LOGINEh?
“I tried!” bulyaw niya, dahilan para mapatalon ako sa gulat.Umalingawngaw ang boses niyang iyon sa buong tahimik na driveway ng building. Ang dibdib niya ay mabilis at mabigat na tumataas-baba, maging ang adam’s apple niya.Natigilan ako. Ang matatalim at madidilim niyang mga mata ay biglang nabalot ng isang emosyong hindi ko inaasahang makikita sa isang Darken Saviano.Frustration. Desperation. Pain.“Two fucking days, Angel,” paos at nanginginig niyang dugtong. Humakbang siya palapit sa akin, at sa pagkakataong ito, hindi ako nakaramdam ng takot, kundi ng isang matinding kaba na pilit kong pinipigilan.“Dalawang araw kong pinilit na huwag kang tignan. Dalawang araw kong pinigilan ang sarili ko na kausapin ka, na hawakan ka. God knows I tried to give you the distance you asked for!”Napalunok ako, pilit na pinapanatili ang malamig na ekspresyon sa mukha ko kahit na pakiramdam ko ay pinipiga ang puso ko sa bawat salitang binibitawan niya.Iniangat niya ang dalawang kamay niya bago mar
“We take pride in our... assets. We make sure they are well-protected and handled only by the best. And we certainly don't let anyone...”“...touch them without my permission.” anito habang ang mga tingin ay sandali at malamig na binaling sa akin.Nanlaki ang mga mata ko. Bakit pakiramdam ko may ibang ibig sabihin ang sinabi niya. Ramdam ko ang kakaibang tension sa lalamunan ko! Parang sandali akong tinanggalan ng hangin.Napansin ko ang paglunok si Loui, dahil na rin siguro sa higpit ng pakikipagkamay nila. Pilit niyang binawi ang kamay niya at bahagyang ngumiti nang alanganin. “Of course. Professionalism is key,” sagot ni Loui, iniiwas na ang tingin kay Darken at bumaling muli sa akin. “Shall we proceed to the studio, Miss Yamson? I want to see the concepts we're working on.” “Sure, Loui. This way,” mabilis kong sagot para putulin ang nakakasakal na tensyon. Naglakad kami ni Loui patungo sa executive elevator. Rinig na rinig ko ang mabibigat na hakbang ni Darken na nakasunod
“We take pride in our... assets. We make sure they are well-protected and handled only by the best. And we certainly don't let anyone...”“...touch them without my permission.” anito habang ang mga tingin ay sandali at malamig na binaling sa akin.Nanlaki ang mga mata ko. Bakit pakiramdam ko may ibang ibig sabihin ang sinabi niya. Ramdam ko ang kakaibang tension sa lalamunan ko! Parang sandali akong tinanggalan ng hangin.Napansin ko ang paglunok si Loui, dahil na rin siguro sa higpit ng pakikipagkamay nila. Pilit niyang binawi ang kamay niya at bahagyang ngumiti nang alanganin. “Of course. Professionalism is key,” sagot ni Loui, iniiwas na ang tingin kay Darken at bumaling muli sa akin. “Shall we proceed to the studio, Miss Yamson? I want to see the concepts we're working on.” “Sure, Loui. This way,” mabilis kong sagot para putulin ang nakakasakal na tensyon. Naglakad kami ni Loui patungo sa executive elevator. Rinig na rinig ko ang mabibigat na hakbang ni Darken na nakasunod
Nakasuot siya ng isang perfect navy blue suit. Pormal na pormal. Pero ang aura niya? Para siyang isang bagyong naghihintay na lang na manalasa.Igting na igting ang panga niya. Ang mga kamay niya ay nakapamulsa, pero halatang mahigpit na nakakuyom sa loob.Hindi niya ako pinapansin, at pilit ko rin siyang hindi pinapansin. Ilang minuto pa ang lumipas, huminto ang isang mahabang itim na limousine sa mismong tapat ng glass doors ng lobby. Nagkagulo ang mga media. Sunod-sunod ang kislap ng mga camera. Bumukas ang pinto ng sasakyan at iniluwa nito ang isang pamilyar na bulto. Matangkad. Blonde ang buhok na naka-style nang medyo messy. Nakasuot ng isang stylish na beige trench coat na bumabagay sa maputi nitong balat. Ang mga asul nitong mata ay agad na naghanap sa paligid. Si Loui. Nang makita niya ako, isang napakalawak at matamis na ngiti ang sumilay sa mga labi niya. Nagsimula siyang maglakad palapit sa amin. Ang mga tao ay kusang humawi para bigyan siya ng daan. Nang na
“Stay. Away. From. Me.”Pagkasabi ko noon ay mabilis akong tumalikod, mabilis na inabot ang doorknob, at padabog na binuksan ang pinto. Hindi ako lumingon. Hindi ko gustong makita pa ang pagmumukha niya dahil ayaw kong maalala kung paano niya ako pinagmukhang tanga.Paglabas ko ng opisina, halos bumangga ako kay Clint na nakatayo lang sa gilid ng hamba ng pinto. Napalunok si Clint nang makita ako. Ang mga mata niya ay nagpalipat-lipat mula sa akin patungo sa nakabukas pang pinto ng opisina kung saan naroon ang boss niyang parang sasabog na bulkan anumang oras. Pawis na pawis si Clint. Halatang narinig niya ang sigawan namin. Halatang naramdaman niya ang tensyon na umaalingawngaw palabas ng kwarto. Akmang lalagpasan ko na sana siya para dumiretso sa elevator nang biglang may pumasok sa isip ko. Huminto ako. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya. “Clint,” I called him. Halatang napatalon siya sa kinatatayuan niya. “M-Miss Angel...” utal niyang sagot, panay ang lunok.“May mg
“Ahhh…” isang mahinang halinghing ang kumawala sa mga labi ko nang maramdaman ko ang init at tigas niya roon.Mas lalong naging mabangis ang halik niya. Kinagat niya ang ibabang labi ko, sinipsip iyon nang madiin bago muling ibinaon ang dila niya sa loob ng bibig ko.Fuck! Ang mga kamay ko na kanina ay nanunulak ay unti-unting gumapang paakyat sa mga balikat niya, mahigpit na sumabunot sa maayos niyang buhok. Ibinuhos ko ang bigat ko sa kaniya, sumasabay sa mainit at nakakapasong galaw ng mga labi at dila niya.He's drowning me again!The way he kisses me... it’s completely dominating. He knows exactly how to make me melt. He knows exactly where to touch, how to press, how to make my body scream for him.Sa loob ng ilang segundo, nakalimutan ko kung nasaan kami. Nakalimutan kong nasa loob kami ng executive office ng Saviano Modeling Empire. Nakalimutan kong siya ang boss ko.Pero sa gitna ng mabilis at nagwawalang pagkabog ng dibdib ko, mabilis na bumalik sa isip ko ang lahat.He mani
Ang bigat ng talukap ng mga mata ko nang idilat ko iyon kinaumagahan. Ramdam ko ang pamamaga nito dahil sa walang-tigil na pag-iyak ko kahapon.Bumangon ako at napaupo sa gilid ng kama. Tahimik ang buong kwarto. Malamig. Kagaya ng nararamdaman ko sa loob ko ngayon.Unti-unting bumalik sa isip ko ang
“W-wala kang pakialam! B-binayaran kita para t-turuan ako, hindi para pangaralan ako!” pilit kong sigaw sa mukha niya.“Binayaran mo ako? Fine,” panggigil niyang saad. “Well then, I’ll give you a goddamn fucking lesson! Right here! Right now!”Walang babala niyang sinakop muli ang mga labi ko. Ramda
Malamig ang ihip ng hangin ngayong gabi, pero hindi ko nararamdaman ang ginaw. Nakatayo ako sa likod-bahay, sa tapat ng isang lumang metal drum na ginagamit minsan ng mga katulong para magsunog ng mga tuyong dahon.Pero ngayon, hindi dahon ang sinusunog ko.Dalawang araw. Dalawang araw na lang at uu
Malamig ang aircon sa loob ng malawak na fitting room ng Saviano, pero pakiramdam ko ay nag-iinit ang buong katawan ko.Nakatingin ako sa malaking salamin habang inaayos ng dalawang staff ang likuran ng red silk dress na suot ko.God. Sobrang perfect fit nito. Ang nipis ng tela ay tila pangalawang b







