𝐂𝐇𝐀𝐏𝐓𝐄𝐑 3: THE OFFER

(Castheophy’s POV)

Sh*t.

Parang nanigas ang katawan ko. Hindi ko alam kung dahil sa gulat o kaba, pero isang bagay ang sigurado—hindi ko inaasahan ang taong nasa harap ko.

Si Jaiden Wench.

At hindi lang siya mag-isa. May kasama siyang dalawang lalaking nakaitim, parehong matitikas ang pangangatawan at matitigas ang ekspresyon. Hindi ko alam kung bodyguards o gangsters—pero isang bagay ang sigurado, may dala silang envelope.

Ano’ng ginagawa ng lalaking ’to dito?

Magsasalita na sana ako nang iniabot niya sa akin ang isang gray envelope.

Pati ba naman envelope, expensive?

"Mind if we talk?" tanong niya, pero hindi naman siya naghintay ng sagot—tuloy-tuloy lang siyang pumasok sa loob.

Hoy, anong klaseng tao ’to?

"Lumabas ka! Magagalit ’yung landlord namin kapag may lalaking pumupunta rito!" inis kong sabi, pero kalmado pa rin siyang humarap sa akin, na parang wala lang siyang narinig.

Tangina, ginawa pang sala ang apartment namin.

Umupo siya sa maliit na couch na parang sanay siyang nasa loob ng bahay ko, habang nanatiling nakatayo ang dalawang kasama niya malapit sa pinto—parang hindi aalis hangga’t hindi natatapos ang pakay nila.

Para silang delivery ng subpoena—bigla na lang susulpot kung saan.

Napabuntong-hininga ako at tinalikuran siya. Wala akong oras sa drama niya.

"Ano ba talaga’ng kailangan mo?" tanong ko, tumayo sa harapan niya. "Kung tungkol sa atraso ko kaninang umaga, I already said sorry."

I didn't care kung CEO siya. I didn't care kung anak siya ng may-ari ng kumpanyang pinapasukan ko. Hindi ko siya boss.

Nag-angat siya ng tingin pero hindi ako sinagot. Instead, tinapik niya ang envelope.

Nagtaas ako ng kilay. "Ano ’yan? Hindi ako mahilig sa surprise gifts."

"It's important," maotoridad niyang sabi. "And I don’t like repeating myself."

Mas lalo akong nainis sa tono ng pananalita niya. Sinong may gusto ng tono niyang parang siya lang ang masusunod?

Pero imbes na patulan siya, dinampot ko ang envelope at binuksan ito.

Pagkabukas ko, nanlaki ang mata ko.

Isang kontrata.

At hindi ito basta employment contract—offer letter ito para sa isang posisyon na hindi ko inaasahan.

"Personal Legal Consultant?" binasa ko nang malakas, hindi makapaniwala.

"What the hell is this?" Mabilis kong tinignan ang mga detalye. Nakasaad dito na inaalok ako bilang personal lawyer ni Jaiden Wench, effective immediately.

Napatingin ako sa kanya. Wala siyang ekspresyon, pero ramdam ko ang mabigat na presensya niya.

"You're a law graduate, aren't you?" malamig niyang tanong.

"Yes, but—"

"Then you’re qualified."

Napanganga ako. "Just like that? Akala mo ba gano’n lang kadali ’to? Hindi ko alam kung anong iniisip mo, pero hindi ako—"

"As payment na rin sa eskandalong ginawa mo kanina."

Putangina.

Ngayon ko lang naisip. Hindi lang ako basta bumangga sa kanya—napahiya ko siya sa harap ng mga empleyado niya.

Ngayon, babayaran ko ’yon sa ganitong paraan?

No. Hell no.

Ibinalik ko ang envelope sa mesa. "Hindi ako interesado. Pasensya na, sir, pero mali ang pintong pinuntahan mo."

Tumayo ako at sinenyasan siyang lumabas.

Saglit siyang natigilan. Parang hindi niya inaasahan ang sagot ko.

And then, he smirked.

At sa ilang segundong ’yon, para akong nagkaroon ng weird na kutob. Hindi dahil sa takot, kundi dahil parang may alam siya na hindi ko pa alam.

Pero hindi ko na iyon pinansin. Wala akong balak patagalin pa ang usapang ’to.

"Salamat sa alok, pero hindi ko kailangan ’yan."

Huminga siya nang malalim, tumayo, at tumingin sa akin na parang may hinuhusgahan.

Matagal.

Para bang iniisip niya kung dapat pa ba niyang ipilit o kung dapat na lang siyang umalis.

But in the end, he didn’t argue.

Walang kahit anong threat, ultimatum, o power play.

He simply nodded. "Alright."

Pagkatapos no’n, tumalikod siya at lumabas ng apartment.

Sumunod ang dalawang lalaking kasama niya, na parang walang nangyari.

Pagkasara ng pinto, saglit akong natulala.

Ang dali lang pala kausap e, pinahaba pa.

Napabuntong-hininga ako, bumalik sa couch, at napahawak sa sentido ko.

Hindi ko akalain na ang unang araw ko sa Wench Corporation ay may ganitong klaseng gulo.

Hinawakan ko ang envelope na iniwan niya. Hindi ko na ito binuksan ulit, pero alam kong nandoon pa rin ang kontrata.

Kung ibang tao siguro ’to, matagal nang tinanggap ang ganitong offer. Ang personal legal consultant ng isang Wench? Tiyak na may kasamang mataas na sahod, bonuses, at kung ano-ano pang privileges.

Pero ako?

Wala akong pakialam doon.

Charot!

Meron naman, kaso wala akong tiwala sa pagmumukha ng lalaking ’yon.

Ang mas iniisip ko ngayon ay ang mga kapatid kong nangangailangan ng suporta at sustento. Dahil sa nangyari, kaya ganito na lang ako kumayod at gusto ko ng patas na laban.

Lalaban ako, Ma. Pa. Para sa mga kapatid ko.

Sana naman hindi ako pahirapan nito sa trabaho ko.

Hayst! Kasalanan talaga ng lalaking ’yon.

Pero…

Bakit nga ba siya nandito?

Kakakilala lang din namin—at sa isang nakakahiyang pangyayari pa.

Hay, ewan. Bahala siya.

Kailangan ko pa bang makipag-argumento?

Kung tapos na ang usapan, edi tapos na.

Tama?

Right?

...Rechts?