kabanata 6

: PAGBABALIK SA MUNDO NG PANGANIB

Tatlong araw kaming nanatili sa Palawan—at iyon ang pinakamagandang tatlong araw ng aking buhay. Gumigising kami ng maaga para tingnan ang pagsikat ng araw sa dagat, kumakain ng masasarap na isda at prutas, at naglalakad sa dalampasigan hanggang sa gabi. Minsan, naglakbay kami sa isang malaking bukid na puno ng bulaklak, at si Zeus ay kumuha ng isang pulang bulaklak at ibinigay sa akin. “Para sa pinakamagandang babae sa mundo,” sabi niya—at sa sandaling iyon, naramdaman ko na ako ang pinakamasayang tao sa buong daigdig.

Ngunit ang oras ay mabilis na lumipas, at dumating na ang araw ng aming pagbabalik sa Maynila. Noong nasa eroplano kami, nakita ko si Zeus na nakatingin sa bintana, ang mukha ay muli nang seryoso. Alam kong alam niya na kapag bumalik kami, babalik din ang panganib—at hindi na namin makakalimutan ang mundo ni Don Roberto.

“Zeus, okay ka lang ba?” tanong ko, hawak ang kanyang kamay.

“Oo, Little Ay,” sabi niya, tumingin sa akin at ngumingiti ng bahagya. “Basta kasama kita, okay lang ako. Kahit anong mangyari.”

Pagdating namin sa Maynila, sumakay kami sa kotse ni Miguel na naghihintay sa amin sa paliparan. “Boss Zeus, may mensahe po sa inyo si Kiko,” sabi ni Miguel. “Sinabi niya na si Don Roberto ay pumunta sa bahay kahapon. Sinabi niya na kung hindi ninyo ibibigay si Little Ay sa kanya sa loob ng isang linggo, hahawakan niya ang pamilya ni Little Ay sa probinsya.”

Naramdaman ko ang takot na muli na tumama sa aking dibdib. Ang pamilya ko—ang nanay at kapatid ko na aking pinoprotektahan. “Zeus, anong gagawin natin? Hindi ko hahayaan na masaktan sila!”

“Huwag kang matakot,” sabi ni Zeus, ang boses na muli nang malamig at may tapang. “Hindi nila makakahawakan ang pamilya mo. Tatawagan ko si Kiko at ipapadala ko ang ilang tauhan sa probinsya para protektahan sila. At kay Roberto—hindi ako ibibigay sa kanya ang anuman. Lalo na ikaw.”

Pagdating namin sa bahay, nakita namin si Kiko na naghihintay sa amin sa sala. “Boss Zeus, si Don Roberto ay talagang seryoso,” sabi ni Kiko. “Sinabi niya na kung hindi ninyo siya susundin, magkakaroon ng digmaan. Maraming tao ang mamatay.”

“Gusto niya ng digmaan? Bibigyan natin siya ng digmaan,” sabi ni Zeus. “Ngunit hindi natin hahayaan na masaktan ang mga inosente. Kikilos tayo ng maingat. Kiko, ipapadala mo ang mga tauhan sa probinsya ngayon mismo. Miguel, tiyakin mong palagi kang nasa tabi ni Little Ay. At ako—kakausapin ko si Roberto bukas.”

“Hindi ka pupunta sa kanya mag-isa, Boss Zeus,” sabi ni Kiko. “Kasama mo kami.”

“Oo, kasama ninyo ako,” sabi ni Zeus. “Ngunit una, kausapin ko muna siya. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi ako takot sa kanya.”

Pagkatapos na umalis si Kiko at si Miguel, naiwan kaming dalawa ni Zeus sa sala. Umupo kami sa upuan at tinitingnan ang isa't isa. “Zeus, bakit mo ginagawa ito para sa akin?” tanong ko. “Bakit ka nagpapahamak para sa isang simpleng dalagang tulad ko?”

“Kasi ikaw ay hindi simpleng dalaga, Little Ay,” sabi niya, hawak ang aking mukha. “Ikaw ang babaeng nagbago sa akin. Bago kita makilala, ang buhay ko ay puro karahasan at kasinungalingan. Ngunit ngayon, mayroon na akong dahilan para mabuhay—para protektahan ka at ang mga mahalaga sa iyo. Ikaw ang aking liwanag, Little Ay. At hindi ko hahayaan na ipahamak ka ng sinumang tao.”

Yumakap ako sa kanya at umiyak. Ang takot ko ay nandoon pa rin, ngunit mayroon akong lakas na galing sa kanya. Alam ko na kahit anong mangyari, magtutulungan kami. Kahit na may digmaan, kahit na may panganib, magkasama kami.

“Bukas, makikipag-usap ako sa kanya,” sabi ni Zeus, hawak ako ng mahigpit. “At tiyakin kong hindi na niya hahawakan ka muli. Ikaw ay akin, Little Ay. At hindi ko hahayaan na kumuha sa akin ang anuman na akin.”