LOGIN“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.
“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May lalaki ka ba?” Nag ngangalit ang ngipin na napatiim bagang na lamang ako. “Hindi pa ba ako sapat Mylene? Bakit kailangan mo akong iwan at saktan?” Puno ng katanungan na nai-isip ko. Mylene’s POV... Nakarating ako sa ospital kung nasaan ang anak ko. Doon ko ibinuhos ang atensyon ko. Pinilit kong iwaksi sa isipan ko ang ama ni Kimmy. Ramdam ko ang kaba na para ba ako hinahabol ng isang daang kabayo. Ngunit kahit na ganoon ay ayaw ko pa din magpahabol dito. Hindi ako maaaring magpatalo sa aking damdamin. Matagal na kaming wala. Limang taon na kaming hindi nagkikita kaya malamang baka may ibang asawa na ito... Nakatulog ako sa kakaisip sa tabi ng anak ko habang nag babantay dito. KINABUKASAN... Wala naman akong choice kung hindi ang pumasok lalo at ito lamang ang hanap buhay ko dito sa Paris na kahit papaano ay malaki ang kinikita kumpara sa iba dahil sa ‘tippings’. Hinalikan ko ang anak ko sa noo bago ako tuluyan na nagpaalam dito. Gising na ito at masiglang muli ngunit halata na mayroon itong dinaramdam pero kita ko kung paano ito lumaban. Kaya kahit na may kirot sa aking puso na kailangan ko tong iwanan dito sa ospital, ay wala akong magawa lalo ngayon mas lumalaki ang pangangailangan ni Kimmy patungkol sa pera dahil sa mga therapy na kailangan nito at nanny na pinoprovide ko para lang makapag trabaho ako at mabuhay kami ng matiwasay mag ina ng hindi magiging ‘pulubi’ dito sa Paris, Binilinan ko ang nurse bago ako umalis at tinawagan ang nanny nito na nakasalubong ko naman pag labas ko ng ospital. Agad na binati ako ng nanny ng anak ko at inexplain dito ang mga kailangan ni Kimmy. Mahigpit na binilinan ko din ito na huwag iiwan ang anak ko habang wala ako o si Gab. At nakakaunawang tumungo naman ito bilang pag sang ayon sa mga bilin ko. Pag dating ko sa Hotel ay agad na nag tungo na ako sa locker ko. May naka dikit na post dun mula sa supervisor ko. “Go to my office immediately once you’re already here. -Ms. Claire” Ito yung naka sulat sa note. Agad na kinuha ko ang naka dikit na note sa locker ko at nagmamadaling nag bihis na. Nalaman kaya ni Ms. Claire na umalis ako kahapon? Wag naman sana ako matanggalan ng trabaho.. Kailangan ko ngayon ito para sa anak ko... Lord, kahit ano titiisin ko... Please lang wag mo po akong tanggalan ng trabaho! Taimtim na dasal ko habang inaayos ko ang aking sarili. Ng matapos ko na maipusod ang aking buhok ay nag mamadaling ikinabit ko na ang ID ko sa uniform at dumaretso na ang punta patungo sa opisina ni Ms. Claire. Kumatok ako ng dalawamg beses at saka ito sumagot. “Come in!” Sagot ng tinig sa loob ng opisina. “G-Good Morning Ms. Claire!” Nag aalangan na bati ko dito at saka bahagyang napahimas pa ako sa batok ko dahil sa kaba. “Good morning! Mylene, you will no longer be assigned to other rooms - starting today.” Seryosong sabi nito sa akin. “H-Huh? Am I fired?” Kinakabahan na nagtatakang tanong ko dito. “Silly girl! No you’re not. But you will be assigned exclusively to the Presidential Suite only. Is that clear?” Imporma nito sa akin. May pagka istrikta itong si Ms. Claire kaya hindi kami maka ‘hindi’ sa mga inuutos nito sa amin. “B-But...” Sabi ko na agad naman nitong pinutol. “No But’s Ms. Reyes. Go now and do your job. Mr. Sanchez asked for a linen change.” Pagde-despatsa nito sa akin. “Thank you Ms. Claire.” Walang pagpipilian na sagot ko na lamang dito at kinuha ko na ang cart ko na gamit pang linis at saka dumaretso na sa Presidential room. Kumatok muna ako at nag doorbell sa Presidential Suite room. “Good Morning! Housekeeping!” Malakas na sabi ko. Naka tatlong ulit ako ng sabi ngunit walang sumasagot sa loob, siguro ay walang tao kaya binuksan ko na ang silid at tuluyan na akong pumasok doon. Dumaretso ako sa kwarto kung nasaan ang kama dahil sabi ni Ms. Claire ay nag rerequest ang guest ng linen change. Kinuha ko na ang mga unan at sinimulan ko nang tanggalin ang cover nito. Isusunod ko na dapat ang sa kama ng biglang may yumakap sa akin mula sa likod ko. Sisigaw dapat ako ngunit mabilis nitong natakpan ang aking bibig gamit ang malapad na palad nito. “Shh, Hon. It’s me!” Sabi nito na nagpatayo ng balahibo ko. “Hmp!” Piglas ko ngunit sadyang malakas ito kaya nang pihitin nya ako ay napahiga akong kasama ito at hindi ako makagalaw dahil nasa ibabaw ko ang lalaki habang nakatakip pa din sa bibig ko ang isang palad nya at nakapulupot naman sa katawan ko ang isang bisig nya. “Stop! Don’t try to shout! Unless you want them to know that you are my wife!” Mabagsik ang mga mata nitong kulay abo na tumitig sa akin kaya agad na natunaw ang aking tapang at mabilis na nanlambot ako at hindi ko na kinaya pa ang manlaban dito. Tinanggal nito ang palad nitong nasa bibig ko at pinalitan nya iyon ng kanyang mga labi. Halos mamaga ang labi ko sa gigil ng paghalik nito sa akin. “Ahm!” Hindi ko napigilan na ungol lalo nung maramdaman ko ang matigas na bagay na tumutusok sa may puson ko banda. “Missed me wife?” Sandaling pinutol nito ang halik nito para magsalita at saaka ipinagpatuloy muli nito ang mapang-angkin at mapag-parusang mga halik nitong iginagawad sa akin. Maya maya pa ay naramdaman ko ang mga kamay nitong nag lulumikot at nag sisimula nang gumapang sa aking katawan. Pilit kong pinipigilan ang kamay nito sa ginagawa nitong pag himas sa maseselang parte ng aking katawan. Ngunit sadya itong malakas, sa laki ba naman nito kumpara sa akin na literal na Filipina cute size! Hinuli nito ang dalawang kamay ko at inilagay nya sa ulo ko at saka ipinag patuloy ang ginagawa nyang kamundohan sa akin. “Hmp!..” Di ko napigilan na ungol ng maramdaman ko ang pagpasok ng kamay nito sa ilalim ng aking blusa.Tumingala si Jun at ngumiti sa akin. "O, Jayzel, nakita mo na 'yung eraser mo?"Hindi ako kumibo. Isinara ko ang pinto ng silid dahil wala pa ang kaniyang Professor at ang kaniyang mga kaklase. Lumapit ako sa kaniyang mesa, inilabas ang aking telepono, at inilagay ito sa ibabaw ng kaniyang notebook.Kumunot ang noo ni Jun. "Ano 'yan?""Makinig ka, Jun," seryoso kong wika sa pinakamababang boses. "Makinig ka rito at huwag kang magsalita hangga't hindi natatapos."Pinindot ko ang PLAY.Mula sa maliit na speaker ng telepono, umalingawngaw ang buong boses nina Aria, Romnick, Elle, at Renz. Ang kanilang mga halakhak, ang pagtawag nila kay Jun na "uto-uto" at "basahan," ang plano nilang i-frame up si Jun sa kasong Plagiarism sa Dean's office, ang balak ni Romnick na bugbugin at tapusin ang buhay ni Jun sa labas ng campus, at ang balak nilang sirain pati ang scholarship ko.Habang tumutugtog ang recording, nakatitig lang ako sa mukha ni Jun.Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kaniyang mga
Tumingin si Aria sa mga mata ni Jun, may luhang pumatak sa kaniyang pisngi. "Jun, please? Kalimutan na natin ang nakaraan? Patawarin mo na kami? Hindi na namin uulitin 'to kailanman. Gagawin namin ang lahat para makabawi sa 'yo."Inobserbahan ko si Jun. Sa loob ng ilang segundo, nakita ko ang bahagyang paglambot ng kaniyang mga mata—ang likas na kabaitan at awa na pilit niyang itinatanim sa kaniyang puso. Si Jun ay isang taong may malinis na kaluluwa, at alam kong madaling kumurot sa puso niya ang pagmamakaawa ng ibang tao.Sumang ayon si Jun at marahang tumango."Sana nga nagtanda na kayo," malamig ngunit mahinahong wika ni Jun. "Hindi ako nagtatanim ng galit sa inyo. Pinapatawad ko na kayo sa mga ginawa ninyo sa akin. Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik pa tayo sa dati. May kaniya-kaniya na tayong buhay ngayon. Mag-aral na lang kayo nang maayos at 'wag na kayong mang-aapi ng ibang tao."Nanlaki ang mga mata ni Aria at agad na napangiti, tila ba nakahinga nang maluwag. "Maraming,
Ilang araw na ang nakalipas mula noong gabi sa restaurant kung saan tuluyang iniwan ni Jun ang kaniyang purong katangahan at ipinamukha sa grupo nina Aria na hindi na siya kailanman magiging alipores ng kahit sino. Mula noong araw na iyon, naging saksi ako sa unti-unting pagbangon ni Jun. Nakikita ko sa kaniyang mga mata ang dating ningning na nawala noong mga panahong hinahayaan niyang tapak-tapakan siya ng mga maling tao. Araw-araw kaming magkasama sa unibersidad, nag-aaral, nagpaplano at dahan-dahang binubuo ang buhay na halos mawasak dahil sa maling pakikipagkaibigan.Ngunit ngayong Lunes ng umaga, habang naglalakad kami ni Jun sa pasilyo ng Building B patungo sa aming kani-kaniyang klase, may isang bagay na agad na pumukaw sa aking pansin—isang bagay na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan at nagdulot ng matinding kaba sa aking dibdib.Ang grupo nina Aria.Nakatayo sila sa malapit sa bulletin board ng Engineering department. Ngunit hindi tulad ng dati na napakalakas ng k
Bumuo ng isang madilim, nakakatakot, at puno ng poot na ngiti ang aking mga labi habang nakatitig sa screen ng aking telepono. Ito ang gusto kong marinig. Ito ang kailangan kong maramdaman mula sa kanila. Ang buo naming grupo ay may iisang layunin na ngayon: ang tapusin si Jun.[Aria: Tama kayo. Kailangan nating makabawi. Kailangan nating ibagsak si Jun sa pinakamababang antas ng impyerno.][Aria: Pero makinig kayong mabuti sa akin. Hindi tayo pwedeng kumilos nang padalos-dalos ngayon. Kapag gumawa tayo ng gulo agad sa Lunes sa campus, mas lalo tayong malalagot sa mga magulang natin.][Aria: Mainit pa ang mata ng mga magulang natin sa atin ngayon. Binabantayan pa ang bawat kilos natin, ang bawat biyahe natin, at ang mga ginagastos natin.][Romnick: Anong ibig mong sabihin, Aria?! Hahayaan lang natin siyang magpakasaya at tumawa ngayong linggo habang tayo ay nagdurusa sa mga bahay natin?![Romnick: Gusto ko na siyang abangan sa parking lot sa Lunes pa lang! Gusto ko na siyang durugin!]
Lumukob ang walang mapaglagyang inis at matinding poot sa buong dibdib ko. Habang nakatitig ako sa sirang screen ng aking telepono at dinarama ang matinding kirot at pag-apoy ng magkabilang pisngi ko mula sa dalawang malalakas na sampal ni Papa, bawat patak ng luha ko ay napalitan ng kulay-dugong galit. Ang lasa ng dugo sa loob ng aking labi ay naging isang pait na patuloy na nagpapaalala sa akin kung gaano kababa ang ibinagsak ko ngayong gabi.At ang lahat ng ito—ang sampal, ang matinding hiya sa harap ng maraming tao sa restaurant, ang pagka-confiscate ng kotse at allowance ko, at ang tuluyang pagkadurog ng aking reputasyon—ay dahil sa iisang tao lamang.Si Jun."Isinusumpa kita, Jun..." nanggigilid ang mga luhang bulong ko sa gitna ng madilim at tahimik kong kwarto. Nanginginig ang aking mga kamay habang nakakuyom nang napakahigpit ang aking mga palad, hanggang sa bumabaon na ang aking mga kuko sa aking balat. "Isinusumpa kita... Hinding-hindi ako papayag na matapos ang lahat nang
Isang napakalakas at napakasakit na sampal ang lumapat sa aking kanang pisngi. Sa lakas niyon ay napatumba ako sa sahig, hawak-hawak ang aking mukha na biglang uminit at namanhid sa sakit."Papa!" sigaw ni Mama habang sumusugod para pigilan si Papa. "Tama na 'yan!""HUWAG KANG SUMINGIT, TERESA!" bulyaw ni Papa kay Mama. "INI-SPOILED MO ANG BABAENG ITO! TINGNAN MO ANG NANGYARI!"Dahan-dahan akong tumayo mula sa sahig, umiiyak at hawak ang aking pisngi. "Pa... bakit mo ako sinampal?! Ginawa ko lang naman 'yun kasi—"PAAAK!!Muling lumapat ang kaniyang kaliwang kamay sa kabilang pisngi ko. Sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang lasa ng dugo sa loob ng aking labi. Napaupo ako sa sofa, tuluyan nang dumadaloy ang mga luha sa aking mukha."Bakit kita sinampal?!" sigaw ni Papa, nanginginig ang buong katawan sa galit habang nakaturo sa mukha ko. "Dahil napakakapal ng mukha mo! Wala ka nang ginawa sa pamilyang ito kundi ang magdala ng kahihiyan! Wala ka nang ginawa kundi ang sirain ang pangalan
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n







