𝐂𝐇𝐀𝐏𝐓𝐄𝐑 2: FIRST ENCOUNTER!

(Castheophy’s POV)

Unang araw ko pa lang sa Wench Corporation, at pinapalpak ko na agad.

Mabilis kong pinulot ang nagkalat na mga papel, pero hindi ko naiwasang mapatitig sa taong nabangga ko. He looked expensive—matangkad, malakas ang presensya, at mukhang hindi sanay sa mga abala. Inayos niya ang kanyang mamahaling coat at walang sabi-sabing tinalikuran ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong lamig ang dumaloy sa katawan ko. Dahil ba sa tingin niyang kaya niyang lamunin ang kahit sino? O dahil sa katangahan kong hindi siya napansin?

“Watch where you're going.” Malamig at matalim ang kanyang boses, halatang hindi sanay na may nakakaharang sa kanya.

Napataas ang kilay ko. Sino siya para pagsabihan ako nang ganito?

“I could say the same thing,” sagot ko nang may diin.

Bahagya siyang napalingon, kita sa mukha niya ang bahagyang pagtaas ng kilay—parang hindi siya sanay na may sumasagot sa kanya ng ganito.

“Do you even know who you're talking to?” tanong niya, puno ng kumpiyansa.

“No. And I don’t really care.”

Pareho lang naman kaming may kasalanan, kaya wala siyang karapatang tingnan ako na parang wala akong kwenta.

May narinig akong mahihinang buntong-hininga mula sa paligid. Napansin kong halos lahat ng empleyado ay tahimik na nakatingin sa amin, para bang nag-aabang ng isang eksena.

Hayst, ito na naman tayo!

“If it’s my fault, then sorry,” diretso kong sinabi, pilit binabawasan ang tensyon.

Lalampasan ko na sana siya nang biglang marinig kong binanggit niya ang buong pangalan ko.

“Castheophy Ynares.”

Napalingon ako at nakita kong hawak niya ang National ID ko.

“Hmm. Interesting.” Dahan-dahan siyang lumapit at iniabot ito sa akin. Ngunit iba na ang aura niya. Kanina, malamig at walang pakialam. Pero ngayon, para bang may nabubuong plano sa isip niya.

Kinuha ko ang ID ko at walang salitang tinalikuran siya. Ayoko nang palakihin pa ang nangyari.

Habang papalayo ako, isang tanong lang ang nasa isip ko—sino ba siya?

—

Pagkauwi ko sa apartment, dumiretso ako sa desk at inilapag ang folder ko. Huminga ako nang malalim, ramdam ang halo-halong emosyon—excitement, exhaustion, at pagkalito.

Ang dami kong iniisip, pero isang bagay lang ang bumabalik sa utak ko:

Nakapasok ako sa Wench Corporation.

Kinuha ko ang cellphone ko at mabilis na nag-type ng mensahe.

“Nakapasok ako!”

Ilang segundo lang, nag-reply agad ang best friend ko.

“OMG! Bebessy, chika mo later sa akin yan! But now, bye muna kasi kasama ko boss ko.”

Napangiti ako. Typical Maxine.

Binalik ko ang cellphone sa bedside table at binuksan ang folder na binigay sa akin kanina. Isa-isa kong nilabas ang mga papel—company policies, employment contract, at iba pang mahahalagang dokumento.

Nang makarating ako sa company partnership records, natigilan ako.

May isang pangalan na agad tumalon sa paningin ko.

Mabilis kong iminulat ang mata, siniguradong hindi lang ako namamalik-mata.

Ang lalaking nakabanggaan ko kanina… siya 'yung nasa larawan.

Nagmadali akong kinuha ang cellphone ko at naghanap ng impormasyon tungkol sa kumpanya. Isa-isa kong pinindot ang mga link na lumabas sa search results, pero karamihan sa kanila ay “users not found” o “article not found.”

Hanggang sa may isang article akong nahanap.

Binuksan ko ito, at halos mabitawan ko ang cellphone ko nang makita ang isang pamilyar na mukha.

Jaiden Wench.

Son of Wakin Ray Wench.

The next CEO of Wench Corporation.

Nanlalamig ang kamay ko habang patuloy na nagbabasa.

Aba ang taray naman anak ng CEO pala yung kumag na yun?

Wala namang anumang confidential information sa article, pero hindi ko alam kung bakit bigla akong nanghina.

Sinubukan kong balikan ang partnership section sa folder, pilit inaalam kung paano ito konektado sa akin.

Nakahanay ang ilang prominenteng pangalan:

Hakinato, Colon, Hadini, Windsor, Aguirre, Aubert…

At ang huling pangalang nakita ko—

Wench.

Nanlamig ako.

Hindi ako pwedeng magkamali.

Yung nakabungguan ko kanina ay isang Wench?

Ay, paktay tayo diyan.

Nagpatuloy ako sa pagbasa hanggang matapos ko ito. Ngunit ‘yung nadiskubre ko ay hindi matanggal sa utak ko.

Kaya pala tinatanong ako if kilala ko siya. Hayst!

Pero bago pa maubos ang oras ko sa kakaisip at pagtunganga, isang malakas na katok ang narinig ko sa labas ng apartment namin.

Si Max ba 'yan? Nasa Baguio siya, di ba? Kung siya nga, siguradong may duplicate siyang dala. Hindi rin naman niya ugaling kumatok, o baka naiwan niya ang susi?

TOK. TOK. TOK.

Mas malakas kaysa sa inaasahan ko.

Sino 'to? nakakainis.

Dahan-dahan akong lumapit sa gilid, kinuha ang pangsungkit ng damit bilang improvised na sandata, at pinanatag ang sarili bago inabot ang doorknob.

Huminga ako nang malalim, pilit iniisip na baka landlord lang ‘to o package delivery.

Dahan-dahan ko itong binuksan at sinilip.

Try mo maya sumugod tutuhugin kita ng hawak ko.

Halos mabitawan ko ang hawak ko nang makita kung sino ang nasa labas.

Bakit andito siya? at ano naman yang mga dala nila?

At sa isang iglap, napalunok ako ng sariling laway.