Mag-log inHindi alam ng lahat na ang lalaking iyon pala ang pinakamakapangyarihang tao sa buong bansa, isang taong kayang patahimikin ang isang buong silid sa pamamagitan lamang ng kaniyang presensya, at ang mga desisyon ay may kakayahang makaapekto sa buhay ng napakaraming tao.
Sa edad na eighteen, nakontrol na niya ang ilang maliliit na kumpanya at napalago ang mga ito sa ilalim ng kaniyang pamumuno. Despite his young age, his intelligence and determination were far beyond his years. Higit sa lahat, siya ang pinakamalapit at pinagkakatiwalaang childhood friend ng aking ama.
Bago pumanaw ang aking ama, nangako sila ni Mr. Isadora sa isa’t isa. If anything ever happened to my father, the Isadoras would take care of me. Alam ng aking ama ang lahat tungkol sa sitwasyon ko, at alam niyang hindi ako kailanman magiging ligtas o magiging masaya sa pangangalaga ng aking auntie.
Ngunit hindi kailanman naghintay ang tadhana.
Matapos pumanaw ang aking ama, nangyari ang lahat ng kinatatakutan nila. Sa wakas, natagpuan ako ng pamilyang Isadora. Matagal nang pangarap ni Mrs. Isadora na magkaroon ng isang anak na babae, ngunit matapos niyang isilang ang kaniyang anak na lalaki, nagkaroon siya ng secondary infertility, isang kondisyon na naging dahilan upang hindi na siya muling mabuntis.
Kaya para sa kanila, ang pagdating ko ay parang isang himalang matagal na nilang hinihintay.
Nanatili sila sa tabi ko sa ospital hanggang sa tuluyan akong gumaling. Nang maaprubahan na ang adoption papers, agad nila akong isinama sa kanilang tahanan. Mas malaki at mas marangya ang mansion nila kumpara sa dating bahay ng aking ama. Sa totoo lang, hindi iyon mukhang ordinaryong bahay.
It felt more like a castle.
Napakalawak ng front lawn na halos hindi ko makita kung saan ito nagtatapos. Bawat sulok ay napapalibutan ng maayos na landscape at makukulay na bulaklak na namumukadkad sa ilalim ng mainit na sikat ng araw. Sa gitna ay may isang napakalaking fountain, kung saan kumikislap ang malinaw na tubig habang masayang lumilipad at naglalaro ang maliliit na ibon sa mababaw na pool.
Napapaligiran naman ang courtyard ng matataas at matitibay na puno. Ang malalaking dahon ng mga ito ay nagbibigay ng malamig na lilim mula sa init ng hapon.
Mahigpit kong niyakap ang teddy bear ko sa aking dibdib, natatakot na baka biglang maglaho ang lahat sa oras na pakawalan ko ito.
This feels like a dream.
Habang naglalakad kami papasok sa mansion, palaging lumilingon sina Mr. at Mrs. Isadora upang tiyaking sumusunod ako. Kitang-kita sa kanilang mga mukha ang warmth, excitement, at isang uri ng kaligayahang hindi ko pa kailanman naramdamang ibinibigay sa akin ng iba.
Pagkapasok ko sa loob, halos hindi ako makahinga sa sobrang ganda ng paligid. Everything looked extravagant and luxurious. Mukhang napakamahal ng mga furniture kaya natatakot akong hawakan ang kahit ano, baka aksidenteng masira ko ito. Makintab ang mga sahig, eleganteng paintings ang nakasabit sa mga dingding, at bawat detalye sa loob ng mansion ay tila maingat na pinili.
Maya-maya, dinala nila ako sa isang tahimik na study room na puno ng matataas na bookshelf at libo-libong libro. Kumalat sa buong silid ang amoy ng lumang papel at pinakintab na kahoy.
Sa gitna ng silid, may isang batang lalaki na nakaupo sa malaking study table. Tahimik siyang nagbabasa at nagsusulat na para bang hindi niya napapansin ang mga nangyayari sa paligid niya.
Ilang beses akong kumurap habang tinitingnan ko siya, sinusubukang intindihin kung ano ang nakita ko. Mahigpit pa rin ang pagkakayakap ko sa teddy bear ko sa aking dibdib.
“Son Cole, come here,” tawag ni Mr. Isadora.
Dahan-dahang itinaas ng batang lalaki ang kaniyang ulo at tumingin sa aming direksiyon.
“Meet Jasmine,” masayang sabi niya. “From now on, she will be your sister.” Hindi agad gumalaw si Cole.
Malamig at hindi mabasa ang kaniyang mga mata. Dahan-dahan siyang bumaba mula sa kaniyang upuan at naglakad papunta sa amin. Maingat niyang pinagmasdan ang kaniyang mga magulang, na para bang sinusubukan niyang intindihin kung bakit nila ginawa ang desisyong iyon. Ilang sandali siyang nakatitig sa kanila bago tuluyang lumipat ang kaniyang tingin sa akin.
Pinisil ko ang aking mga labi at mas hinigpitan ang pagkakayakap ko sa teddy bear. Libo-libong tanong ang biglang nagsimulang umikot sa isip ko.
Tatanggapin ba niya ako bilang kapatid?
O tuluyan niya rin ba akong itataboy, gaya ng ginawa ng auntie ko?
Yumuko si Cole sa harap ko at direktang tumingin sa aking mga mata. Matalas at matindi ang kaniyang titig, na para bang sinusuri niya ang bawat bahagi ng pagkatao ko o sinusubukang alamin ang mga kaisipang itinatago ko.
Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya. Kaya tumingin lang din ako pabalik sa kaniya.
Ilang segundo kaming nanatiling ganoon. Walang gumalaw sa amin. Pagkatapos, bahagyang umangat ang sulok ng kaniyang labi sa isang mapanuyang ngiti. Bahagya niyang ikiniling ang kaniyang ulo bago marahang tumango.
“Sure… but not in the future.”
Kumunot ang aking noo sa sinabi niya. Agad kong naramdaman na may kakaiba sa kaniya. Hindi siya warm at gentle tulad ng kaniyang mga magulang.
Nakakatakot siya. Kaya marahan akong huminga sa ilong at ibinaba ang aking ulo.
Nagpalitan ng naguguluhang tingin sina Mr. at Mrs. Isadora. Nagbago ang ekspresyon ng kanilang mga mukha habang sinusubukan nilang intindihin ang ibig sabihin ni Cole. Kahit bata pa lamang siya, marunong na siyang magbasa ng mga tao. Madali niyang natutukoy kung sino ang karapat-dapat pagkatiwalaan at kung sino ang mas mabuting layuan.
Ngunit bigla siyang tumawa. Hindi naman malupit ang kaniyang tawa. Normal lamang iyon; may kasamang maliit na pagsinghot na nagmukha siyang mas bata kaysa sa tunay niyang edad.
“Just joking,” sabi niya habang umiiling. “Welcome home, my little sister.” Ibinuka niya ang kaniyang mga bisig at matiyagang naghintay na yakapin ko siya.
Ilang sandali akong nag-alinlangan. Pagkatapos, dahan-dahan akong lumapit at sumubsob sa kaniyang mga bisig. That was the first time we hugged.
Nagsimula sa hindi pagkakaunawaan ang una naming pagkikita, ngunit nagtapos ito sa init ng isang yakap na matagal ko nang hinihintay.
Akala ko noon, hindi ako kailanman tatanggapin ni Cole dahil hindi kami magkadugo. Isa lamang akong estranghero, isang taong walang koneksiyon sa kaniyang pamilya. Ngunit mula sa araw na iyon, naging kapatid ko na siya.
Hindi nagtagal, natuklasan nina Mr. at Mrs. Isadora ang kondisyong matagal kong itinatago. Hindi pala simpleng takot lamang ang nararamdaman ko.
Mayroon akong matinding takot sa dilim at sa tuwing umaalingawngaw ang kulog o kumikislap ang kidlat sa kalangitan, agad akong nagpa-panic. Naging hindi pantay ang paghinga ko, nanginginig ang buong katawan ko, at sumisikip ang dibdib ko na para bang may masamang mangyayari.
Kumuha sila ng psychiatrist upang matulungan ako. Sa huli, na-diagnose ako ng nyctophobia at astrophobia.
Nagsimula ang lahat noong gabing itinapon ako ng auntie ko palabas ng mansion habang malakas ang bagyo. Naiwan akong mag-isa sa dilim, napapaligiran ng kulog, kidlat, at ulan. Mula noon, naging nakakatakot na paalala ng gabing iyon ang mga bagyo at madidilim na lugar.
Upang hindi na ako muling magdusa, nagdesisyon sina Mr. at Mrs. Isadora na magsalo kami ni Cole sa iisang kuwarto. Cole agreed without complaining. Mula noon, nagsimula akong matulog sa tabi niya minsan sa kuwarto ko at kung minsan naman sa kaniyang kuwarto.
Habang lumilipas ang mga taon, lalo pang naging malapit ang loob namin sa isa’t isa. Para bang kaming dalawa lamang ang tao sa buong mundo. Tatlong taon ang tanda ni Cole sa akin, ngunit hindi niya kailanman pinaramdam na isa akong pabigat.
Sabay kaming nag-aaral, gumagawa ng assignments, naglalaro hanggang sa masaktan, at umiiyak nang magkasama nang hindi namamalayan kung gaano kabilis ang paglipas ng panahon.
Kapag may late-night study sessions kami, palagi akong nakaupo sa tabi ni Cole at nananatili roon hanggang matapos niya ang kaniyang ginagawa. Kapag hindi pa siya tapos, hihiga ako sa tabi niya at gagawin kong unan ang kaniyang hita. Minsan naman, ipapatong ko ang ulo ko sa kaniyang balikat hanggang sa tuluyan akong makatulog.
Sa tuwing ginagawa ko iyon, lagi kong naririnig ang parehong mga salita mula sa kaniya.
“Silly.”
“Naughty.”
“Gross.”
Hindi ko lamang siya pinapansin. Tahimik akong ngumingiti habang hinihintay kong matapos.
Pagkatapos, sabay kaming natutulog sa iisang kama. Madalas, nagigising ako na nakapulupot ang mga bisig ni Cole sa katawan ko mula sa aking likuran. Hindi ko iyon pinag-iisipan nang masama dahil nasanay na kaming matulog nang ganoon.
Minsan, magkaharap kaming natutulog, magkadikit ang aming mga katawan habang naghahanap ng init at comfort. Walang malisya sa pagitan namin. It was simply pure familiarity, the kind of comfort that made the darkness less frightening and allowed me to sleep peacefully until morning. Ngunit habang lumalaki ako, may isang tanong na unti-unting nagsimulang gumulo sa isip ko.
Tinatrato pa rin ba namin ang isa’t isa na parang magkapatid?
Madalas nasa ibang bansa sina Mom at Dad. Minsan lamang sila umuuwi kada buwan, kaya kadalasan ay kaming dalawa lang ni Cole ang naiiwan sa mansion.
Sabay kaming kumakain, nanonood ng television sa sofa, nag-aasaran, naglalaro sa labas, at sinusubukan ang kahit anong activity na makapagpapasaya sa akin. Kadalasan, ginagawa niya ang lahat para sa akin. Cole did whatever he could just to make me smile.
Sa school, madalas kaming naglalakad sa malawak na campus habang magkahawak-kamay. May ilang estudyanteng nang-aasar sa amin at sinasabing hindi na raw kami mukhang magkapatid. Mas mukha raw kaming magkasintahan.
Sa tuwing naririnig ko iyon, may kakaibang discomfort akong nararamdaman sa dibdib. Ngunit hindi kailanman mukhang bothered si Cole sa mga panunukso nila. Sa halip, lalapit siya sa akin, marahang hahawakan ang mukha ko, at ipapaalala na huwag kong pakinggan ang sinasabi ng ibang tao. He always knew how to make me feel safe.
Isang araw, nakita kong matamang nakatitig si Cole sa isang portrait na kaniyang iginuhit. Isang babae iyon na may mahaba, mapusyaw, at kulot na buhok. Napakaganda niya, halos hindi tunay, na para bang lumabas siya mula sa isang panaginip.
Dahil sa curiosity, lumapit ako sa kaniya. “Brother?” tanong ko habang tinitingnan ang portrait. “Who is that girl? She’s gorgeous.”
Patuloy lamang na nakatitig si Cole sa kaniyang drawing. “I dreamed about her,” mahinahon niyang sagot. “It felt like she was going to become my future wife.”
Nang marinig ko ang sinabi niya, bigla akong natahimik. Bahagyang nanginig ang mga labi ko, ngunit hindi iyon napansin ni Cole.
Hindi ko maintindihan kung bakit bigla akong nakaramdam ng kakaibang kirot sa dibdib. Isa itong damdaming hindi ko pa kailanman naranasan bago, hindi pamilyar, at kakaibang masakit. Parang nabigatan ang dibdib ko, na para bang pinuno ito ng gusot-gusot na papel.
Sampung taon kaming lumaki ni Cole nang magkasama. Sampung taon ng mga alaala, tahimik na comfort, tawanan, pagtatalo, at hindi mabilang na sandaling unti-unting naging mahalaga sa akin. Ngunit sa unang pagkakataon, napaisip ako kung ganoon din ba kahalaga sa kaniya ang lahat ng mga alaala namin.
At sa unang pagkakataon, mas natakot akong mawala ang lugar ko sa tabi niya kaysa sa dilim.
May naghihintay na luxury car sa tapat ng private nightclub. Hindi ko akalain na doon kami tutungo, kaya tiningala ko siya habang buhat-buhat niya ako.Napakaganda ng porma ng mukha niya, napaka-manly, matangos ang ilong, at ang mga labi niya ay hindi naman sobrang nipis. Sakto lang, kissable at parang ang sarap halikan.Naalala ko si Cole sa kanya. Ganyan na ganyan din ang pormahan ng facial features niya. Kaya siguro naging maamo ako sa lalaking ito. At siguro, namimiss ko lang talaga si Cole dahil pitong taon na rin kaming hindi nagkikita o nagkakausap, kahit sa social media.Miss na miss ko na siya. Eh siya kaya, na-miss din ba niya ako? Siguro may girlfriend na siya sa States. For sure, maraming magkakagusto sa kanya. Well-packaged na kasi si Cole.Kung may girlfriend na siya, maalaga rin ba siya gaya ng pag-aalaga niya sa akin noon?Pinapatuyo rin ba niya ang buhok ng girlfriend niya kapag basa ito mula sa pagligo?Pinagluluto rin ba niya ng pagkain at almusal sa umaga?Hinahali
May naghihintay na luxury car sa tapat ng pribadong nightclub. Hindi ko akalain na doon kami tutungo, kaya tiningala ko siya habang buhat-buhat niya ako.Napakaganda ng porma ng mukha niya, napaka-manly, matangos ang ilong, at ang mga labi niya ay hindi naman sobrang nipis. Sakto lang, kissable at parang ang sarap halikan.Naalala ko si Cole sa kanya. Ganyan na ganyan din ang pormahan ng facial features niya. Kaya siguro naging maamo ako sa lalaking ito. At siguro, namimiss ko lang talaga si Cole dahil pitong taon na rin kaming hindi nagkikita o nagkakausap, kahit sa social media.Miss na miss ko na siya. Eh siya kaya, na-miss din ba niya ako? Siguro may girlfriend na siya sa States. For sure, maraming magkakagusto sa kanya. Well-packaged na kasi si Cole.Kung may girlfriend na siya, maalaga rin ba siya gaya ng pag-aalaga niya sa akin noon?Pinapatuyo rin ba niya ang buhok ng girlfriend niya kapag basa ito pagkatapos magligo?Pinagluluto rin ba niya ng pagkain at almusal sa umaga?Hin
Lumipas ang maraming taon at dumating na ang oras ng aming paghihiwalay ng landas.Cole needed to be sent overseas para sa law course niya. As for me, I chose to stay here and be content with the best available academy for my course. It was against both of our wishes, pero kailangan naming tuparin ang mga pangarap namin. At the end of the day, magkakasama at magkikita pa rin naman kami.Wala pang kalahating taon nang ma-undergo na naman ako ng psychiatric assistance. My trauma worsened when Mom and Dad also flew overseas to attend the biggest awarding ceremony for the Most Successful Businessman in the world, kasama na rin ang Most Expandable and High Rate Companies.According to my psychiatrist, I needed to tighten my grip and learn how to be independent, para malabanan ko ang trauma at phobia na dinaranas ko. Mom and Dad agreed, thinking it was convincing. Including no more connection to Cole. He was my emotional anchor, kaya isa siya sa mga main target na dapat kong isantabi.I los
Gabi-gabi, palihim kong nararamdaman ang malalambing na halik ni Cole sa labi ko. Tahimik lang akong nakahiga, kunwari’y walang nangyayari, pilit kong pinapakalma ang paghinga ko na parang normal lang ang lahat. Tuwing ginagawa niya iyon, dati, mahina akong umuungol, isang maliliit na tunog na halos hindi marinig, tapos bigla akong sumisiksik sa leeg niya, hinahanap ang init at amoy ng balat niya. Kapag ganun, niyayakap niya ako nang mahigpit, parang gusto niyang iparamdam na hindi niya ako hahayaang mawala sa mga bisig niya.Isang araw, halos sabay sa pag-uwi nina Mom at Dad galing abroad, nangyari ang hindi ko inaasahan. Labinlimang taong gulang lang ako noon, at si Cole naman ay disiotso. Maaga akong nagising. Ramdam ko agad ang sakit na parang may humihila sa ilalim ng tiyan ko. Pagtingin ko sa bedsheet at sa likod ng pajama ko, may pulang mantsa. Wala akong kaalam-alam; wala pa kasing nakapagsabi sa akin tungkol sa ganito at hindi ko namalayan na iyon na pala ang unang regla ko.
Hindi alam ng lahat na ang lalaking iyon pala ang pinakamakapangyarihang tao sa buong bansa, isang taong kayang patahimikin ang isang buong silid sa pamamagitan lamang ng kaniyang presensya, at ang mga desisyon ay may kakayahang makaapekto sa buhay ng napakaraming tao.Sa edad na eighteen, nakontrol na niya ang ilang maliliit na kumpanya at napalago ang mga ito sa ilalim ng kaniyang pamumuno. Despite his young age, his intelligence and determination were far beyond his years. Higit sa lahat, siya ang pinakamalapit at pinagkakatiwalaang childhood friend ng aking ama.Bago pumanaw ang aking ama, nangako sila ni Mr. Isadora sa isa’t isa. If anything ever happened to my father, the Isadoras would take care of me. Alam ng aking ama ang lahat tungkol sa sitwasyon ko, at alam niyang hindi ako kailanman magiging ligtas o magiging masaya sa pangangalaga ng aking auntie.Ngunit hindi kailanman naghintay ang tadhana.Matapos pumanaw ang aking ama, nangyari ang lahat ng kinatatakutan nila. Sa wak
Napalingon ako sa gulat nang marinig ko ang malakas na kalabog mula sa armchair na marahas na hinampas sa harapan ko. Naputol ang mahimbing kong pagkakatulog at dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko. Pagmulat ko, bumungad sa akin ang mukha ni Mrs. Dela Cruz na namumula sa galit.“Isadora!” sigaw niya, dahilan upang paulit-ulit akong pumikit sa sobrang lakas ng boses niya. Mariin niya akong itinuro habang nakapamewang sa harapan ko. “You’re sleeping in my class again? This is inappropriate! My class is not for slacking students like you! If you’re not interested in my lesson, then get out of my class immediately! This is disrespectful!”Napasinghap ako at sinubukang magsalita, ngunit tila namuo ang mga salita sa aking lalamunan. Patuloy niya akong pinagsasalitaan, kaya bahagya ko na lamang yumuko at nagpanggap na hindi ko siya naririnig. Hinintay kong matapos ang kaniyang sermon bago ako nag-ipon ng lakas ng loob upang sumagot.“I’m sorry, Prof. Hindi na mauulit,” mahinahon kong sambit







