan ko na sa probinsya ang tumulong pagkatapos kumain, kusa akong tumayo at nagsimulang magligpit ng pinagkainan. Kinuha ko ang mga plato at baso at isa-isa kong dinala sa kusina. Hindi pa man ako nakakalayo ay agad akong pinigilan ni Tita Venus. “Ano ka ba, Troy? Lalaki ka, hindi puwedeng ikaw ang maghuhugas ng pinagkainan natin. Ako na,” sabi niya habang inaabot ang mga hawak kong plato. Napatingin ako sa kanya, bahagyang nagulat sa sinabi niya. “Sigurado po ba kayo, Tita? Tulungan ko na lang po kayo. Sanay naman po ako sa mga gawaing bahay,” sagot ko. Ngunit umiling lamang siya at kinuha ang mga plato sa kamay ko. “Hindi na. Ako na ang bahala rito. Ayusin mo na lang iyong mga gamit mo sa taas. Ilagay mo sa mga aparador para hindi ka na mahirapan mamaya.” Hindi na ako nakipagtalo. Tumango na lamang ako at ngumiti. “Sige po, Tita.”

Umakyat ako sa second floor at pumasok sa ako sa aking kwarto. Pagpasok ko pa lamang ay agad kong napansin kung gaano kaganda pala ang aking silid. Malaki ang kama, malamig ang air-conditioning, malinis ang sahig, at mayroon ding malaking aparador na sapat para sa lahat ng dala kong damit. Saglit akong napangiti habang iniikot ang paningin ko sa buong paligid. Hindi ako sanay sa ganitong klaseng kwarto. Sa probinsya, simple lamang ang buhay namin. Hindi naman kami sanay sa malalaking bahay at kumpletong kagamitan. Kaya kahit simpleng bagay para sa ibang tao, para sa akin ay malaking bagay na.

Binuksan ko ang luggage ko at isa-isa kong inilabas ang mga damit. Maingat kong tinupi ang bawat isa bago inilagay sa aparador. May ilang damit akong paulit-ulit na ginagamit, may mga lumang damit na regalo sa akin, at mayroon ding ilang bago na inihanda ko bago ako pumunta rito. Habang inaayos ko ang mga gamit ko, hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang excitement at kaba. Bagong lugar ito para sa akin. Bagong bahay. Bagong environment. At higit sa lahat, bagong simula.

Nang halos maubos na ang laman ng luggage ko, napansin ko ang isang bagay na maingat kong inilagay sa gilid. Ito ang family picture namin ni Mama at Papa. Kinuha ko ang frame at dahan-dahan itong pinunasan gamit ang laylayan ng damit ko. Ilang segundo akong nakatitig sa litrato bago ko ito inilagay sa ibabaw ng cabinet. Nakatayo roon ang mga magulang ko na parehong nakangiti. Sa simpleng litrato na iyon, parang naririnig ko pa rin ang mga boses nila at nararamdaman ang presensya nila. Bigla akong natahimik.

Lumapit ako sa litrato at marahang hinawakan ang gilid ng frame. “Ma, Pa…” mahina kong tawag habang nakatingin sa kanilang mga mukha. “Promise, gaga-graduate ako ng college. Gagawin ko lahat para matupad ko mga pangarap ko.” Napangiti ako kahit may bahagyang kirot sa dibdib. “Pangako ko sa inyo, hindi masasayang lahat ng paghihirap ninyo para sa akin.” Saglit akong huminga nang malalim. “Kahit mahirap dito, kakayanin ko. Mag-aaral ako nang mabuti. Balang araw, maipagmamalaki ninyo ako.” Hindi ko namalayan na napangiti ako habang nakatitig sa litrato. Para sa akin, sila ang dahilan kung bakit kailangan kong magpatuloy kahit minsan ay nakakatakot ang mga bagong bagay na kinakaharap ko.

Nang matapos akong mag-ayos, napahawak ako sa katawan ko at napangiwi nang bahagya. Hindi dahil gutom ako, kundi dahil bigla kong napansin na pawis na pawis ako. “Kailangan ko nang maligo,” bulong ko sa sarili. Nang amuyin ko ang kili-kili ko ay agad akong natawa sa sarili ko. “Grabe, Troy. Ang tapang na.” Napailing ako habang kinukuha ang tuwalya ko. Paglabas ko ng kwarto ay bumaba ako sa first floor at nagtungo sa kusina.

Pagdating ko roon ay napansin kong wala doon si Tita Venus. Malinis na rin ang lababo. Tapos na pala niyang hugasan ang lahat ng pinagkainan. “Saan kaya siya?” tanong ko sa sarili habang tumingin sa paligid. “Tita Venus?” mahina kong tawag. Walang sumagot. Naisip kong baka nasa kwarto niya o kaya naman ay lumabas sandali. Hindi ko na iyon inisip nang husto dahil ang gusto ko na lamang ay maligo.

Dala ang tuwalya, nagtungo ako sa banyo. Nang makarating ako sa pintuan ay napansin kong bahagyang nakabukas ito. Hindi ko naman inakalang may tao roon dahil wala rin akong narinig na nagsasalita. Kaya dahan-dahan kong binuksan ang p***o at pumasok. Paglapit ko sa shower area ay napansin kong nakasara ang shower curtain. Inabot ko ito para tingnan kung may tao, ngunit bago ko pa tuluyang maibuka ay bigla akong natigilan.

“AHHHHH! AHHHHHH! S-Sorry po, T-Tita!”

Napaatras ako nang mabilis nang makita kong si Tita Venus pala ang naliligo. Naka-panty lamang ito at wala syang suot na bra kaya kitang-kita sa dalawang mata ko ang malalaki niyang dede.Nakasara agad ang shower curtain habang siya rin ay napasigaw dahil sa gulat. 

“AHHHHHHH!” sigaw niya bago niya tuluyang hinila ang kurtina para mas matakpan ang sarili. Para akong natulala nang ilang segundo bago ko napagtanto kung ano ang nangyari.

“Troy! Ba’t andito ka?” tanong niya, halatang nagulat at nahihiya rin.

“Hindi po kasi nakasara ang pintuan, Tita! Akala ko po walang tao!” mabilis kong paliwanag. Ramdam ko ang init ng mukha ko dahil sa sobrang hiya. “Sorry po, Tita. Hindi ko po talaga alam na may tao rito.”

Sandali siyang natahimik bago sumagot. “Okay lang, Troy. Hindi mo naman sinasadya.” Bahagya kong narinig ang paghinga niya mula sa likod ng kurtina. “Pwede bang pakikuha na lang iyong tuwalya ko sa room? Nakalimutan ko kasing dalhin.”

“Opo. Sige po, Tita.” Halos hindi ko na hinintay na matapos niya ang sinabi. Agad akong lumabas ng banyo. Sa sobrang hiya ko, pakiramdam ko ay gusto kong magtago kahit saan. Napahawak ako sa noo ko habang naglalakad papunta sa kwarto niya. “Ano ba naman kasi, Troy? Hindi ka muna tumingin nang maayos,” bulong ko sa sarili.

Hinahanap ko ang tuwalya niya habang pilit kong iniiwasang isipin ang nangyari. Hindi naman iyon sinasadya. Wala rin akong intensyon na pumasok habang naliligo siya. Isa lamang iyong malaking misunderstanding dahil nakabukas ang pintuan. Nang makita ko ang tuwalya, agad ko itong kinuha at bumalik sa banyo.

“Tita, nandito na po iyong tuwalya,” sabi ko habang nananatili sa labas ng shower area.

“Sige, Troy. Iabot mo na lang dito.”

Maingat kong iniabot ang tuwalya sa kanya. Akala ko ay tapos na ang lahat at makakaalis na ako, pero maya-maya ay tinawag niya ulit ang pangalan ko.

“Troy?”

“P-Po?”

“Pwede mo bang hiluran itong likod ko? Hindi ko kasi maabot nang maayos. Ito ang loofah.”

Napahinto ako. Para akong hindi agad nakasagot sa sinabi niya. Tumingin ako sa sahig at ilang beses na huminga nang malalim. Hindi ko alam kung paano ako tutugon. Sa totoo lang, hindi ko inaasahan ang ganoong pakiusap mula sa kanya. Biglang naging awkward ang buong sitwasyon.

“S-Sure po ba kayo, Tita?” tanong ko nang maingat. “Hindi po ba kayo magiging uncomfortable sa akin?”

Bahagya siyang natawa. “Nabigla ka ba, Troy? Sorry. Huwag kang mag-alala. Hilod lang naman iyon. Wala namang malisya. Kung naiilang ka, pumikit ka na lang habang ginagawa mo.”

Napakamot ako sa ulo ko. Hindi ko alam kung tatanggi ba ako o susunod. Ayoko namang isipin niyang may masama akong intensyon, pero ayoko rin siyang tanggihan kung simpleng tulong lamang naman ang hinihingi niya. Kaya sa huli, huminga ako nang malalim at pinili kong huwag nang gawing malaking bagay ang sitwasyon.

“Sige po, Tita,” mahina kong sagot.

Kinuha ko ang loofah at maingat akong lumapit sa shower area. Pilit kong pinanatiling kalmado ang sarili ko. Ayokong maging awkward lalo ang sitwasyon. Nang marahan kong idampi ang loofah sa kanyang likod, naging maingat ang bawat galaw ko. Hindi ako nagsalita. Hindi rin siya nagsalita. Ang tanging naririnig ko lamang ay ang tunog ng umaagos na tubig at ang bahagyang paghinga namin sa loob ng tahimik na banyo.

Sa pagkakataong iyon, napagtanto kong minsan pala, sapat nang maging maingat at respetuhin ang isang sitwasyon. Hindi lahat ng bagay ay kailangang bigyan ng ibang kahulugan. Kaya pinili kong ituon ang atensyon ko sa simpleng pagtulong sa kanya, habang pilit na pinapakalma ang sarili kong kaba at hiya.

At habang dahan-dahan kong ipinapahid ang loofah sa kanyang likod, dumikit ang aking kamay sa balat niya at nakaramdam ako na parang kuryente sa aking katawan. Biglang tumayo ang tite ko kahit kinokontrol ko ang sarili ko na huwag malibugan pero hindi ko ito napigilan.