Chapter 3

Amira's POV

"If Kier disappeared tomorrow, if he moved away and you never had to see him or hear about him again... would you still want these lessons?"

Ang tanong na iyon ni Vaughn ay parang malamig na batong nabagsak sa gitna ng silid. Natahimik ang buong silid-aklatan. Tanging ang mahinang hum ng aircon at ang mabilis na pagtibok ng sarili kong puso ang naririnig ko.

Bumaba ang tingin ko sa leather notebook na nakalapag sa mesa. Inisip ko ang tanong niya. Kung wala na si Kier... kung hindi ko na siya kailangang makita kahit kailan... gusto ko pa rin ba ito?

"Opo," pabulong kong sagot matapos ang ilang minutong pag-aalinlangan. "Gusto ko pa rin po. Kasi... kasi gusto kong magkaroon ng kumpiyansa sa sarili ko. Ayoko nang maramdaman muli 'yung pakiramdam na kulang ako o hindi ako sapat para sa isang tao."

Nang mag-angat ako ng tingin para patunayan sa kaniya na seryoso ako, huling-huli ko ang kaniyang mga mata na nakatitig sa akin. Hindi iyon ang tingin ng isang guro sa kaniyang estudyante. May matinding lalim at hindi maipaliwanag na tensyon na nagmumula sa kaniyang madilim na irises.

At sa halip na iwasan ang kaniyang titig, natagpuan ko ang sarili kong nakatitig din sa kaniya—sa kaniyang matangos na ilong, sa kaniyang umigting na panga, at sa kaniyang mga labi na pilit niyang pinipigil sa paggalaw.

Sandaling naghari ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Ang bawat segundo na nagtatagpo ang aming mga mata ay parang nagdadala ng panibagong init sa hangin.

Bumuntong-hininga nang malalim si Vaughn at unti-unting itinulak ang kaniyang armchair pabalik. Bahagya siyang yumuko at inilagay ang mga siko sa kaniyang mga tuhod, mas pinapalapit ang kaniyang mukha sa akin nang kaunti.

"Are you sure about that, Amira?" seryoso at mababa niyang tanong. "Because you keep looking at me."

Napakurap ako, biglang inagaw ng kaba ang aking sistema. "P-Po?"

"Sinasabi mong gusto mong magkaroon ng kumpiyansa sa sarili mo," patuloy niya, ang kaniyang boses ay naging mas malamig ngunit may kakaibang kuryenteng dumadaloy sa akin. "Pero tuwing magtatanong ako o tuwing magsalita ako, hindi lang sa mga salita ko nakatutok ang pansin mo. Nakatitig ka sa akin."

Dumaloy ang matinding init mula sa aking leeg patungo sa aking mga pisngi. Mabilis kong iniiwas ang aking mga mata at tumingin muli sa aking kandungan. "I... I'm just listening to you, Ninong—I mean, Vaughn. I'm just paying attention."

"There's a difference between paying attention and being distracted," putol niya sa akin. Tumayo siya mula sa kaniyang upuan. Ang kaniyang matangkad at matipunong anyo ay muling nagdulot ng mabigat na presensya sa buong silid. Dahan-dahan siyang lumakad paikot sa coffee table hanggang sa huminto siya sa mismong gilid ng aking armchair.

Naramdaman ko ang kaniyang init. Ang mabangong amoy ng kaniyang pabango—amoy ng wood, leather, at mamahaling mga elemento—ay agad na lumamon sa akin.

"Don't confuse admiration with attraction, Amira," amon niya sa isang mahimulmol ngunit mariing bulong. Yumuko siya nang bahagya hanggang sa magpantay ang kaniyang mukha sa akin. "I am older than you. I am your godfather. At ngayong nandidito ka dahil nasaktan ka ng ibang lalaki, madaling ipagkamali ang tulong at proteksyon na ibinibigay ko bilang iba."

Nalunok ko ang sarili kong laway. Ang lapit niya masyado. Damang-dama ko ang kaniyang hininga sa gilid ng aking mukha. Ang kaniyang mga salita ay tila ba isang babala, ngunit ang paraan ng kaniyang pagtayo sa tabi ko, ang paraan ng kaniyang pagtitig sa aking mga labi tuwing nagsasalita siya... lahat iyon ay nagbibigay ng ibang kahulugan.

"Hindi ko po ipinagkakamali ang kahit ano," pilit kong pinatigas ang aking boses, ngunit nanginginig pa rin ito. "Alam ko kung bakit ako nandito."

"Talaga?" bulong niya muli. Inangat niya ang kaniyang kamay at dahan-dahang dinala ang kaniyang mga daliri sa gilid ng aking panga. Ang haplos ng kaniyang mainit na balat ay agad na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa braso. " Then why is your pulse racing right now? Why are you holding your breath every time I get close?"

Hindi ako makapagsalita. Nakatitig lang ako sa kaniyang mga mata habang ang kaniyang hinlalaki ay dahan-dahang gumagalaw sa gilid ng aking labi. Ang tensyon sa pagitan naming dalawa ay sobrang bigat na pakiramdam ko ay maaari itong hiwain ng kutsilyo.

"If we are going to continue this," dagdag ni Vaughn, ang kaniyang boses ay naging mas paos at may matinding pagtitimpi, "you need to be completely honest with yourself. I am not a safe option, Amira. If you step over this line, if you let your feelings get involved in a lesson that was supposed to be purely educational... there will be no turning back."

Binitawan niya ang aking panga at mabilis na humakbang pabalik patungo sa kaniyang desk, tila ba kailangan din niya ng espasyo para makahinga.

Naiwan akong nakatutok sa kaniya, humihingal at nanginginig ang buong katawan. Napahawak ako sa aking dibdib kung saan mabilis at mabigat na pumupitik ang aking puso.

Sa gitna ng katahimikan ng silid at ng patuloy na pagtitig ko sa matangkad na likod ni Vaughn, isang katotohanan ang dahan-dahan at malinaw na dumating sa aking isip.

Hindi lang ito dahil kay Kier. Hindi na ito tungkol sa paghihiganti o sa kagustuhang magbago para sa ibang tao.

Habang nakatitig ako sa kaniya, nararamdaman ko ang matinding init na gumagapang sa aking puson tuwing lalapit siya o tuwing hahawakan niya ako.

Diyos ko... naisip ko habang pilit na inoorganisa ang sarili kong emosyon. Hindi lang ako naghahanap ng kumpiyansa sa sarili... gusto ko rin si Vaughn.