CHAPTER 1

MYLENE’S POV:

“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.

“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang teddy bear na may puso.

Nag aalalang hinabol ko ito, kahit pa ilang dipa lamang ang layo nito mula sa akin. Limang taon pa lang si Kimmy, at aaminin ko, mahirap ang maging isang single mother, lalo na sa sitwasyon ng anak ko ngayon. May sakit si Kimmy, mahina ang puso nito kaya kumuha ako ng nanny na mag babantay at mag aalaga dito sa mga araw na wala ako at may pasok. Nagba-barko ako noong dalaga pa ako, nakaipon naman ako ngunit dahil sa tagal na din ng pamamalagi namin ni Kimmy dito sa Paris ay paubos na din ang naipon kong pera, kaya kung dati ay relax lang ako sa pagbabanat ng buto at pagkayod para sa kalagayan ni Kimmy, ngayon ay doble, minsan pa nga ay triple na ang sipag ko sa pag kayod sa pagta-trabaho para lamang matustusan ang mga pangangailangan ng anak ko. Mabuti na nga lang at nandito kami sa Paris, madami ring libreng gamot at madalas nga ay libre kapag nao-ospital ito. Kung nasa Pilipinas kami, malamang ay lubog na lubog na ako sa utang para lang sa pagpapa gamot dito.

Limang taon. Sa loob ng limang taon nakayanan ko ang magtago, ginawa kong patay ang aking sarili sa Pilipinas, walang sino man akong tinawagan na kaibigan o kamag anak doon upang balitaan ang mga ito kung saang lupalop at kung ano na ba ang nangyayari sa buhay ko ngayon. Hirap ako pero sa tuwing makikita ko ang maaliwalas at nakapagandang ngiti ng anak ko, ay nawawala lahat ng hirap at pagod ko basta nandito ito at kasama ko.

“Kimmy! Slow down!” Sigaw ko dito ng makita ko ang biglang pagtakbo nito kaya agad ko itong hinabol. Ngunit sadyang mabilis tumakbo ang batang ito kaya nabitawan ko na ang drinks na hawak ko at saka pinilit kong ma-abutan ito.

“Kimmy! STOP! I said STOP!” Saway ko na may halong taranta, ngunit dahil pakiramdam siguro ng bata ay nakikipag habulan ako dito - lalo nitong binilisan ang pagtakbo. Halos magkandarapa ako sa pag habol dito.

“KIMMY!” Sigaw ko na halos mapatid ang lalamunan ko sa sobrang lakas nang makita kong may papalapit na itim na sasakyan. Kitang kita ko ang pag hinto sa gitna ng anak ko na hindi nito malaman ang gagawin, nakatitig lamang ito sa mabilis na paparating na sasakyan.

“ANAK!” Sigaw ko na hindi malaman kung paano ang gagawin. Nakita ko na lamang ang anak kong nakahiga na sa kalsada tila wala na itong malay kaya agad na nilapitan ko ito.

“Call 911!” Iyon lamang ang narinig kong sabi ng nakapaligid sa akin na naintindihan ko.

Hindi ko alam pero wala akong maunawaan sa nangyayari sa paligid. Basta na lamang ako sumalampak sa tabi ng anak ko habang walang tigil sa pag iyak.

“Sir, I-I didn’t hit the kid.” Sabi ng isang taong naka talungko sa tabi ko.

“Are you sure?” Tanong ng nakatayong lalaki na nasa tabi nito.

“Yes sir. I think the Kid just passed out.” Imporma nito sa tinatawag nitong ‘Sir’.

“Let’s bring her to the hospital.” Sabi ng lalaking nakatayo at nakita ko nalamang itong nilapitan ang anak ko at binuhat na parang baby.

“You’re the mom of this kid?” Tanong nito sa akin ng pangko pangko nya na ang anak ko.

“Do you think I’ll cry if I don’t even know her?”. Pag susungit ko dito.

“Calm down Ms. Let’s take her to the Hospital.” Sabi nito at dumaretso na sa sasakyan nitong buhat buhat ang anak ko.

“What’s her name?” tanong nito sa akin.

“Kimmy.” Simpleng sagot ko.

“How old is she?”. Muling tanong nito sa akin.

“Five. Ang kulit! Tanong ng tanong!” Sabi ko dahil alam kong hindi naman ako nito maiintindihan.

“She doesn’t look like you. Maybe she got her looks from her dad. Am I right?” Muling tanong nito.

“Maybe. Ewan ko. Ako lang kamukha ng anak ko.” Muling sagot ko dito. Wala akong paki kung hindi ako maintindihan ng banyaga. Nag aalala ako sa anak ko ngayon.

“Where’s the father? Is he at work?”. Tanong na naman nito sa akin.

"Can you please stop asking me so many questions? I believe you’re not a policeman who would need to investigate me. Right?" Di ko napigilan na pambabara dito. Naiingayan ako lalo at hindi pa din nadilat ang anak ko ngayon.

“Chill. I'm just trying to calm you down by diverting your mind to our conversation. I can see how tense you are right now." Eksplika nito sa akin.

“Thank you. Kahit hindi naman nakatulong” Sagot ko na lamang dito.

Napatingin ako sa mukha nito. Nakangiti itong nakatingin sa labas habang hawak hawak nito ang anak ko.

Gwapo sana ang lalaki, matangos ang ilong. Sayang kaso ‘shunga’. Isip ko at ibinalik ang atensyon ko sa anak ko.

“Anak, wake up na mahal. Mommy’s really worried na... Please mahal ko.” Sabi ko sa anak kong nakapikit pa din ang mga mata. Hinalikan ko ito sa noo.

“Ahem!.” Ubo ng lalaki kaya agad na napatingin ako dito dahil napukaw nito ang atensyon ko.

“Excuse me?” Sabi ko dito.

“Hmm...” Sabi nito na itinuro ang kamay kong nakahawak sa legs nito nung halikan ko sa noo ang aking anak.

“Ay! Sorry...” Sabi ko at mabilis na nahihiyang inalis ang kamay kong ipinatong sa legs nito dahil ginawa ko iyon para suportahan ang sarili sa pag yuko ko kanina para halikan ang aking anak. Hindi ko na napansin na hita pala ng lalaki iyon at malapit sa gitna nito ang nahawakan ko.

Ngumiti ito na para bang nahihirapan bilang tugon nito sa pag hingi ko ng pag umanhin dito.

“M-May I know your name?” Napipilitang tanong ko dito para maibaling na sa iba ang nakakahiyang pangyayari.

“I’m Gab. And you?” Balik tanong sa akin nito.

“Mylene.” Sabi ko sabay ngiti dito ng alanganin.

“Nice to meet you ‘Myles’.” Sabi nito sa akin na ipinagtaka ko. Mali ata ito ng rinig ng pangalan ko.

“I said, my name is MYLENE.” Pag lilinaw ko dito.

“I heard you. But I prefer to call you ‘Myles’. Mylene is too long to say. I hope you don’t mind.” Sabi nito sa akin.

“S-Sure.” Sagot ko dito. Hinayaan ko na lamang ito. Atleast tinulungan ako nitong buhatin ang anak ko at nagmagandang loob pa na dalhin kami sa ospital.