LOGINTanghali na nang magising ako at halos hindi ko na maigalaw ang mga binti ko. Para akong nag-marathon ng sampung kilometro sa tindi ng pangangatal ng kalamnan ko. Pero wala akong nagawa kundi ang pilitin ang sarili kong bumangon dahil narinig ko ang boses ni Gab sa labas, parang may kausap sa telepono. Nang makababa ako sa dining area, naabutan ko siyang prenteng nakaupo habang nagbabasa ng kung anong dokumento sa kaniyang tablet. He was already dressed in a crisp black button-down shirt, looking as if he didn't just spend the entire night wrecking my sanity. Ang unfair lang. Samantalang ako, bawat hakbang ko ay parang may nakakabit na mabigat na kadena. "Late riser, aren't you?" puna niya nang hindi man lang nag-aangat ng tingin. "Sit down. The soup is still warm." Huminga ako nang malalim at dahan-dahang naupo sa tapat niya. Halos mapamura ako sa hapdi nang sumayad ang hita ko sa upuan. Agad niya akong inabutan ng kape. "By the way," panimula niya, sabay lapag ng tablet sa lames
Mahina niyang tinawanan ang tinuran ko. Kahit pagod na pagod ako, hindi ko magawang alisin ang tingin sa kaniya. His chest was still heaving, glistening with sweat under the dim lights of the room. He looked like a god who just finished a war he thoroughly enjoyed winning. "Bukas na lang?" nanunukso niyang ulit, hinawi ang ilang hibla ng buhok na dumikit sa pawisan kong noo. "I’ll hold you to that, Claire. Make sure you're ready, because I won't be as gentle as I was today." ‘Gentle? Sa lahat ng madidiin mong baon sa akin, gentle pa sa'yo 'yun sa'yo?’ iyan ang isasagot ko sana sa sarkasmong tinig pero sa kawalan ko ng lakas ay inilingan ko na lang siya. Hindi na rin siya nagsalita ulit. Sa halip ay dahan-dahan niya akong hinila para mapahiga sa kaniyang braso. Ako nama'y pinili kong isandal ang ulo sa kaniyang dibdib para gawing unan. Pipikit na sana ako para umidlip lang muna pero sadyang mapaglaro ang tadhana dahil hindi pa man ako tuluyang nakakaidlip ay biglang tumunog ng mala
Hindi pa man ako nakakapag-isip ng sasabihin ay agad na niya akong siniil ng halik sa labi. Pero imbes na itulak siya, ay dahan-dahan kong ipinulupot ang mga kamay ko sa kaniyang leeg. Tumugon na ako sa halik niya, madiin at parang wala ng bukas kung angkinin din ang kaniya. "Tell me, Claire," he whispered against my lips as he started untying the belt of my robe. "Are you still thinking about escaping? Or are you too busy thinking about how I'm going to ruin you today?" Hindi ako sumagot. Sa halip ay ako na ang kusang naghubad sa suot ko, pagkatapos ay basta ko na lang pinulupot ang mga binti ko sa balakang niya. Nakita ko ang bahagya niyang pagngisi. “Missed me that much, huh?" halos nanunuya niyang sabi. Sinamaan ko siya ng tingin. “I won’t forgive you for putting a spell on me!” sabi ko at ako na ang sumiil ng halik sa malalambot niyang labi. Marahan siyang tumawa na hindi nilalayo ang pagkakalapat ng mga labi namin. Ang isang kamay niya ang sumuporta sa ilalim ng puwet
"Manong, pakibilisan po. Kailangang nasa mansyon na tayo bago pa lumapag ang eroplano ni Gab," utos ko agad pagkapasok na pagkapasok ko sa kotse. "O-opo, Madame," sagot ng driver at mabilis na pinaandar ang sasakyan. Habang binabaybay namin ang daan pabalik, hindi ako mapakali. Inisip ko kung paano niya nalaman agad na umalis ako. Kay Manang ba o sa dalawang tauhan niya? Tumingin ako sa labas ng bintana at pilit pinapakalma ang sarili. Napahawak ako sa pisngi ko nang makita ko sa salamin na namumula na pala ito. At kahit itanggi ko sa sarili ko, alam ko kung bakit. He'll fvck me endlessly… at hindi ko maintindihan kung bakit parang na-excite pa ako. "B*wisit ka talaga, Gab," bulong ko sa hangin. "Baka pinapakulam mo na ako na hindi ko alam.” Narinig ko ang marahang pagtawa ni Manong sa harap, siguro ay narinig ang sinabi ko. Itinikom ko na lang ang bibig at hindi na nagsalita hanggang sa marating na namin ang bahay. Pagbaba at pagpasok ko pa lang sa sala ay agad akong sinalubon
Kinabukasan ay maaga akong nagising kahit late na akong nakatulog. Plano kong lumabas dahil ayaw kong magkulong lang dito. Gusto ko ring tingnan ang ayos n'ung matanda sa ospital kung totoong nandoon na nga siya para magpagaling. Kaya naman wala pang alas syete ay bihis na bihis na ako nang bumaba ako sa sala para mag-almusal na muna. "Manang Celia, aalis po ako mamaya," deklara ko habang pababa ng hagdan. I was wearing a simple white sundress and sandals. Sobrang simple lang talaga dahil ganito na ako manuot. "Naku, hija, bilin ni Sir Gab na huwag kang lalabas nang walang kasamang security," paalala ni Manang habang nagpupunas ng lamesa. "Kasama ko naman po sila, Manang. Huwag po kayong mag-alala," sagot ko sabay at kinain na ang hinanda niyang almusal sa akin. Nang tapos na ako'y dumiretso agad ako sa garahe. Pagdating doon ay agad akong sinalubong ng dalawang tauhan ni Gab. "Madame, saan po tayo?" "Sa ospital. May gusto lang akong tingnan doon," sagot ko sa mahinahon
Nanlilisik ang mga mata ko habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Pakiramdam ko ay umakyat lahat ng dugo ko sa mukha hindi dahil sa kinikilig ako, kundi dahil sa sobrang bwisit! Ang kapal talaga ng mukha ng Gabriel Yohiko na 'to! Akala ko ba business ang pinunta niya sa Singapore? Bakit parang puro kam*nyakan ang laman ng utak niya? "Madame? Is there something wrong?" tanong ni Sarah nang mapansin ang pagbabago ng timpla ng mukha ko. "Wala! May nakita lang akong peste sa screen ko," inis kong sagot sabay bagsak ng phone sa lamesa. "Iwan mo na lang 'yang tablet dito. Titingnan ko mamaya." "O-Opo, Madame. I'll be in the study if you need anything else," mabilis na sagot ni Sarah, halatang natakot sa biglaang pag-aalburuto ko. Inilaan ko ang buong hapon sa pag-ikot sa garden para lang palamigin ang ulo ko. Pero kahit anong ganda ng mga bulaklak sa paligid, hindi mawala sa isip ko 'yung text niya. Video call? Fully naked? Seryoso ba siya? Hindi ba siya kinikilabutan sa gustong
Ilan sandali pa ay bumukas ang connecting door. Pumasok si Gab, suot ang isang itim na tuxedo na lalong nagpaangat sa kaniyang awra— sa awra niyang puno ng kadiliman. He looked like a prince, but I knew better. He’s the villain of this story.He stopped behind me and looked at our reflection in the
Kinabukasan, nagising ako na wala na sa tabi ko si Gab. Pagkabangon ko ay may nakita agad akong isang maliit na papel sa side table. At may nakasulat doon na halatang sa kaniya galing. 'I have an urgent business trip to Singapore. I'll be gone for three days. Don't even think about leaving the man
Ramdam na ramdam ko ang hininga niyang nanunuyang humahaplos sa balat ko. Ang kaninang hiya na nararamdaman ko ay napalitan ng pamilyar na kaba na para bang hihinto ang pagtibok ng puso ko anumang oras. "G-Gab..." mahinang tawag ko, pilit na kumakawala sa yakap niya pero mas lalo niya lang hinigpi
Natigilan ako. Bahagyang umawang ang bibig ko habang tuloy lang siya sa pagsasalita. "I could have just let the police raid that place and throw them all in jail for years without a single centavo. But instead, I’m paying them three times the value of their illegal shacks just so they can start ov







