kabanata 4

BAGONG BUHAY, BAGONG PAG-ASA

Mga araw na ang nakalipas mula sa unang banta ni Don Roberto. Tulad ng sinabi ni Zeus, palagi akong may kasama—minsan si Lito, minsan si Miguel—hindi ako pinapayagang mag-isa kahit sa loob ng bahay.

Isang hapon, habang nagpapahinga ako sa sala at nagbabasa ng magasin, pumasok si Zeus na may dalang isang kahon. Inilalagay niya ito sa harap ko.

“Ano ito, Boss Zeus?” tanong ko.

“Huwag mong tawagin akong ‘Boss Zeus’ palagi,” sabi niya, umupo sa tabi ko. “Tawagin mo na lang akong Zeus. O kahit na ‘Zeus’ lang—mas maikli.”

Ngumiti ako. “Opo, Zeus. Ano ito?”

“Buksan mo na.”

Binuksan ko ang kahon at nakita ko ang mga damit—mga blusa, pantalon, at ilang damit pang pambahay na lahat ay bagong-bago. Napatigil ako—hindi ako nagkaroon ng maraming damit sa buhay ko, lalo na ang ganitong kaganda.

“Para sa iyo,” sabi niya. “Alam kong hindi ka nakapagdala ng maraming gamit noong kinuha kita. Gusto kong maging komportable ka rito.”

“Salamat,” sabi ko, luha na namang bumababa sa aking mga mata. “Hindi ko alam kung paano ko ibabalik ito sa iyo.”

“Huwag mong ibalik,” sabi niya, hawak ang aking kamay. “Basta manatili ka rito at ligtas ka—sapat na iyon para sa akin.”

Nag-usap kami ng matagal na oras noon. Sinabi ko sa kanya tungkol sa probinsya kung saan ako lumaki—ang malaking bukid, ang mga kaibigan ko, at ang pangarap kong mag-aral ng kolehiyo para matulungan ang pamilya.

“Gusto mong mag-aral pa?” tanong niya.

“Oo,” sabi ko. “Ngunit hindi ko na maaaring gawin iyon ngayon. Kailangan ko na tulungan ang nanay at kapatid ko.”

“Baka pwede nating gawin iyon,” sabi niya. “May malapit na paaralan dito sa Maynila. Pwedeng ipasok ka doon—at may tauhan akong maghahatid at susundo sa iyo araw-araw. Para hindi ka manganib.”

Napatigil ako. Hindi ako makapaniwala na siya ang nagsasabi nito. “Talaga po? Pwede ba?”

“Oo. Kung iyon ang gusto mo, gagawin natin.”

Naramdaman ko ang pag-asa na bumabalik sa aking puso. Akala ko ay tapos na ang lahat ng pangarap ko noong gabing kinuha niya ako—ngunit ngayon, parang may bagong bukas na pinto para sa akin.

“Sinabi mo na ba sa pamilya mo na ligtas ka?” tanong niya.

“Tumawag ako kanina,” sabi ko. “Sinabi ni nanay na gumaling na siya ng kaunti dahil sa gamot. Sinabi rin ni kapatid ko na nagustuhan niya ang bagong aklat na binili nila gamit ang pera mo.”

“Mabuti naman,” sabi niya, ngumingiti. “Gusto mong tumawag ulit mamaya? Pwedeng sa opisina ko tayo pumunta—may mas malakas na signal doon.”

“Oo, salamat.”

Habang tumitingin sa kanya, naramdaman ko na ang takot na dati kong nararamdaman ay unti-unting nawawala. Mayroon na akong bagong buhay dito—kasama siya. At kahit na may panganib na palaging nasa tabi, alam ko na may taong handang protektahan ako at tulungan akong abutin ang mga pangarap ko.

ANG UNANG ARAW SA PAARALAN

Isang araw matapos ang usapan namin ni Zeus tungkol sa pag-aaral, gumising ako ng mas maaga kaysa dati. Nakita ko sa lamesa ang bagong uniporme na binili niya para sa akin—puting blusa, asul na palda, at puting medyas. Sinuot ko ito nang maingat, tinitingnan ang sarili ko sa salamin. Parang hindi ako ang dating simpleng dalagang taga-probinsya—parang may bago akong pag-asa na nakikita sa aking mga mata.

“Handa ka na?” tanong ni Zeus, pumasok sa kwarto ko. Nakasuot siya ng puting polo at itim na pantalon—hindi tulad ng dati niyang itim na suot, parang mas malambot ang dating niya ngayon.

“Oo, Zeus,” sabi ko, ngumingiti. “Salamat ulit sa lahat ng ito.”

“Wala iyon,” sabi niya, tumitingin sa akin nang matagal. “Maganda ka sa uniporme mo.”

Naramdaman ko ang init sa aking mukha. “Salamat po.”

Bumaba kami at kumain ng almusal kasama si Miguel, na maghahatid sa akin sa paaralan. Ang pagkain ay masasarap—pandesal, itlog, at kape na inihanda ni Manang Rosa, ang kusinera ng bahay.

“Alalahanin mo, Little Ay—kung may mangyari man, tawagan mo agad ako o si Miguel,” sabi ni Zeus. “Hindi ka mag-isa doon.”

“Oo, naiintindihan ko.”

Pagkatapos ng almusal, sumakay kami sa kotse ni Miguel. Ang paaralan ay malapit lang sa bahay ni Zeus—isang pribadong paaralan na may malaking bakuran at magagandang gusali. Nakita ko ang mga estudyante na papasok—lahat sila ay nakaayos ng maayos, at marami sa kanila ang may sariling sasakyan.

“Dito na tayo,” sabi ni Miguel, huminto ang kotse sa harap ng pintuan. “Hihintayin kita rito mamaya, ha?”

“Oo, salamat, Kuya Miguel.”

Lumabas ako ng kotse at pumasok sa paaralan. Naramdaman ko ang mga tingin ng ibang estudyante sa akin—mga tingin na parang ako ay estranghero. Alam kong hindi nila ako kilala, at baka nagtataka sila kung bakit may estudyante na bumababa sa mamahaling kotse na may driver.

Pumunta ako sa tanggapan para kunin ang aking schedule. Ang guro na nag-asikaso sa akin ay si Ma’am Santos—isang mabait na babae na may malaking ngiti. “Ikaw ba si Ayanna Reyes? Si Mr. Montenegro na ang nagpa-enroll sa iyo, ‘di ba? Maganda kang bata—welcome sa ating paaralan!”

Binigay niya sa akin ang aking schedule at ipinakilala ako sa ilang estudyante na magiging kaklase ko. May isang babae na nagngangalang Liza na lumapit sa akin. “Hi! Ako si Liza. Bagong estudyante ka lang ba? Gusto mo bang sumama sa amin sa kantina mamaya?”

“Sige po, salamat,” sabi ko, ngumingiti. Nakakatuwa na may isang taong agad na nagpakilala sa akin.

Ang unang klase ay Math—isang paksa na hindi ko masyadong gusto noon, ngunit ngayon, naramdaman ko na gustong pag-aralan ito. Ang guro ay mabait, at ang mga kaklase ko ay masaya ring kausap. Sa kantina, kumain kami ni Liza at ng iba pa niyang kaibigan. Nagkwentuhan kami tungkol sa aming buhay—sinabi ko sa kanila na galing ako sa probinsya, ngunit hindi ko sinabi na nakatira ako sa tahanan ni Zeus Montenegro. Baka matakot sila sa akin.

Habang kumakain, nakita ko ang isang lalaking estudyante na tumitingin sa akin nang masama. Siya ang si Jake—isang mayayamang estudyante na kilala sa paaralan dahil sa kanyang pagiging suplado. Lumapit siya sa aming mesa.

“Bagong estudyante ka lang? Sino ka ba talaga? Bakit ka bumababa sa kotse ni Miguel—ang driver ni Zeus Montenegro?” tanong niya, tumatawa ng malakas. “Hindi ba ikaw ang babaeng kinuhang tagapag-alaga niya?”

Naramdaman ko ang panginginig ng aking mga kamay. “Hindi ako tagapag-alaga. Ako lang namang estudyante.”

“Talaga? O baka ikaw ang bagong babae niya? Alam mo naman si Zeus—maraming babae na ang dumaan sa buhay niya. Hindi ka na bago.”

Biglang may tumikom sa balikat niya. Lumingon kami at nakita namin si Zeus na nakatayo doon, ang mukha ay puno ng galit. “Huwag mong subukan na saktan siya, Jake,” sabi niya, ang boses na malalim at may halatang galit. “Kung gagawin mo pa ulit iyon, hindi ko na papayagan na pumasok ka pa sa paaralang ito.”

Nagtakbo si Jake palayo, natatakot. Lumapit si Zeus sa akin at hinawakan ang aking kamay. “Okay ka lang ba?” tanong niya.

“Oo,” sabi ko, luha na namang bumababa sa aking mga mata. “Bakit ka nandito?”

“Nag-alala ako sa iyo,” sabi niya, ngumingiti ng bahagya. “Gusto kong sunduin ka ng sarili ko. Gusto mo bang umuwi na tayo? Bibigyan kita ng pagkain na masasarap sa bahay.”

“Oo, gusto ko.”

Sumakay kami sa kotse niya at umuwi. Sa daan, nag-usap kami tungkol sa aking unang araw sa paaralan. Sinabi ko sa kanya tungkol kay Liza at sa ibang kaklase ko, at sa kung paano ako nakaramdam ng kagalakan na makapag-aral muli.

“Masaya akong masaya ka,” sabi niya. “Gagawin ko ang lahat para mapanatili mong masaya ang buhay mo dito, Little Ay. Iyan ang pangako ko sa iyo.”

Naramdaman ko ang pagmamahal na nasa loob ng aking puso. Sa unang beses sa buhay ko, naramdaman ko na may taong tunay na nag-aalala sa akin, na handang gawin ang lahat para sa akin. Ang bagong buhay na ito—kahit na may panganib na kasama—ay naging mas maganda pa kaysa sa aking inaasahan.

Gusto mo pa ba ng mas mahaba sa susunod na kabanata? Tuloy na tayo sa Kabanata 7 kung handa ka na—doon na natin makikita ang unang pagtutulungan nila ni Zeus laban sa isang mas malaking banta ni Don Roberto! 😊