LOGINAttendance checkkkk
Dahil ang marinig ang sigaw ni Gabriel, ang sigawan siya, sa harap ng babaeng ipinagpalit sa kanya, ay mas masakit pa kaysa sa lahat ng nakita niya.Mas masakit pa kaysa sa hubad na katotohanang nasa kama nila si Hyacinth. Mas masakit pa kaysa sa mismong pagtataksil.Hearing him shout at her now felt even more painful than everything she had seen. Parang sinaksak siya ng paulit-ulit sa dibdib, walang babala, walang preno. Napasinghap siya, at sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya sa kwartong iyon, tuluyan nang bumigay ang mga tuhod niya, na kung hindi siya hawak ni Gabriel, paniguradong nasa sahig na siya,Namumula ang mga mata ni Gabriel, punong-puno ng galit. Seryoso ang mukha nito, mabigat ang aura, at kitang-kita ang nakaumbok na ugat sa leeg nito na para bang anumang sandali ay sasabog na rin ito.Sa bawat segundo na tinititigan siya ni Gabriel nang ganoon, pakiramdam ni Alyana ay unti-unti siyang pinapatay, hindi pisikal, kundi sa paraang mas masakit at mas matagal.“You w
At sa katahimikang iyon, doon niya lalong naramdaman kung gaano siya kaubos. Kung gaano kalaki ang nawala sa kanya sa loob lamang ng isang sandali.The pain was too much. Halos hindi na niya kayanin. Pero gusto pa rin niyang kausapin si Gabriel. Gusto pa rin niyang marinig ang boses nito. Gusto pa rin niyang buksan ang isip niya at subukang intindihin, kahit na kitang-kita na niya ang kagaguhan ng asawa niya.Naghintay si Alyana. Naghintay siyang magsalita si Gab, kahit isang beses lang, kahit isang salita lang na magpapatunay na hindi pa tuluyang gumuho ang lahat.Kahit isang dahilan man lang na magsasabing may pakialam pa siya. Ngunit lumipas ang mga segundo na parang oras, at wala pa ring dumating. Walang paliwanag.Walang pagtatanggol. Walang kahit anong senyales na may balak itong ayusin ang mga basag na piraso ng buhay nilang dalawa.Sa halip, nagsuot lang ito ng short, walang pagmamadali, walang pagkabalisa at saka lumapit sa lamesa, napara bang walang babaeng unti-unting nawaw
Chapter 99 and 100Kung nasa tamang pag-iisip siya, kinaladkad na niya si Hyacinth palabas ng condo. Kung nasa tamang pag-iisip lang siya, sinampal na niya si Gabriel, isang malakas, walang pag-aalinlangang sampal na magpapaalala rito na asawa siya at hindi isang estrangherong pwedeng maghasik ng gulo sa buhay niya.Kung nasa tamang pag-iisip lang siya, umalis na siya agad at hindi na nagtagal pa sa nakakadiring lugar na ’yon, sa kwarto kung saan ang katahimikan niya noon, pero ngayon ay parang isang nakakdiring lugar na lang para kay Alyana.Pero wala siya sa tamang pag-iisip.But then… how can she think straight after what happened? Na iniisip ni Gabriel na niloloko niya ito, na may nangyare sa kanila ni Derrick kahit na ang totoo ay wala naman talaga, na kahit kailan ay hindi niya naman magagawang lokohin ito.How can she think straight after malaman na buntis siya, na may buhay na nabubuo sa loob niya aat bigla niyang mahuhuli ang asawa niyang may katalik na iba sa mismong kama ni
Wala na siyang atrasan. Anuman ang marinig niyang masasakit na salita kay Gabriel, kailangan niyang harapin. Kailangan niyang tanggapin.Kinagat niya ulit ang labi at saka dahan-dahang pumasok, ngunit agad nanginig ang buong katawan niya sa unang tumambad sa kanya. Parang may malamig na dumaloy mula ulo hanggang paa niya, isang panginginig na hindi niya maipaliwanag kung dahil ba sa kaba o sa masamang kutob na biglang bumalot sa kanya.She heard some noise, mga tunog na agad niyang ikinabahala. Mga ingay na alam niyang hindi dapat naririnig sa loob ng condo nila, lalo na sa oras na iyon. Ang bawat mahinang ungol, bawat galaw, ay parang kumakalabit sa takot na pilit niyang itinatago.She tried not to think, not to assume anything, pero masyadong malakas yun, na kahit malawak ang condo ay rinig na rinig.Pilit niyang sinasabi sa sarili na may tiwala siya kay Gabriel, na hindi niya dapat bigyan ng kahulugan ang mga naririnig niya. Paulit-ulit niyang inuusal sa isip na mali lang ang iniisi
Chapter 97Kinagat ni Alyana ang labi at saka huminga ng malalim para kumuha ng lakas ng loob. She tried to steady her voice, pilit na ginagawa itong normal bago niya tawagan ang tita niya, kahit ramdam niyang nanginginig ang dibdib niya sa kaba. Halos manginig ang kamay niya habang hawak ang telepono, at ramdam niya ang bigat sa dibdib na parang may dumadagok, parang may unti-unting sumasakal sa kanya mula sa loob.Sandaling ipinikit ni Alyana ang mga mata niya bago tuluyang pinindot ang call button, para bang humihingi muna siya ng lakas sa sarili. Dalawang ring lang ay agad na sumagot ito.“Tita,” mahinahong sambit ni Alyana, kasabay ng muling pagkagat sa labi niya para pigilan ang sarili na hindi tuluyang bumigay. Pilit niyang inaayos ang tono ng boses niya, kahit paos na ito.“Iha? Mabuti at tumawag ka. Kailan ka pwedeng umuwi? Alam mo naman si mama, ikaw ang palagi niyang hinahanap kapag nagkakasakit siya. Makakauwi ka ba, Iha?” Malambing ngunit halatang nag-aalala ang boses ng
Tumitig si Alyana sa mensaheng natanggap niya. It was her Tita. Wala na ang mama at papa niya, tanging ang lola at lolo lang ang naiwan noon para alagaan siya noon.Ang bigat ng responsibilidad ay parang bumagsak sa kanyang balikat sa isang iglap. Naramdaman niya ang kaba at takot na halos hindi niya maipaliwanag, parang sabay na dumating ang lahat ng obligasyon sa buhay niya.She went here in Manila para makapagpadala ng pera kahit papaano sa kanila, habang ang Tita naman niya ang nag-aalaga sa lolo at lola niya. Ngayon, may panibagong bagay na idinadagdag sa kanyang mga balakid, ang pangangailangan na bumalik sa probinsya, at harapin ang pamilya niya sa kabila ng dami ng kanyang pinagdaraanan ngayon lalo na ang pinagbubuntis niya.She wanted to cry again habang iniisip kung paano sasabihin sa pamilya niya ang kondisyon niya.Ni hindi nagawang sabihin ni Alyana tungkol sa pagpapakasal niya sa pamilya niya noon. And now, she needs to go back to the province, harapin ang mga tao mahalag







