Chapter 4

Kinabukasan ay puyat at pagod akong nagising. Napagod kasi ako sa kakaimpake. Halos mag-uumaga na nga nang nakatulog ako kaya heto, lutang.

Tapos alas-sais pa lang ay naririnig ko na ang ingay sa labas. Pagtingin ko sa bintana, nandoon na ang itim na sasakyan ni Gab. Kainis! Ang aga naman niya masyado! Talagang seryoso siya sa pa-seven sharp niya, ha!

Naligo na muna ako at nag-ayos bago bumaba dala ang maleta ko. Nandoon na siya sa sala, kausap si Papa. He looked regal in a navy blue suit, a stark contrast to my messy bun and oversized hoodie.

“Ready?” he asked, his eyes scanning my tired face.

“Do I have a choice?” I retorted.

Nginisian niya lang ako. Nagpaalam na ako kina Mama at Chloe, pati na rin kay Papa kahit sobrang sama ng loob ko sa kaniya.

I cried a little when I hugged my sister. I felt like I was being exiled. Habang naglalakad kami ni Gab palabas, kinuha ng mga tauhan niya ang mga maleta ko.

The drive to his estate was long. It was located in an exclusive village where the houses looked like palaces. Nang pumasok kami sa isang matayog na gate, bumungad sa akin ang isang modernong mansyon na gawa sa salamin at bato. It was cold, elegant, and intimidating. Just like him.

“Welcome to your new home,” he said as we stepped inside the foyer.

Ang sahig ay yari sa puting marble, at ang ceiling ay sobrang taas na may chandelier na gawa sa crystals. It was beautiful, pero wala rin kung magiging kulungan ko lang din ’to.

“Manang Celia will show you to your room. Ayusin mo ang mga gamit mo. We’re having lunch with my legal team at noon,” utos niya bago dinaluhan ang isang tawag sa phone niya at naglakad patungo sa isang kuwarto dito.

Sinundan ko ang matandang babae na tinawag niyang Manang Celia. Umakyat kami second floor. Pagbukas niya ng pinto ng magiging kwarto ko, laglag-panga akong napatingin sa loob. It was huge. May sarili itong walk-in closet na mas malaki pa sa kwarto ko sa bahay, at ang banyo ay may jacuzzi.

Pero ang nakakuha ng atensyon ko ay ang pinto sa gilid.

“Ano po ’tong pinto na ’to?” tanong ko kay Manang.

“Ah, iyan po ba? Connecting door po iyan patungo sa kwarto ni Sir Gabriel,” sagot ng matanda bago ako iniwan.

Napatitig ako sa pintong ’yun. My heart started to race. Connecting door? Bakit kailangang may ganoon? Buwisit na lalaki! Balak pa ata akong pasukin sa gabi, ah! Mamaya ’to sa'kin!

I spent the next hour unpacking. Sinubukan kong mag-focus sa pag-aayos pero hindi ko talaga mapigilan mapaisip sa sitwasyon ko. I am living under the same roof with the man I slept with, the man who is now my fiancé and my benefactor. Pero paano nga ba nagkautang sa kaniya ang mga magulang ko? Ang laki ng fifty million, ha.

Eksaktong alas-dose nang may kumatok sa pinto ko. It was one of his staff, telling me lunch was ready. Pagbaba ko sa dining area, nandoon na siya kasama ang dalawang lalaking naka-suit. Sila na siguro ’yung sinasabi niyang legal team niya.

“Sit,” he commanded, gesturing to the seat beside him.

Naupo ako nang hindi nagsasalita. Hindi simpleng lunch ang nangyari, kundi puro mga terminologies na hindi ko maintindihan. Stocks, mergers, pre-nuptial clauses at kung anu-ano pa ang pinag-usapan nila. I felt out of place.

“Claire,” mayamayang tawag ni Gab sa akin sa gitna ng usapan nilang tatlo. “The wedding will be in three weeks. It will be a private ceremony, but the media will be informed after the event.”

“Three weeks? Bakit parang minamadali mo yata?” tanong ko, dahilan upang mapatingin sa akin ang dalawang lalaki na kasama niya.

“I have a merger in Singapore next month. I want everything settled before I leave,” he answered simply. “And you’re coming with me.”

“What? I have classes!”

“I’ve already talked to your dean. You’ll be finishing your semester online,” he said, as if it was the most normal thing in the world.

Napabitaw ako sa kubyertos ko. “You did what?!”

Putangina! Ano ba namang buhay ’to?!

Hindi niya ako sinagot. Instead, he looked at the two lawyers, and they immediately took the hint. Tumayo sila at nagpaalam, iniwan kaming dalawa sa hapag-kainan.

Nang kaming dalawa na lang, hinarap ko siya nang buong tapang. “You’re overstepping, Gab! May buhay rin ako at gusto ko pa mag-aral ng matino!”

Tumayo siya at lumapit sa akin saka prenting ipinatong ang mga kamay sa magkabilang gilid ko, dahilan para makulong ako sa mga bisig niya. “Read the papers you signed last night. You are under my care now. Everything you do, everywhere you go, it goes through me.”

“Anong—" hindi ko na naituloy ang sasabihin nang yumuko siya at ilapit pa lalo ang mukha sa akin. “I told you, I’m a businessman. I protect my investments. And you, Claire, are my most expensive investment yet.”

His gaze dropped to my lips, and for a second, I thought he was going to kiss me.

“Prepare yourself. My interior designer will be here later or tomorrow to take your measurements for the wedding gown. Don’t make a scene, or I’ll make sure your father hears about it.”

Iniwan niya akong mag-isa sa dining room, nanginginig sa galit. I looked at the grand chandelier above me, and for the first time, I realized that the fifty million pesos wasn't just a debt. It was the price of my soul.

Ngayon pa lang ay parang masisiraan na ako ng bait. Paanong napunta ako sa sitwasyong ito?!