로그인“โปรเจคซอฟต์แวร์ใหม่? ทำไมนิลถึงไม่รู้เรื่องมาก่อ...”“ก็ซื่อบื้อไง” พายโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูฉันเบาๆ จนคนอื่นๆ ขำกันออกมา ก่อนที่ฉันจะย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นเขี้ยว“เงียบไปเลยนะ!” ฉันส่งสายตาดุๆ ไปให้เขาที่ไม่ยอมบอกกันให้รู้บ้างเลย“จำกันได้สักที แม่ดีใจด้วยนะลูก” แม่พูดขึ้นมาพร้อมกับหันมองไปทางพา
หลายวันต่อมา..“ไม่เป็นไรแน่หรอนี่มันที่ทำงานนะ”ฉันพูดกับเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เดินดุ่มๆ จูงมือฉันเข้ามาในบริษัทซอฟต์แวร์ของพ่อเขาอย่างไม่สนใจสายตาของใครที่จ้องมาทั้งนั้น ก่อนที่พายจะกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นบนสุดด้วยท่าทางรีบร้อนจะว่าไปวันนี้เขาดูเท่ห์ชะมัดเลยแหะ แต่งตัวเป็นทางการสุดๆ ในขณะที่ฉันยังอยู่
“พายยย.. บอกมาเถอะนะ เค้ายอมทุกอย่างเลย” ฉันมุดหน้าลงไปอ้อนพายอีกครั้งเพราะกลัวความผิด ยิ่งเขาทำหน้านิ่งๆ นั่นแหละยิ่งโคตรดุ “แน่ใจว่าทุกอย่าง?” พายุถามกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กๆ ฉันเลยพยักหน้าตอบกลับไป เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวสิถ้ายอมทุกอย่างก็…“อื้ม อะ..เอ่อ ยกเว้น...”“ถอดกางเกง” ฉันยังพูดไม่ทันจบ พายก
“พาย บอกให้หยุดไง -/////-” พอเขาไม่ยอมหยุด ฉันที่เริ่มจะกลั้นยิ้มไม่ไหวก็เลยแกล้งดุออกไปอีก แต่เขาฟังมั้ยล่ะให้ทาย..?“ครับ? อะไรนะครับ...หึหึ”แล้วพายุก็ขำออกมาอย่างพอใจ ส่วนฉันก็หน้าแดงไปตามระเบียบ ยิ่งเห็นเขายิ้มเยอะๆ เข้าก็ดันเป็นฉันซะเองที่ต้องหลบตา คนบ้าอะไรตอนดุก็ดุ๊ดุ แต่พอยิ้มขึ้นมาโลกเปลี่
“อยากกินกาแฟ”เอี๊ยดดดดพอขับรถพ้นประตู ม. ออกมาได้สักพัก พายุก็พูดออกมาแล้วเหยียบเบรกทันทีจนหน้าฉันเกือบทิ่ม แบบนี้ก็ได้หรอ?! อยากกินแล้วแวะเลย? รถคันหลังไม่ต้องสนใจ? ถนนเส้นนี้ของที่บ้านหรอออ -_-?“ขับรถแย่ขึ้นทุกวัน” ฉันหันไปตำหนิพายแบบไม่จริงจังอะไร ก่อนจะโดนมือหนายื่นมาบีบจมูกเบาๆ สองสามทีแล้วเ
“อะไรยังไงคะเจ๊~”ฉันเอ่ยปากแซวมันออกไปด้วยคำที่เพื่อนใช้เรียกไอ้ด้าสมัยเรียน เนี่ยยย~ มันต้องมีอะไรที่ฉันพลาดไปแน่ๆ ว่าแต่..ทำไมฉันไม่ค่อยจะอัพเดทข่าวสารอะไรให้ทันคนอื่นเขาเลย สงสัยตัวเอง -.- แต่ก็ช่างเหอะ!“ก็..ตามนั้นแหละ ขึ้นเรียนได้แล้วมั้ย?!”ไอ้ด้าตอบกลับมาแบบเลี่ยงๆ แล้วมันก็แกล้งทำเป็นโมโหก
พอฉันพูดจบพายุก็นิ่งไปไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ทั้งที่คิดไว้ว่าจะหาวิธีอื่นหาความจริงเรื่องนี้แล้วเชียว แต่ก็กลับหลุดปากพูดมันออกมาอย่างลืมตัว แถมตอนนี้พายุก็จ้องหน้าฉันด้วยแววตาที่อ่านความหมายไม่ออก แต่มือของเขาก็ยังกุมมือฉันไว้แน่นเหมือนเดิม“แล้วอย่ามาเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป”
“ก็หมอนั่นมาลวนลามฉัน ฉันเลยไม่รู้จะ...”“มันทำไรเธอบ้าง?” ฉันยังพูดไม่ทันจบพายุก็พูดขัดขึ้นมา ฉันเลยตอบกลับไปแบบละเอียดยิบ“จับมือ จับแขน จับไหล่ มองด้วยสายตาหื่นๆ แล้วยื่นหน้าเข้ามาบอกว่าสนจะ…”“พอ!”ฉันยังเล่าไม่ทันจบอีกนั่นแหละ พายุก็ตวาดขึ้นมาอีกครั้ง ท่าทางเขาตอนนี้ดูน่ากลัวชะมัด ทำเอาฉันยืนตั
ผู้หญิงของพายุหรอ?!ใช่แฟนตัวจริงแน่หรอเนี่ย?ไม่ใช่คนแก้เหงาที่มโนไปเองหรอกนะ -_-พายุ Nightshade จริงจังกับใครเป็นด้วยหรอ?แถบเสื้อเป็นเด็กปีหนึ่งเลยนะนั่นอ่ะ แรงงงงส์และคำพูดซุบซิบอะไรต่อมิอะไรที่ผ่านเข้าหูฉันมาในเสี้ยววินาทีหลังจากที่ฉันโกหกไอ้โรคจิตนั่นออกไป ซวยแล้วสิ =_=! ฉันเล่นตวาดออกไปดังล
ฉันถามออกไปทั้งที่ก็ยังไม่เข้าใจว่าวันนี้ ม.เรามีงานเกษตร ไม้ดอก ไม้ประดับ แคคตัส หรืออะไรที่ฉันไม่รู้หรอ“หาใคร ไอ้พายุ?”“อืม”“มันอยู่ 208 อ่ะคนเยอะหน่อยนะขึ้นไปดิ” ไปป์บอกฉันก่อนจะหันกลับไปวุ่นๆ อยู่กับช่อดอกไม้ที่แบกมาต่อ“อืม ขอบใจ”พอได้ยินแบบนั้นฉันเลยเดินขึ้นไปที่ห้อง 208 ตามที่ไปป์บอก แต่พ







