FAZER LOGINMahabang oras ang biyahe. Sa simula, sinubukan kong matulog upang hindi ko na isipin ang mga bagay na gumugulo sa akin, ngunit sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, may mga alaalang bumabalik—si Jun, si Ken.Ang mga sandaling nag-aalala ako kay Jun sa ospital, at ang mga pagkakataong tumatawa ako kasama si Ken nang hindi ko namamalayang ilang oras na pala kaming magkasama.Magkaiba sila. Hindi ko gustong paghambingin ang dalawa dahil hindi naman sila magkapareho ng papel sa buhay ko.Si Jun ay isang taong matagal nang may puwang sa puso ko. Ang damdamin ko para sa kaniya ay hindi basta nabuo sa loob lamang ng ilang araw. Marami kaming pinagsamahan, maraming pagkakataong nag-alala ako sa kaniya, at napakaraming sandaling pinili kong unawain siya kahit ako mismo ay nasasaktan.Si Ken naman ay ibang kuwento. Hindi ko siya kilala nang ganoon katagal. Hindi ko alam ang lahat ng pinagdaanan niya, at hindi ko alam kung ano ang tunay niyang ugali kapag wala na siya sa harap ng mga taong pi
Hindi ko alam kung ilang beses kong binuksan at isinara ang maleta ko bago ako tuluyang nakapagdesisyong umalis.Nasa ibabaw ng kama ang pasaporte ko, mga dokumento, at cellphone na kanina ko pa tinitingnan. Sa tabi ng mga iyon ay ang tiket ko patungong Canada. Ilang oras na lamang at lilipad na ako, ngunit hanggang sa sandaling iyon ay hindi pa rin ako lubos na sigurado kung tama ba ang ginagawa ko.Hindi dahil natatakot akong bumiyahe—matagal na akong sanay sa paglalakbay. Ang mahirap ay ang dahilan kung bakit kailangan kong umalis.Kailangan kong lumayo. Hindi kay Jun lamang, kundi sa mga bagay na patuloy na nagpapagulo sa isip ko. Sa mga tanong na wala akong makuhang malinaw na sagot. Sa mga damdaming pilit kong pinatatahimik ngunit lalo lamang lumalakas sa tuwing sinusubukan kong huwag isipin ang mga iyon.At higit sa lahat, kailangan kong malaman kung ano talaga ang nararamdaman ko kay Ken.Napapikit ako habang hawak ang pasaporte. Ken.Kahit pangalan pa lamang niya ang naiisip
Kaya ipinadala ko ang sagot. Ibinaba ko ang cellphone at tumayo. Muli kong inayos ang mga gamit sa maleta, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ganoon kabigat ang pakiramdam.Masakit pa rin. Nariyan pa rin ang pangungulila. Nariyan pa rin ang pag-aalala. At hindi ko maikakailang may maliit na bahagi sa akin na umaasang may ibig sabihin ang mga mensaheng ipinadala niya. Ngunit kahit paano, naalala kong hindi ko kailangang sagutin ang lahat ng tanong sa puso ko ngayong gabi. Hindi ko kailangang malaman agad kung ano ang nararamdaman niya, at hindi ko kailangang magdesisyon kung hanggang saan ko siya kayang mahalin.Ang kailangan ko lamang gawin ay alagaan ang sarili ko. At bukas, sisimulan ko iyon.Nang matapos kong ayusin ang maleta, isinara ko ang zipper at inilagay iyon sa tabi ng aparador. Tiningnan ko ang silid: maayos na ang mga gamit, nasa bag ang mga dokumento, naka-charge na ang laptop, at ang mga bagay na kailangan kong asikasuhin kinabukasan ay nakahanda na. Sa wakas, wal
Binuksan ko agad ang mensahe:[Masakit pa rin ang tiyan ko, kaya naman. Nag-aalala lang ako sa iyo. Hindi ka ba talaga makakabalik bukas?]Nawala ang ngiti sa mga labi ko. Napatitig ako sa mga salitang iyon. 'Masakit pa rin ang tiyan niya.'Alam ko namang hindi pa siya lubusang magaling. Hindi biro ang operasyong pinagdaanan niya, at kahit ilang araw na ang lumipas, natural lamang na may maramdaman pa siyang kirot. Bigla akong kinabahan. Gusto kong tawagan siya agad upang tanungin kung gaano kasakit, kung nakainom na ba siya ng gamot, at kung may nars bang nakabantay sa kaniya. Gusto kong sabihin sa kaniya na huwag siyang magpumilit kumilos at siguraduhing ipaalam sa doktor ang anumang pagbabago sa nararamdaman niya.Ngunit kasunod ng pag-aalalang iyon ay ang isa pang tanong: 'Bakit niya ako tinatanong kung makababalik ako bukas? Dahil kailangan niya ng tulong? Dahil nasanay siyang naroon ako? O dahil gusto niya akong makita?'Napahawak ako sa noo. 'Huwag na naman. Huwag mong bigyan n
Napaupo akong muli sa gilid ng kama habang hawak ang cellphone. Napakaliit na bagay lamang ng isang tanong, ngunit bakit parang may kung anong bahagi ng puso ko ang biglang lumambot?Ilang segundo akong nakatitig sa mensahe, pagkatapos ay napangiti ako nang bahagya—isang mapait na ngiti. Dahil kahit gusto kong matuwa, hindi ko maiwasang paalalahanan ang sarili kong huwag bigyan ng kahulugan ang isang simpleng tanong. Maaaring nag-aalala lamang siya. Maaaring gusto lang niyang malaman kung maayos ako matapos ang mga nangyari. At wala namang masama roon.Hindi ko kailangang gawing pag-asa ang bawat munting kabutihang ipinapakita niya. Kaya huminga ako nang malalim at sinubukang pakalmahin ang sarili.'Ano ba ang dapat kong isagot?''Okay lang ako.'Napakadaling isulat ng salitang iyon. Ngunit sapat ba iyon? Kung sasabihin kong okay lang ako, hindi ba parang nagsisinungaling ako? Hindi dahil may malubha akong pinagdaraanan, kundi dahil sa totoo lang, hindi ko rin alam kung okay na ba tal
POV: JayzelIsa-isang inilagay ko sa loob ng maleta ang mga damit na balak kong dalhin sa mga susunod na araw. Inayos ko ang mga nakatiklop na blusa, pantalon, at ilang personal na gamit na kakailanganin ko habang inaasikaso ang mga bagay na matagal ko nang ipinagpapaliban.Ilang beses kong tiningnan ang laman ng maleta upang matiyak na wala akong nakalilimutan. Nasa ibabaw ng kama ang ilang dokumento, isang maliit na pouch na naglalaman ng mga gamot at bitamina, at ang aking laptop na kailangan ko para sa mga gawaing naghihintay sa akin.Dapat ay nakatuon lamang ako sa pag-aayos.Dapat ay iniisip ko kung ano ang kailangan kong dalhin, kung anong oras ako aalis, at kung paano ko matatapos ang lahat ng kailangang asikasuhin.Ngunit kahit anong pilit kong ituon ang pansin sa mga bagay na nasa harapan ko, paulit-ulit pa ring bumabalik ang isip ko sa ospital—kay Jun.Napabuntong-hininga ako at muling tiniklop ang isang blusa.Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang kahirap ang simpleng
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul







