kabanata 5

UNANG PAGTUTULUNGAN

Limang araw na akong nag-aaral sa paaralan, at unti-unting nagiging komportable na ako. Nakakausap ko na ang maraming kaklase, lalo na si Liza na naging matalik kong kaibigan agad. Si Zeus naman ay palagi pa ring nag-aalala—madalas na siya ang naghahatid at susundo sa akin, o kung hindi man, si Miguel na laging nasa tabi ko.

Isang hapon, habang papunta kami sa bahay ni Zeus matapos ang klase, biglang huminto ang kotse ni Miguel. “Little Ay, may problema,” sabi niya, tumitingin sa salamin ng likuran. “May dalawang kotse na sumusunod sa atin—mga kotse ni Don Roberto.”

Naramdaman ko ang takot na muli na tumama sa aking dibdib. Tumingin ako sa labas at nakita ko ang dalawang itim na kotse na malapit na sa amin. “Anong gagawin natin, Kuya Miguel?”

“Huwag kang matakot—tatawagan ko agad si Boss Zeus,” sabi niya, kukuha ng telepono. Ngunit bago pa man niya maibato ang tawag, ang isang kotse ay lumapit at binangga ang likuran ng aming sasakyan.

“Umalis ka rito, Kuya Miguel!” sigaw ko. “Bakit nila ako gustong saktan?”

“Hindi kita iiwan, Little Ay,” sabi niya, nagmamaneho nang mabilis. “Kakayanin natin ito.”

Mabilis na nagtakbuhan ang mga kotse sa kalsada. Ang mga tauhan ni Don Roberto ay patuloy na binabangga ang aming sasakyan—naririnig ko ang ingay ng metal na nagbabanggaan, at ang takot ko ay lalong lumalakas. Biglang may tumawag sa telepono ni Miguel—it was Zeus.

“Miguel, nasaan ka na? Nakita ko ang mga kotse ni Roberto sa CCTV,” boses ni Zeus na puno ng galit. “Ilagay mo sa speaker.”

“Opo, Boss,” sabi ni Miguel, inilalagay ang telepono sa speaker.

“Little Ay, ikaw ba ang nandoon? Okay ka lang?” tanong ni Zeus.

“O-opo, Zeus. Pero kinakabahan ako—sila ay patuloy na binabangga tayo.”

“Huwag kang matakot. Papunta na ako doon. Sundin mo ang sinasabi ni Miguel—at kapag may mangyari, itago mo ang sarili mo. Tiyak kong darating bago pa sila makalapit sa iyo.”

Binaba na niya ang tawag. Miguel ay nagmamaneho nang mas mabilis, inililiko ang kotse sa maliliit na kalsada para makatakas sa mga sumusunod. Ngunit ang mga tauhan ni Don Roberto ay hindi bumabitiw—patuloy silang sumusunod, hanggang sa huminto kami sa isang malaking daan na walang tao.

“Dito na tayo,” sabi ni Miguel, kumuha ng isang baton mula sa kanyang bulsa. “Hahawakan ko sila—ikaw, manatili ka rito sa loob ng kotse at isara ang bintana.”

“Hindi ako iiwan sa iyo, Kuya Miguel!” sigaw ko, tumitindig. “Gusto kong tulungan ka.”

“Little Ay, hindi ka makakatulong—ikaw ang target nila. Manatili ka rito.”

Bago pa man makapagprotesta ako, ang dalawang kotse ay huminto sa harap at likuran namin. Lumabas ang limang lalaki na may hawak na malalaking baton. Papalapit sila sa aming kotse nang biglang may isang kotse na dumating at huminto sa gitna nila.

Lumabas si Zeus, kasama si Kiko at tatlong iba pang tauhan. Ang mga mata ni Zeus ay puno ng galit—para siyang isang leon na handang atakihin ang mga kaaway.

“Roberto, kung naririnig mo ito—huwag mong subukan na hawakan siya muli!” sigaw ni Zeus. “Kung hindi, hihintayin ka ko sa iyong teritoryo.”

“Boss Zeus, hindi ka dapat pumunta rito,” sabi ng isa sa mga tauhan ni Roberto. “Ang utos ni Don ay kunin siya—at gagawin namin iyon.”

“Hindi ninyo makukuha siya,” sabi ni Zeus, lumalapit. “Hindi ninyo makukuha ang anuman na akin.”

Biglang nagsimula ang labanan. Si Zeus at ang kanyang mga tauhan ay lumaban nang matapang, habang ako at si Miguel ay nasa loob ng kotse, nakatingin. Nakita ko kung paano lumaban si Zeus—mabilis, matapang, at walang takot. Parang siya ang pinakamalakas na tao sa mundo.

Ilang minuto lang ang lumipas, at ang mga tauhan ni Roberto ay tumakbo na pabalik sa kanilang kotse at umalis. Naiwan si Zeus at ang kanyang mga tauhan, pawis na pawis ngunit hindi nasaktan. Lumapit siya sa aming kotse at binuksan ang pinto.

“Little Ay, okay ka lang ba?” tanong niya, hawak ang aking mukha. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kagalakan na ligtas ako.

“Oo, Zeus. Salamat sa pagdating mo.”

“Hindi ako iiwan ka,” sabi niya, yumakap sa akin. Ang yakap niya ay mainit at ligtas—parang lahat ng takot ko ay nawawala kapag nasa kanyang tabi. “Mula ngayon, magtutulungan tayo. Hindi ka na mag-isa sa pagharap sa mga panganib na ito.”

Sumakay kami sa kanyang kotse at umuwi. Sa daan, hindi kami nagsalita—ngunit alam ko na ang ugnayan namin ay naging mas malalim pa. Ito ang unang beses na nagtulungan kami laban sa isang kaaway, at naramdaman ko na kasama ko siya sa lahat ng bagay. Kahit na ang mundo ni Zeus ay madilim at mapanganib, alam ko na mayroon kaming isa't isa.

LAKBAY PATUNGO SA LUGAR NG WALANG TAKOT

Mga araw matapos ang labanan sa kalsada, naging mas maingat si Zeus sa akin. Palagi siyang nasa tabi ko—kapag kumakain, kapag nagbabasa ako ng aklat, kahit na kapag nagpapahinga ako sa kwarto. Nakita ko ang pagbabago sa kanya—hindi na siya palaging seryoso at malamig; may mga sandali na nakikita ko siyang ngumiti at tumawa, lalo na kapag kasama ako.

Isang umaga, gumising ako at nakita si Zeus na nakaupo sa aking kwarto, may hawak na isang envelope. “Little Ay, gising ka na?” tanong niya, ngumingiti.

“Oo, Zeus. Ano yang hawak mo?”

“Buksan mo na,” sabi niya, ibinibigay sa akin ang envelope.

Binuksan ko ito at nakita ko ang dalawang tiket ng eroplano at isang larawan ng isang malaking bahay na nasa tabi ng dagat. “Anong ito? Saan tayo pupunta?”

“Pupunta tayo sa Palawan,” sabi niya. “Gusto kong maglakbay tayo—maglibot, tumingin sa dagat, kumain ng masasarap na pagkain. Gusto kong dalhin ka sa lugar na walang takot—walang Don Roberto, walang mga tauhan, walang panganib. Gusto kong magkasama tayo, dalawa lang.”

Napatigil ako. Hindi ako nakapaglakbay ng malayo sa buhay ko—hindi pa ako nakasakay ng eroplano. “Talaga po? Pupunta tayo sa Palawan?”

“Oo. Kung ayaw mo, hindi natin kailangang pumunta—”

“Hindi po! Gusto ko! Sobrang gusto ko!” sigaw ko, yumakap sa kanya. “Salamat, Zeus. Ito ang pinakamagandang regalo na natanggap ko sa buhay ko.”

Ngumiti siya at yumakap din sa akin. “Sige, magbihis ka na. Aalis tayo mamaya ng alas-diyes ng umaga. May tauhan akong maghahatid sa atin sa paliparan.”

Mabilis akong nagbihis at bumaba ng bahay. Kumain kami ng almusal kasama si Kiko, na magbabantay sa bahay habang kami ay wala. “Boss Zeus, tiyak kong protektahan ang bahay at titingnan ko ang mga tauhan,” sabi ni Kiko. “Kayo na lang ang mag-enjoy diyan.”

“Salamat, Kiko,” sabi ni Zeus. “Tawagan mo ako kung may problema.”

Pagkatapos ng almusal, sumakay kami sa kotse at pumunta sa paliparan. Nakita ko ang eroplano na papasakyan namin—malaki at maganda. Nanginginig ako ng kagalakan nang pumasok kami sa loob. Ang biyahe ay tumagal ng dalawang oras, at habang nasa eroplano, tinitingnan ko ang langit at ang ulap na parang ulap na malapit lang sa amin.

“Natatakot ka ba?” tanong ni Zeus, hawak ang aking kamay.

“Hindi,” sabi ko. “Masaya lang ako. Kasama kita.”

Pagdating namin sa Palawan, sumakay kami sa isang kotse na naghatid sa amin sa bahay na nasa tabi ng dagat. Ang bahay ay napakaganda—mga pader na gawa sa kahoy, malaking bintana na nakatingin sa dagat, at isang malaking balkonahe na kung saan pwede kang tumingin sa araw na bumababa.

“Tara, puntahan natin ang dagat,” sabi ni Zeus, humihila sa aking kamay.

Lumabas kami at tumakbo sa tabi ng dagat. Ang dagat ay kulay asul at malinaw—makikita mo ang mga isda na naglalangoy sa ilalim. Nakakita ako ng mga pako, mga bulaklak na nakalutang sa dagat, at isang malaking puno na nasa tabi ng dalampasigan.

“Zeus, tingnan mo ito!” sigaw ko, kumuha ng isang malaking pako. “Napakaganda!”

Ngumiti siya at tumingin sa akin. “Mas maganda ka pa sa pako na iyan, Little Ay.”

Naramdaman ko ang init sa aking mukha. Umupo kami sa buhangin at tinitingnan ang dagat. Nag-usap kami ng matagal na oras—sinabi niya sa akin tungkol sa kanyang pagkabata. “Noong bata ako, rinig ko na ang pangalan ng aking ama na si Don Carlos Montenegro—isa rin siyang mafia boss,” sabi niya. “Hindi ko siya masyadong nakilala dahil namatay siya noong ako ay labing-limang taong gulang pa lang. Sinabi niya sa akin bago siya mamatay na kailangan kong protektahan ang pamilya at ang teritoryo namin. Kaya naging ganito ako—malamig at seryoso. Kaya kong gumawa ng lahat para protektahan ang mga mahalaga sa akin.”

“At ako—isa ba akong mahalaga sa iyo?” tanong ko, kinakabahan.

Tumingin siya sa akin nang matagal. “Oo, Little Ay. Ikaw ang pinakamahalagang bagay sa buhay ko. Noong una kong nakita ka sa tindahan ng kakanin, alam ko na may kakaibang tungkulin ka sa akin. Hindi lang ikaw ang babaeng nakuha ko sa isang gabing walang malay—ikaw ang babaeng nagbigay ng liwanag sa aking madilim na mundo.”

Naramdaman ko ang luha na tumutulo sa aking mga mata. Yumakap ako sa kanya at niyakap niya ako ng mahigpit. Sa tabi ng dagat, sa lugar na walang takot, naramdaman ko na ang pag-ibig na tunay—isang pag-ibig na malalim at totoo, isang pag-ibig na hindi matutumbasan ng anuman sa mundo.