تسجيل الدخول“โปรเจคซอฟต์แวร์ใหม่? ทำไมนิลถึงไม่รู้เรื่องมาก่อ...”“ก็ซื่อบื้อไง” พายโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูฉันเบาๆ จนคนอื่นๆ ขำกันออกมา ก่อนที่ฉันจะย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นเขี้ยว“เงียบไปเลยนะ!” ฉันส่งสายตาดุๆ ไปให้เขาที่ไม่ยอมบอกกันให้รู้บ้างเลย“จำกันได้สักที แม่ดีใจด้วยนะลูก” แม่พูดขึ้นมาพร้อมกับหันมองไปทางพา
หลายวันต่อมา..“ไม่เป็นไรแน่หรอนี่มันที่ทำงานนะ”ฉันพูดกับเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เดินดุ่มๆ จูงมือฉันเข้ามาในบริษัทซอฟต์แวร์ของพ่อเขาอย่างไม่สนใจสายตาของใครที่จ้องมาทั้งนั้น ก่อนที่พายจะกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นบนสุดด้วยท่าทางรีบร้อนจะว่าไปวันนี้เขาดูเท่ห์ชะมัดเลยแหะ แต่งตัวเป็นทางการสุดๆ ในขณะที่ฉันยังอยู่
“พายยย.. บอกมาเถอะนะ เค้ายอมทุกอย่างเลย” ฉันมุดหน้าลงไปอ้อนพายอีกครั้งเพราะกลัวความผิด ยิ่งเขาทำหน้านิ่งๆ นั่นแหละยิ่งโคตรดุ “แน่ใจว่าทุกอย่าง?” พายุถามกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กๆ ฉันเลยพยักหน้าตอบกลับไป เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวสิถ้ายอมทุกอย่างก็…“อื้ม อะ..เอ่อ ยกเว้น...”“ถอดกางเกง” ฉันยังพูดไม่ทันจบ พายก
“พาย บอกให้หยุดไง -/////-” พอเขาไม่ยอมหยุด ฉันที่เริ่มจะกลั้นยิ้มไม่ไหวก็เลยแกล้งดุออกไปอีก แต่เขาฟังมั้ยล่ะให้ทาย..?“ครับ? อะไรนะครับ...หึหึ”แล้วพายุก็ขำออกมาอย่างพอใจ ส่วนฉันก็หน้าแดงไปตามระเบียบ ยิ่งเห็นเขายิ้มเยอะๆ เข้าก็ดันเป็นฉันซะเองที่ต้องหลบตา คนบ้าอะไรตอนดุก็ดุ๊ดุ แต่พอยิ้มขึ้นมาโลกเปลี่
“อยากกินกาแฟ”เอี๊ยดดดดพอขับรถพ้นประตู ม. ออกมาได้สักพัก พายุก็พูดออกมาแล้วเหยียบเบรกทันทีจนหน้าฉันเกือบทิ่ม แบบนี้ก็ได้หรอ?! อยากกินแล้วแวะเลย? รถคันหลังไม่ต้องสนใจ? ถนนเส้นนี้ของที่บ้านหรอออ -_-?“ขับรถแย่ขึ้นทุกวัน” ฉันหันไปตำหนิพายแบบไม่จริงจังอะไร ก่อนจะโดนมือหนายื่นมาบีบจมูกเบาๆ สองสามทีแล้วเ
“อะไรยังไงคะเจ๊~”ฉันเอ่ยปากแซวมันออกไปด้วยคำที่เพื่อนใช้เรียกไอ้ด้าสมัยเรียน เนี่ยยย~ มันต้องมีอะไรที่ฉันพลาดไปแน่ๆ ว่าแต่..ทำไมฉันไม่ค่อยจะอัพเดทข่าวสารอะไรให้ทันคนอื่นเขาเลย สงสัยตัวเอง -.- แต่ก็ช่างเหอะ!“ก็..ตามนั้นแหละ ขึ้นเรียนได้แล้วมั้ย?!”ไอ้ด้าตอบกลับมาแบบเลี่ยงๆ แล้วมันก็แกล้งทำเป็นโมโหก
“ปิดไฟ”เฮือกกก O[]Oระหว่างที่ฉันกำลังนั่งเล่นมือถือเพลินๆ อยู่ๆ พายุก็พูดขึ้นมาทั้งที่ยังนอนหลับตาอยู่บนโซฟา“นะ...นาย”เอาจริงฉันก็ตกใจนั่นแหละไม่คิดว่าเขาจะตื่นอยู่ เพราะดูเขาไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไหร่ ขืนตื่นมาได้เถียงกันยกใหญ่อีกแน่“จะนอน”พายุพูดกลับมาเสียงเรียบ ฉันเลยพยักหน้าออกไป แล้วลุกขึ้
เลิกเรียน..ฉันลังเลอยู่พักหนึ่งแล้วล่ะว่าจะส่งข้อความไปหาวาโยดีมั้ย ถึงคืนนั้นหมอนั่นจะ Add Line ไว้ในเครื่องให้ก่อนจะคืนมือถือมา แล้วย้ำนักย้ำหนาว่าให้ฉันติดต่อไปได้ทุกเมื่อก็เถอะ แต่นั่นวาโย Nightshade เชียวนะ เขาจะมีเวลามานั่งตอบคำถามงี่เง่าของฉันจริงๆ รึเปล่าก็ไม่รู้แต่สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจกดส่
“ปีหนึ่ง ม.เดียวกัน” รุ่นพี่เตโชถามฉันแต่วาโยหันไปตอบแทน แล้วรุ่นพี่ก็พยักหน้าตอบกลับมา“เพื่อนไอ้พายทำไมยังเรียนปีหนึ่ง?” ทีนี้เป็นเลโอที่หันมองฉันด้วยสีหน้าแอบสงสัยนิดๆ“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ” ฉันตอบออกไปแบบเบี่ยงประเด็น ก็นะคงไม่มีใครอยากฟังเรื่องดราม่ามั้ง เพราะมันยาวน่าดู“เธอซิ่วมา?”“เปล่า
ไม่ผิดแน่อ่ะ เมื่อกี๊เหมือนได้ยินเขาเรียกชื่อฉันแปลกๆ และมันรู้สึกคุ้นมากยังไงบอกไม่ถูก“ไม่ได้เรียก” พายุตีหน้านิ่งแล้วทำท่าจะเดินออกไป แต่ฉันเข้าไปคว้าแขนเขาเอาไว้ซะก่อน“ใช่หรอ ก็เมื่อกี๊นายเรียกฉันว่า...”“อย่ามโน”เขาพูดขัดขึ้นมา ก่อนจะสะบัดแขนอย่างแรงแล้วรีบเดินหันหลังออกไปอย่างรีบร้อน แต่เมื่







