CHAPTER 3: SOMEONE TRYING TO BREAK THEM APART

Nanlamig ang katawan ni Carol sa rebelasyong iyon. Kung hindi si Damien ang nagpadala ng annulment papers… sino?

Napatingin siya rito, pilit hinahanap sa mukha ng lalaki ang kahit anong senyales ng pagsisinungaling. Pero seryoso ang ekspresyon ni Damien—matigas, walang bahid ng biro.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” mahina niyang tanong, pero dama ang tensyon sa kanyang boses.

Nagtagal ng ilang segundo bago sumagot si Damien, pero nang nagsalita ito, diretso ang tono. “Ibig sabihin, may taong gustong putulin ang kasal natin nang hindi natin alam.”

Napalunok si Carol. Gusto niyang maniwala na wala siyang dapat ikatakot, pero may bumabalot na pangamba sa kanya. Dalawang taon siyang hindi ginulo ng kahit sino, pero bakit ngayon biglang may ganitong nangyayari? At sino ang may lakas ng loob para gumawa nito nang hindi man lang nila alam?

Nakita niyang may kinuha si Damien mula sa loob ng kanyang coat—isang papel na tiniklop nito at iniabot sa kanya.

“Tingnan mo ito.”

Dahan-dahan niyang kinuha ang papel at binuksan. Nanlaki ang mga mata niya.

Liham ito mula sa isang law firm.

Isang sulat na nagpapatunay na ang nag-request ng annulment ay si Carol mismo.

“H-Hindi ako ang gumawa nito,” nauutal niyang sabi. “Wala akong alam dito.”

Tinitigan siya ni Damien, tila inaaral ang reaksyon niya. “Sigurado ka?”

“Sa tingin mo, kung gusto kong makawala sa’yo, bakit pa ako tatakas kagabi? Bakit pa ako tatanggi sa'yo kung ako mismo ang may gusto ng annulment?” Hindi na niya napigilan ang poot sa kanyang boses. “Mali ang lahat ng ito! May ibang gumagawa ng paraan para paghiwalayin tayo!”

Mas lalong dumilim ang ekspresyon ni Damien. “Kung ganun, may taong nagmamanipula sa atin. At gusto kong malaman kung sino.”

Dahan-dahan siyang lumapit kay Carol, ang presensya nito ay parang bumabalot sa kanya. “At kung may taong nagtatangka sa kasal natin… ibig sabihin, may dahilan kung bakit gusto nilang magkahiwalay tayo.”

Napatingin si Carol sa mga mata ni Damien. Seryoso ito, matigas, ngunit may kung anong bahid ng determinasyon roon.

“Kung gusto nilang maputol ang kasal natin…” mahina ngunit madiin ang boses ni Damien. “Mas lalo kong hindi hahayaang mangyari ‘yon.”

Napasinghap si Carol.

Ano ang binabalak ng lalaking ito?

Matalim ang titig ni Carol kay Damien, pero hindi niya maitanggi ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Ano’ng ibig sabihin nito? Dalawang taon niyang hinintay ang lalaking ito, at sa loob ng panahong iyon, hindi ito nagpakita. Pero ngayon, matapos ang isang gabing puno ng pagkakamali at isang annulment na hindi niya naman hiniling—bigla na lang nitong sasabihing hindi siya hahayaan nitong mawala?

Pinilit niyang gawing matatag ang kanyang boses. “At ano’ng gagawin mo, Damien? Pilitin akong manatili sa isang kasal na hindi mo naman ginusto mula sa simula?”

Ngumiti si Damien, isang ngiting puno ng tiwala sa sarili. “Kung may taong pilit tayong pinaglalayo, ibig sabihin may dahilan sila para gawin ‘yon. At gusto kong malaman kung bakit.”

Napakuyom ng kamao si Carol. “Gusto mong malaman kung bakit… o gusto mo lang akong kontrolin?”

Hindi sumagot si Damien agad. Sa halip, marahan siyang lumapit, at sa bawat hakbang nito, lalo niyang naramdaman ang presensya nito—nakakabahala, pero hindi niya maitanggi ang epekto nito sa kanya.

“Natatakot ka ba, Carol?” bulong nito, nakatitig nang diretso sa kanya.

“Hindi ako natatakot sa’yo,” matigas niyang sagot, kahit na bumibilis ang tibok ng puso niya.

Tumango si Damien, tila naaaliw sa sagot niya. “Mabuti.” Mabilis itong bumaling sa kanyang tauhan. “Ipakuha ang CCTV footage ng building noong gabing iyon. Gusto kong malaman kung paano siya nakapasok sa unit ko.”

Napalunok si Carol. Iimbestigahan niya ang nangyari?

At sa isang iglap, naunawaan niya—hindi lang annulment ang iniimbestigahan ni Damien.

Pati ang gabing iyon.

“May gusto kang patunayan?” matapang niyang tanong.

Tinitigan siya ni Damien, matagal. “Gusto kong malaman kung sinong nagdala sa’yo sa kwarto ko, kung paano ka nakapasok, at kung ano talaga ang nangyari bago ako mawalan ng ulirat.”

Nanlaki ang mata ni Carol. Ano?

“Ibig mong sabihin…” Napahinto siya, naguguluhan. “Hindi mo maalala?”

Napuno ng katahimikan ang pagitan nila.

Mabagal na tumango si Damien. “Hindi ko maalala ang lahat ng nangyari.”

Nanginginig ang mga kamay ni Carol. Akala niya, malinaw ang lahat kay Damien—na sinadya nitong gawin sa kanya ang nangyari. Pero paano kung…

Paano kung pareho lang silang biktima?

Nanlamig ang katawan ni Carol sa rebelasyong iyon. Hindi niya maalala?

Ibig sabihin, maaaring hindi ito sinadya ni Damien? Na posibleng may ibang taong nasa likod ng nangyari sa kanila?

Pero paano? At bakit?

“A-Ano’ng ibig mong sabihin?” nauutal niyang tanong. “Hindi mo maalala… kahit ano?”

Napatingin si Damien sa kanya, at sa unang pagkakataon, nakita niya ang bahagyang pagkalito sa mukha nito. “Ang huling naaalala ko, nasa isang party ako—business event. May ininom akong alak, pero hindi ako lasing nang umalis ako ro’n. Pagdating ko sa unit, hindi ko na maalala ang sumunod na nangyari.”

Kumunot ang noo ni Carol. “Kung hindi mo maalala, bakit sigurado kang may ibang taong nagdala sa’kin sa kwarto mo?”

Nagtaas ito ng kilay. “Dahil hindi kita nakikilala nag gabi na 'yon. At imposible namang basta ka na lang napunta sa condo ko nang walang may may pakana, hindi ba?”

Nanikip ang dibdib ni Carol. Totoo ang sinasabi ni Damien. Kahit anong isipin niya, hindi siya dapat nandoon. Hindi rin niya matandaan kung paano siya napunta sa unit nito—ang huling alaala niya ay nasa ibang floor siya, papunta dapat sa condo ng asawa niyang hindi niya pa nakikita.

At ngayon, nalaman niyang si Damien pala ang lalaking iyon…

Masyadong maraming hindi tugmang piraso sa puzzle.

Napahawak siya sa sentido. “Bakit may gagawa nito sa atin?”

“Yun ang gusto kong malaman.”

Lumapit si Damien, at kahit gusto niyang umatras, hindi siya makagalaw. “Pero bago natin malaman kung sino ang may pakana nito… isang tanong lang, Carol.”

Napatingin siya rito.

“Sigurado ka bang wala kang kinalaman dito?”

Nagpantig ang tenga ni Carol. “Anong ibig mong sabihin?”

Masuyo siyang pinagmasdan ni Damien, pero matigas ang tono ng boses nito. “May nagpadala ng annulment papers na nakapangalan sa’yo. Napunta ka sa unit ko kahit hindi mo alam kung paano. Tapos biglang may gusto nang maghiwalay tayo.”

Nanigas ang katawan ni Carol.

“May posibilidad bang may kinalaman ka rito?”

Napasinghap siya. “Ano?! Hindi! Bakit ko naman gagawin ‘yon?”

Mas lumamig ang tingin ni Damien. “Hindi ko alam. Pero may mga tao akong gustong tanungin.”

Bago pa siya makasagot, nagsalita ito muli, ang boses nito ay may bahid ng pruweba at paninindigan.

“At magsisimula tayo sa pamilyang matagal nang gusto tayong paghiwalayin.”

Ang pamilya niya.