The Conquences of a Night with a Billionaire

POV: Madison Georgette Fortunato

"Cheers." hiyaw naming lahat.

Matapos ang trabaho ay nagkaroon kami ng konting kasiyahan matapos ang shoot. dahil birthday ng co-model namin ay sumama ako.

Ayoko namang maging kj sa ganito lalo na minsan lang makasama dahil nga busy at mahirap ang pera at iyong school na pinapasukan ng anak ko ay private school at walang nag-babantay sa kanya sa condo.

Sobrang lakas ng tugtug at talagang mapapaindak ka sa saya kaya naman sumama ako sa dance floor kahit nakainum na pero hindi ako ganoon kalasing. ang mga ilaw talagang sumasabay sa saya namin. Isang bar na puno ng buhay at nakakabighaning ilaw—sumasayaw ang makukulay na laser sa madilim na paligid habang malakas na musika ang bumabalot sa buong lugar. Siksikan ang mga taong nag-eenjoy, may ilan na sumasabay sa tugtog habang ang iba nama’y abala sa pakikipag-usap at pag-inom. Sa gitna ng entablado, tila buhay na buhay ang gabi dahil sa DJ na nagpapaindak sa lahat. Ang makulay na ilaw, usok, at enerhiya ng crowd ay nagbibigay ng pakiramdam na parang walang gustong matapos ang gabi.

Malakas ang tugtog sa loob ng bar habang sumasabay sa paggalaw ng makukulay na ilaw ang bawat taong naroon. Halo-halong amoy ng alak, pabango, at usok ang bumabalot sa paligid. Nakakabingi ang sigawan at tawanan, pero sanay na ako rito. Ito ang klase ng lugar na madalas puntahan ng mga taong gustong kalimutan ang problema kahit isang gabi lang.

Tahimik akong nakaupo sa VIP couch habang iniikot ang wine glass sa kamay ko. Hindi ako mahilig sa ganitong klaseng lugar, pero pinilit lang talaga ako ng kaibigan kong si Maxine na sumama ngayong gabi.

“Madison, relax ka naman,” reklamo niya habang umiinom ng tequila shot. “Parang dadalhin mo pa rin trabaho mo rito.”

Umirap lang ako bago uminom ng kaunti sa hawak kong wine.

“Kailangan kong mag-relax dahil may meeting ako bukas,” sagot ko. “At isa pa, hindi ko kailangang maghanap ng lalaki rito.”

Napahalakhak siya bago biglang tumabi sa akin nang may mapansin.

“Shit…” bulong niya habang nakatingin sa kabilang side ng bar. “Madison, tingnan mo ‘yong lalaking nasa second floor.”

Hindi ko agad pinansin. Sanay na ako sa pagiging baliw niya kapag may nakikitang gwapo.

“Hindi ko kailangan makakita ng lalaki,” malamig kong sagot.

“Single ka naman!” pang-aasar niya. “Baka ito na soulmate mo.”

Napailing ako.

“Marami akong priority kaysa sa love life.”

“Sus. Tingnan mo muna.”

Dahil sa kulit niya, napabuntong-hininga ako bago marahang lumingon sa direksyong tinuturo niya.

At doon… parang tumigil ang mundo ko.

Nawala ang ingay ng paligid.

Nawala ang musika.

Nawala ang lahat.

Dahil ang lalaking nakatayo sa second floor habang malamig na nakatanaw sa ibaba ay isang lalaking hindi ko inaasahang makikita pang muli.

Matangkad.

Naka-black suit kahit nasa bar.

Malamig ang mga matang kayang patahimikin ang buong silid.

At ang mukha niyang minsan ko nang minahal… pero siya ring sumira sa akin.

Lucian Charles Stryker.

Nanlamig ang buo kong katawan.

Hindi maaari.

Hindi siya puwedeng narito.

Pitong taon.

Pitong taon ko siyang tinakasan.

Pitong taon kong pilit kinalimutan ang pangalang iyon.

Pero heto siya ngayon—parang multong bumalik para guluhin ulit ang buhay ko.

“Madison?” nagtatakang tawag ni Maxine nang mapansin niyang namumutla ako. “Kilala mo?”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil abala ako sa paghinga.

Sa pagpigil na huwag manginig.

Hindi nagbago si Lucian.

Mas lalo lang siyang naging mapanganib tingnan.

Natatandaan ko pa kung paano ako unang nahulog sa kanya noon. Campus heartthrob. Matalino. Mayaman. Tahimik pero dominante ang presensya. Lahat ng babae noon, gustong mapansin niya.

Pero ako lang ang minahal niya.

O iyon ang akala ko.

Hanggang sa dumating ang gabing winasak niya ang puso ko.

Mahigpit kong kinuyom ang wine glass habang pilit inaalis ang tingin sa kanya.

Hindi niya ako dapat makita.

Ayokong bumalik sa nakaraan.

Ayokong maalala kung paano niya ako iniwan nang walang paliwanag.

Kung paano niya akong pinaramdam na wala akong halaga.

Tumayo ako agad.

“Uuwi na ako,” mabilis kong sabi.

“What? Kakadating lang natin!”

“May emergency.”

“Madison—”

Hindi ko na siya pinatapos.

Naglakad ako palabas habang mabilis ang tibok ng dibdib ko. Halos hindi ako makahinga habang tinatahak ang daan papunta sa exit.

Pero bago pa ako tuluyang makalabas—

May matigas na kamay na humawak sa pulsuhan ko.

Napapikit ako.

Kilalang-kilala ko ang pakiramdam na iyon.

Dahan-dahan akong lumingon.

At naroon siya.

Mas malapit.

Mas mapanganib.

Mas guwapo.

Mayabang.

Ang malamig niyang mga mata ay diretsong nakatingin sa akin na parang binabasa ang bawat takot na pilit kong tinatago.

“Leaving already?” mababa niyang tanong.

Dumulas ang hangin sa lalamunan ko.

Pitong taon.

Pero ganoon pa rin epekto niya sa akin.

“Let go of me,” malamig kong sabi kahit nanginginig loob ko.

Hindi siya gumalaw.

Sa halip, mas lalo lang humigpit ang hawak niya.

“Pitong taon kitang hinanap.”

Napatawa ako nang mapait.

“Hindi mo ako hinanap, Lucian.”

His jaw tightened.

“Akala ko patay ka.”

Parang may humigpit sa dibdib ko matapos marinig iyon.

Dahil alam kong totoo iyon.

Noong gabing umalis ako, sinigurado kong walang makakatunton sa akin. Binura ko lahat. Pangalan. Tirahan. Numero. Kahit mga taong nakakakilala sa akin noon.

Dahil kailangan kong mawala.

Dahil kung hindi… baka tuluyan akong masira.

“Bakit?” tanong niya habang titig na titig sa akin. “Bakit ka nawala?”

Unti-unti akong napangiti pero walang saya roon.

“Funny,” bulong ko. “Ikaw pa talaga nagtatanong?”

Nanlilim ang mga mata niya.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nakita ko ulit ang emosyon sa mukha ni Lucian Charles Stryker.

Galit.

Pagsisisi.

At sakit.

“Madison—”

“Congratulations,” putol ko habang pilit inaalis ang kamay niya sa akin. “Mukhang successful ka na.”

Hindi niya inalis tingin niya sa akin.

“At mukhang galit ka pa rin.”

Napangiti ako nang malamig.

“Hindi na ako galit.”

Mas masakit ang sumunod kong sinabi.

“Wala na akong nararamdaman para sa’yo.”

Pero pareho naming alam na kasinungalingan iyon.

Dahil kahit ilang taon pa ang lumipas…

Lucian Charles Stryker was still the only man capable of destroying me with just one look.

Alam mo 'yon bigla ako nanlamig sa pwesto ko. Hindi ko na alam ko ano gagawin. matapos mangyari ang lahat

bilyonaryo na sanay makuha ang lahat ng gusto niya—pera, kapangyarihan, babae, at respeto. Ngunit sa likod ng perpektong imahe niya ay isang lalaking puno ng bisyo, pagtataksil, at emosyonal na kaguluhan. Kilala siya bilang cheater na walang takot makasakit para lang mapanatili ang kontrol sa kanyang mundo.

Nakakatawa lang isipin na pinatulan ko talaga siya.

Sa dami ng lalaking puwedeng pumasok sa buhay ko, bakit siya pa? Iyong lalaking ubod ng yabang, laging nakakunot ang noo, at akala mo pag-aari niya ang buong mundo kapag tumingin.

Noong una, bwisit na bwisit ako sa kaniya.

Sa bawat paglapit niya, para akong nauubusan ng pasensya. Palagi niya akong inaasar, hinahamon, at pinaparamdam na para bang isa lang akong laruan sa paningin niya. Pero sa tuwing ngumingisi siya, nakakainis mang aminin… may kung anong kakaiba sa dibdib ko.

Hanggang sa hindi ko namalayang hinahanap-hanap ko na ang presensya niya.

Iyong simpleng “kumain ka na ba?” niya na tunog utos, naging parte ng araw ko. Iyong malamig niyang tingin na dati kong kinaiinisan, siya na palang nagbibigay ng kakaibang init sa puso ko.

Nakakatawa talaga.

Dahil ang babaeng nangakong hindi maiinlove sa katulad niya… ako rin pala ang unang susuko.

Ayoko na nito. Parang bawat ilaw sa bar na ito mas lalo lang nagpapagulo ng isip ko. Habang malakas ang musika at abala ang lahat sa pagsasaya, ako naman ay tahimik na nauubos sa sarili kong iniisip. Naiinis ako dahil kahit anong pilit kong iwas, bumabalik pa rin siya sa utak ko—ang mga alaala, ang sakit, at ang mga bagay na dapat matagal ko nang kinalimutan.

Humigop ako ng alak habang pinagmamasdan ang makukulay na ilaw na tila sumasabay sa mabilis kong paghinga. Nakakairita. Nakakasakal. Parang gusto ko nalang mawala sa lugar na ito pero hindi ko magawa. Dahil sa totoo lang, hindi ang ingay ng bar ang dahilan kung bakit magulo ang gabi ko—kundi ang taong hindi ko matanggal sa puso at isip ko kahit galit na galit na ako sa sarili ko.

Umalis ako sa dance floor nang mag-isa, pilit na binabalewala ang sakit na unti-unting sumisikip sa dibdib ko. Habang naglalakad pabalik sa mesa namin, nakita ko siyang nakaupo roon—relaks, walang pakialam, at ni hindi man lang ako nilingon. Para bang wala akong iniwang presensya sa tabi niya kanina.

Ngunit ang mas masakit… may babae siyang kasama.

Tahimik itong nakangiti habang may sinasabi sa kanya, at siya naman ay nakatitig dito na parang sanay na sanay sa presensya nito. Hindi niya sinabi kung sino ang babae. Hindi niya ipinaliwanag kung bakit kasama niya ito. At higit sa lahat, hindi niya naisip na baka nasasaktan ako habang pinapanood silang dalawa.

Pero sa bagay… sino ba ako para magtanong?

Wala naman akong karapatan. Wala akong label sa buhay niya. Isa lang akong taong madaling lapitan kapag gusto niya, pero madaling kalimutan kapag may iba nang mas mahalaga. At habang nakatayo ako roon, unti-unti kong naramdaman ang bigat ng katotohanang matagal ko nang pilit tinatakasan—

Hindi ako espesyal para sa kanya.