LOGINEnjoy, masyadong mainit ang panahon po ngayon! Sinasabayan pa ng dalawang ito.
“W-Wag... Black! H-Huwag diyan—”Pero hindi niya pinakinggan ang pagtutol ko. Ang mainit at basang dila niya ay walang-awang humagod sa pinakasensitibong bahagi ng pagkatao ko.Napasigaw ako! Isang malakas, mahaba, at makasalanang sigaw na pumunit sa katahimikan ng kwarto!“Ahh! God! B-Black!”Napasabunot ako sa sarili kong buhok habang ang balakang ko ay kusang nag-aangat, pilit na sinasalubong ang bawat laro ng dila at labi niya.Ang mga daliri niya ay bumaon sa mga hita ko, pinipigilan akong makawala sa walang-awang pagbibigay niya ng sarap.Nilalasing niya ako. Binabaliw niya ako! Ang takot ko ay tuluyan nang nilamon ng naglalagablab na pagnanasa.Na para bang wala na akong pakialam kung mamatay-tao siya. Na wala na akong pakialam kung isa itong malaking pagkakamali! Ang tanging alam ko lang, gusto ko pa. Gustong-gusto ko pa!Sobrang sarap!Nang maramdaman niyang halos mawalan na ako ng malay sa sobrang sarap, umangat siya.Hinihingal at punong-puno ng pawis ang noo niya. Mabilis
Pero bakit ganito ang katawan ko?! Bakit sa bawat madiing paghalik niya, sa bawat paghigpit ng hawak niya sa baywang ko, pakiramdam ko ay unti-unti akong natutunaw?Maling mali yata ang pag-inom ko ng marami! Ngayon, parang umaayon ang katawan ko sa bawat haplos niya.Sandaling bumaba ang halik niya sa panga ko, patungo sa leeg ko.Kinagat niya ang bahaging iyon nang mariin, sapat lang para mapasinghap ako sa sakit at sarap, bago niya ito sipsipin nang malakas.“Ahh... B-Black... tama na... please,” humihikbing bulong ko, pero ang sarili kong mga kamay ay traydor na gumapang mula sa dibdib niya paakyat sa malapad niyang balikat, kumakapit pa ng mahigpit.“Stop telling me to stop, Little Bird. Your body is screaming for me,” paos na ungol niya laban sa balat ko.Hinawakan niya ang strap ng gown ko at walang abog na pinunit ito. Rinig na rinig ko ang pagkapunit ng mamahaling tela sa loob ng tahimik na silid.Bumagsak ang itaas na bahagi ng damit ko hanggang sa bewang ko, inilalantad ang
“A-Ano bang kailangan mo sa akin?” basag at nanginginig na tanong ko. Unti-unti akong lumalakad paatras, pilit na inilalayo ang sarili ko sa halimaw na nasa harap ko.“Ibabalik ko yung titulo ng lupa... Wala akong utang sa’yo! Bakit hindi mo nalang ako tigilan?!”Tumigil siya sa ginagawa niya. Mabagal siyang lumingon sa akin. Ang mga matang kasing-dilim ng gabi ay direktang tumusok sa kaluluwa ko.Humakbang siya palapit. Bawat hakbang niya ay naging dahilan ng pag-atras ko, hanggang sa maramdaman ko ang malamig na salamin ng bintana sa likuran ko. Wala na akong aatrasan.Huminto siya nang halos magdikit na ang mga katawan namin. Tumingala ako, nanginginig ang mga binti ko sa matinding kaba at sa kakaibang init na nagmumula sa balat niya na humahalo sa kalasingan na pinilit kong kinokontrol.Inangat niya ang malaki niyang kamay. Akala ko sasampalin niya ako. Akala ko sasaktan niya ako. Napapikit ako nang mariin.Pero sa halip na sakit, naramdaman ko ang magaspang at maiinit niyang mga
“Nakalimutan mo na ba? You traded her for your own safety, duwag, so don't act like a hero. Dahil isa ka lang bulok na basura sa harap ko!” madiin, mabagal, at nakakapangilabot na banta ni Black.Walang nagawa si Mark, mas lalo lang akong nadissapoint sa kan’ya. Dahil kahit papaano, umaasa akong mapapatunayan niya ang sinasabi niya pero mali ako. Tiklop ang lahat ng tapang na pilit nitong ipinapakita kanina.Ang mukha nitong dati ay minahal ko, ngayon ay punong-puno ng matinding kaduwagan. Namumutla ito, namumula ang mga mata sa takot, at nanginginig ang buong katawan.Marahas na itinulak ni Black si Mark patalikod. Bumagsak ito sa sementadong daan, umuubo, ni hindi man lang nagawang lumaban pabalik.Nakita ko pa kung paano napapasabunot si Mark sa sarili nitong buhok habang nananatiling nakalupasay sa lupa, umiiwas ng tingin sa lalaking nasa harap niya.Habang nakatitig ako kay Mark na nakakaawa at walang kwentang nakadapa sa kalsada, hindi ako makapaniwala na ang isang taon niyang n
Napasinghap ako nang tuluyan umangat ang mga paa ko sa sahig.Binuhat niya ako! Isinampa niya ang buong katawan ko sa malapad at matigas niyang balikat.“B-Bitawan mo ako! Ano ba! Ibaba mo ako!” tili ko, nagpupumiglas habang pinaghahampas ang matigas niyang likod.Pero para lang akong humahampas sa pader! Wala man lang akong laban sa lakas niya. Hindi man lang siya natinag.Humakbang si Black palabas ng cr. Ang bawat hakbang niya ay mabigat, mabilis, at punong-puno ng tindig.Hindi niya ininda ang mga sigaw ko. Bawat paggalaw ng balikat niya ay nagdudulot ng matinding kaba sa dibdib ko. Ano na naman ang gagawin niya? Sa’n baa ko dadalhin ng psycho na lalaking ito? Kung hindi man siya criminal dahil matinong tao naman ang kapatid niya e baka may sakit siya sa utak kaya kung ano-anong pinaggagawa niya sa akin!“A-ano ba!?” pilit kong sigaw pero mas humigpit pa ang isang braso niyang nakapulupot sa mga binti ko, pinipigilan ang pagwawala ko.“Tulungan niyo ako!” desperadang sigaw ko, pil
“You look beautiful tonight, Little Bird,” paos at nakakapangilabot na bulong niya, ang hininga niya ay tumama sa leeg ko, sapat lang para ako lang ang makarinig. “Tell me you miss me, cause I am fucking sick wanting to see, touch and claim you again as soon as possible, woman.”“Sa ngayon, mag-enjoy ka muna.”Nanigas ang buong katawan ko. Parang umurong ang dila ko at natuyo ang lalamunan ko.Pilit kong ibinuka ang mga labi ko para magsalita, para sumigaw, para humingi ng tulong, pero bago pa man ako makabuo ng kahit isang tunog, mabilis siyang umayos ng tayo at namulsa. Nag-iwan ng isang makahulugang ngisi.Pagkatapos, umalis siya at tumalikod na parang walang nangyari. Doon lang ako napakurap, pero ang dibdib ko, hindi pa rin magkamayaw ang tibok.Napalunok ako at pinilit na kinalma ang sarili ko, nilibot ko ang panginin ko habang dahan dahang naglalakad pabalik sa upuan ko. Pero hindi ko na makita kung nasaan siya. Masyadong lumutang ang utak ko, alam kong nagpapalakpakan ang mga







