LOGINTotoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo nito na ngayon nga ay kasama namin patungong ospital.
Pag dating namin sa ospital ay agad kaming nilapitan ng medical health workers sa emergency room at inasikaso ng mga ito si Kimmy. Hindi ko malaman ang gagawin ko. Basta ang pakiramdam ko ay halos di na ako makahinga dahil sa sobrang kaba na ngayon nga ay nararamdaman ko. “Dyos ko, kayo na po ang bahala sa anak ko.” Taimtim na dasal ko habang inaasikaso nila si Kimmy. Wala akong tigil sa pag paroo’t parito ng paglalakad sa hallway ng biglang mabangga ako sa isang matigas na bagay kaya agad na napahimas ako sa noo ko at saka tiningala kung sino o ano ang nabangga ko ng hindi ko namamalayan. “Calm down, she’s gonna be alright.” Sabi sa akin ng taong nakayuko sa akin ngayon at nakahawak sa magkabila kong balikat para pahintuin ako sa paglalakad. “H-How can I do that?”. Naguguluhang tanong ko dito na may kasama nang inis sa aking boses. “You can! Because you’re her mother. You have to be strong for her.” Sabi nito sa nakakaunawang boses. “S-Salama... I mean, t-thank you.” Para akong biglang nahimasmasan sa sinabi nito ngunit agad din na naunahan ang traydor kong mga luha na lumabas mula sa aking mga mata. Niyakap ako nito at bahagyang tinapik tapik ang aking likod sa paraan ng pagpapakalma. Hindi ko alam ngunit dahil sa ginawa nito, pakiramdam ko ay ngayon lang ako nagkaroon ng taong masasandalan sa mga panahong mahina ako para sa anak ko. Kaya inalis ko ang aking hiya at hinayaan ko ang aking sarili na umiyak sa mga bisig nito. “Hush now... She’ll be fine...” Sabi pa nito na ipinagpatuloy ang mahinang pag tapik tapik sa likod ko hanggang sa kumalma ako. Maya maya pa ay may lumabas nang doctor kasama ang isang nurse. “Where’s the guardian of patient ‘Kimmy Reyes’?” Tanong ng nurse pag labas nito na agad namin nilapitan ng lalaking kasama ko at kasalukuyang umaalalay sa akin. “M-Me!” Sagot ko sa nurse pag lapit ko dito na may pag taas pa ng isang kamay. Magkasabay kaming lumapit ni Gab dito. “Are you the parents of Kimmy?” Tanong sa amin ng Doctor na kasama ng Nurse at saka nakangiting tiningnan kaming dalawa ng kasama ko. “I’m the mother.” Sagot ko dito na binalewala ang tanong nito. “Hi, don't worry anymore, the child is doing fine. She just fainted, probably because of fear. But I ran some tests because I found out in her records that the patient is almost always being admitted here. Right now, her heart condition is not good. She may need blood at any time because I also found out that the child is anemic. Her blood type is AB negative, which is very hard to find, so we need to prepare for it. I am just informing you about her current health condition right now.” Imporma nito ng dare-daretso sa amin. “What should I do?”. Muli akong naiyak dahil sa sinabi ng Doctor. “Well, we need to prepare what is needed for your daughter. Right now, the hospital blood bank has no stock of that blood type. I have to go now and check the other patients. If you have any more questions- please let the nurses know.” Sagot ng doctor at saka nakaka unawang tinapik nito ang balikat ko bago ito umalis. “I’ll help you.” Biglang salita ng lalaking nasa tabi ko. “W-What?” Nagtatakang tanong ko dito. “I said, I will help you. I dont have the same blood type as your daughter. But I have wide connections here in Paris. Can you give me your number?” Tanong nito sa akin. “N-No... I-it’s fine. My problem is not your problem.” Nahihiyang sagot ko dito. “ Are you really doing that right now?” Namamanghang tanong nito sa akin. “What?” Muling patanong na sagot ko dito. "Putting your ego ahead of your daughter's life." Direktang sagot nito sa akin habang naa-aliw na titig na titig ang kulay berde nitong mga mata sa akin. Natameme ako sa sinabi nito. Hindi na ako tumanggi pa dahil tama ito. Aanhin ko ang hiya ko kung buhay na ng anak ko ang nakasalalay? Kaya tinanggap ko na din ang alok na sinasabi nitong tutulungan ako nitong makahanap ng dugo para sa anak ko. “E-Eh k-kasi...” Naputol na salita ko. “Kasi ano?” Slang na sagot nito sa salitang tagalog na ikinabigla ko. “Nagtatagalog ka? Naiintindihan mo ako?” Nagulat na tanong ko sa kanya. “Oo kaya. Kanina pa. Lalo na sa sasakyan.” Natatawang sagot nito sa akin. “G*go ka!” Nadulas ang dilang sabi ko dito. “Namura pa nga!” Natatawang sabi nito. “B-bakit di mo sinabi na nagtatagalog ka? At saka hindi halata na marunong ka mag tagalog?!” Sabi ko dito na may kasamang panunuri sa itsura nito. Berde ang kulay ng mata nito, matangos ang ilong, maputi at napaka tangkad. Kaya hindi ito papasa bilang isang pinoy. “Sasabihin ko sana sa kotse. Kaso, kung ano ano mga pinag sasasabi mo sa akin na ikinaaliw ko kaya nanahimik na lang muna ako.” Natatawang tumingin ito sa akin. “Nakakahiya!” Natawa na din na sagot ko dito. “No! It’s fine really. You’re a cute mom. Hindi ko akalain na anak mo si Kimmy. Akala ko ay tiyahin ka lang.” Komento nito. “Paanong nangyari na ganyan ka?” Namamanghang di ko napigilan na tanong dito. “Well, my mom is pure Filipina and my dad is pure Spanish. We own lots of businesses here in Paris and a few in the Philippines.” Imporma nito sa akin. Nakaramdam ako ng kahit papaano ay kaunting hiya dito lalo na sa estado ng buhay nito. Ngunit hindi nito ipinaramdam sa akin ang layo ng agwat ng pamumuhay namin kaya naging komportable ako kay Gab. “Hmm, lahat ng features mo nakuha mo sa Dad mo.” Komento ko na agad nitong ikinangiti. Ibinigay ko ang number ko kay Gab at dito nag simula ang pagkakaibigan namin. Wala akong inilihim ni isa dito. Mula sa pag ta-trabaho ko sa cruise ship hanggang sa maikasal, mabuntis at maipanganak ko si Kimmy at kung paano kami napadpad dito sa Paris. Ano ang trabaho ko ngayon dito at ang kasalukuyang estado ng buhay namin mag ina.Tumango siya nang buong katapatan. “Hindi ko lang sinasabi o ipinipilit noon dahil ayokong ma-pressure ka. Gusto kong maging handa tayong dalawa at maramdaman mong buong-buo ang suporta ko sa pagbuo ng pamilya natin.”Naramdaman kong muling namuo ang luha sa aking mga mata dahil sa labis na emosyon. “Zach...”“Hindi ko man alam kung magiging perpektong ama ako, sisikapin kong maging pinakamabuting asawa at tatay sa inyo. Gusto kong lumaki ang anak natin na alam niyang napapalibutan siya ng pagmamahal.”Hinawakan ko ang kaniyang kamay sa ibabaw ng aking tiyan. “Alam kong magiging napakagaling mong tatay, Zach.”“Paano mo naman nasabi?”“Dahil noong ako pa lang ang inaalagaan mo, ipinaramdam mo na sa akin kung paano magmahal nang walang katapusan.”Ngumiti siya nang napakalambing. “At ikaw naman ang magiging pinakamagandang mommy sa buong mundo.”Napailing ako. “Hindi mo pa nga nakikita kung paano ako mag-alaga ng bata, baka maging masungit ako.”“Makikita natin iyon nang magkasama.”“P
POV: KimmyDahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.Puting-puting kisame ang unang humarap sa akin, kasabay ng mahinang pag-beep ng monitor sa aking tabi. Napakurap ako nang ilang beses upang linawin ang aking paningin.“Kimmy?”Napalingon ako sa aking tabi. Nandoon si Zach, nakaupo sa silya habang mahigpit na nakahawak sa aking kamay at may napakalawak na ngiti sa kaniyang mga labi.“Love?” mahina kong tawag.Agad siyang tumayo. “Gising ka na, love!”“Bakit ako nakahiga rito? Anong nangyari?”“Bigla kang nahilo at nawalan ng malay kanina. Natakot ako nang husto sa iyo.”Napahawak ako sa aking noo, pilit inaalala ang nangyari. “Pasensiya na, love...”Umiling siya nang mabilis. “Huwag kang humingi ng tawad. Ang pinakamahalaga sa akin ngayon, maayos na ang pakiramdam mo.”Napatingin ako sa paligid ng silid. Nandoon pa rin sina Mommy, Daddy, Liam, Luke, at ang mga magulang ni Zach. Lahat sila ay nakatitig sa akin nang may malalapad na ngiti at kumikinang na mga mata.“Bakit parang a
POV: ach“Kimmy!”Halos mapunit ang lalamunan ko sa pagtawag sa pangalan ng asawa ko.Nakita kong unti-unti siyang nanghina bago tuluyang nawalan ng balanse. Mabuti na lamang at naabutan at naisalba ko agad siya bago pa man tuluyang bumagsak ang kaniyang ulo sa malamig na semento.“Love! Gising! Kimmy!”Hindi siya sumasagot, napakaputla ng kaniyang mga labi.“Kimmy, please!”Agad na pumasok ang nurse sa loob ng suite. “Anong nangyari, Sir?”“Bigla na lang siyang nahilo! Tapos nawalan ng malay!” natataranta kong sigaw.“Sir, pakihiga po muna natin siya rito sa kama.”Maingat naming inilipat si Kimmy sa bakanteng kama. Mabilis na sinuri ng nurse ang kaniyang pulso at paghinga, habang ang isa namang kasama ay tumakbo para ipawawag ang attending physician.“Kimmy, please... gumising ka...” Hawak ko nang mahigpit ang nanginginig at malamig niyang kamay.Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumalik sa dibdib ko ang matinding takot na naramdaman ko noong nasa operating room ako. Ilang li
Tahimik na tumitig si Zach sa akin. “Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman para sa kaniya.”“Hindi mo na kailangang mag-isip ng kahit ano, love. Nangyari na ang lahat at tapos na iyon.”“Alam ko.”“Ang pinakamahalaga sa akin ngayon... ligtas ka.”“Ligtas tayo,” pagtatama niya habang hinahawakan ang mga daliri ko.Napangiti ako nang buong-puso. “Oo. Ligtas tayong dalawa.”“Ayoko na ring maging malaking usapan pa ang nangyari sa kanila,” dagdag niya.“Wala naman nang nagbubukas ng anumang isyu tungkol kina Jeff at Dorothy,” panatag kong sagot. “Tahimik na ang lahat. Hindi na rin namin iyon pinag-uusapan sa harap ng pamilya para makapagmove-on na ang lahat.”“Mas mabuti iyon.”“Oo. Gusto ko na ring tuluyang kalimutan ang lahat ng sakit.”“Hindi naman kailangang piliting kalimutan ang nakaraan, Kimmy. Pero puwede nating piliin na huwag nang mabuhay sa loob ng sakit na idinulot niyon.”Napatingin ako sa kaniya, nanamnam ang lalim ng kaniyang mga salita. “Ang lalim
Ilang sandali pa ay pumasok na sa silid sina Daddy, Mommy, Liam, Luke, at ang mga magulang ni Zach.Lahat ay may ngiti sa mga labi dahil sa wakas ay makakauwi na rin siya matapos ang ilang linggong pakikipaglaban sa ospital.“Handa na ba ang lahat ng gamit ninyo?” tanong ni Mommy habang inilalapag ang isang bag.“Opo, Mommy,” sagot ko. “Naayos ko na po ang mga damit at gamit niya.”“May mga reseta at gamot na rin ba?” tanong naman ni Daddy.“Kumpleto na rin po.”“Siguraduhin ninyong susundin nang mahigpit ang mga payo ng doktor,” paalala ng ina ni Zach, nakatitig sa aming dalawa. “Hindi porke makakauwi na sa bahay ay puwede na niyang gawin ang lahat ng gusto niya.”Napatingin ako sa asawa ko nang may halong panunukso. “Narinig mo iyon, love?”“Opo, Mom,” nakatungong sagot ni Zach na parang batang pinapagalitan.“Hindi naman si Zach ang pinagsasabihan ko,” natatawang linaw ng kaniyang ina. “Ikaw ang pinagsasabihan ko, Kimmy. Huwag mong hayaang magpumilit ang asawa mo na siya ang gumawa
Tahimik at seryoso ang paligid ng sementeryo.Katapos lamang ng libing ni Jeff, ngunit hindi pa rin agad umaalis ang mga tao. May ilan pang nakatayo sa tabi ng kaniyang puntod, tahimik na nagdarasal at nag-aalay ng huling pagpupugay. Ang iba naman ay nananatili sa malayo para makiramay sa naulila nitong mga magulang.Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganoon na lamang kabigat ang pakiramdam ko.Marahil ay dahil sa kabila ng lahat ng trahedya at panlolokong nangyari sa nakaraan, hindi ko kailanman inakalang darating ang araw na dadalawin ko siya rito sa ganitong mapait na paraan.Ilang linggo na ang nakalipas mula nang barilin siya ni Dorothy habang isinasalba niya ang buhay ko. Kahit mabilis siyang naitakbo sa ospital at nasagip nang panandalian, napakalawak at malala ng naging pinsala sa kaniyang katawan. Ilang araw siyang lumaban nang buong tapang, ngunit sa huli ay hindi na kinaya ng kaniyang sistema ang mga komplikasyon.Bago siya tuluyang napapikit at nawalan ng malay nang walang h
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang







