บทที่ 4

@คอนโดชฎา

ปึก! ปั่ง!

หลังจากที่ฉันกลับมาถึงคอนโดตัวเองแล้ว ฉันก็ปิดประตูในห้องนอนเสียงดังสนั่นด้วยความเกรี้ยวโกรธและโมโหที่โง่พาตัวเองไปเจอผู้ชายที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยวอย่างตาบ้าตฤณจนเก็บน้ำตาไม่ไหว

ใช่ เขาคือไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ที่ไม่มีอะไรดีเลยนอกจากหน้าตาและเงิน แล้วมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันเหมือนคนใจง่ายเอากับคนอื่นไปทั่วแบบนั้นฮะ!

ฉันนะ...มีแค่เขาคนเดียวตลอดเวลาที่อยู่ในความสัมพันธ์ห่วยแตกนั้นตลอดเลยน่ะ

ฮึก!

พอกันทีเถอะไอ้ความทรงจำบ้าบอคอแตกพวกนั้น ฉันจะลบมันออกไปให้หมดเลย

“ฮึกฮรื่อ”

แอ๊ดดดด~

“ชฎา...มึงโอเคใช่ไหม”

ขวับ!

ฉันหันขวับไปด้านหลังตัวเองทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงของยัยมีนาดังอยู่ข้างหลัง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตาพร้อมวิ่งโผเข้าไปกอดมัน...

หมับ!

“ยัยมีน~ ฮรื่อ!!”

“ฮึกฮรื่อ~ ทำไมวะมีน ทำไมคนอย่างกูถึงต้องไปรักคนแบบเขาด้วยว่ะ ฮรื่อ~ แล้วทำไมพอกูจะมูฟออนจากเขาได้กูกลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยว่ะ”

ฉันไม่ไหวแล้ว วินาทีนี้ฉันขอร้องไห้แล้วกอดคอยัยมีนาเพื่อปล่อยน้ำตาที่มันกลั้นไว้ต่อหน้าผู้ชายคนนั้นหน่อยเถอะ

T_T

ชีวิตฉันนอกจากโดนพ่อแม่ทิ้งให้เป็นเด็กกำพร้าแล้วทำไมต้องมาเจอต้องมาพัวพันกับผู้ชายที่ไร้จิตใจอย่างอีตาบ้าตฤณด้วย แล้วหนำซ้ำตอนนี้ยังต้องมาอุ้มท้องลูกของเขาอีก T_T

“ใจเย็นๆน่ะมึง ค่อยๆพูด มึงเป็นอะไรไหนบอกกูมาสิ”

ยัยมีนาพูดพร้อมกับลูบหลังฉันเบาๆ แล้วคือยิ่งยัยมีนาอ่อนโยนกับฉันเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งกลั้นน้ำตาไม่อยู่เท่านั้น

ก็เลยได้แต่กอดมันแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารต่อไป ร้องจนพอใจฉันก็ผละออกจากยัยมีนาแล้วมองหน้ามันทั้งน้ำตาแทน ก่อนจะบอกเรื่องราวทั้งหมดให้มันฟัง

“มีน...ฮึก! กูท้อง...กูท้องกับตฤณ แล้วเมื่อกี้กูไปหาเขา กูไปบอกเขาว่ากูท้องกับเขา แต่มึงดูสิ่งที่เขาตอบกูมาดิ เขาตอบกูมาว่ากูท้องกับเขาจริงๆเหรอ ไหนละหลักฐาน ฮึก! มึง ตลอดเวลาที่กูรู้จักเขาอะ กูไม่เคยไปยุ่งกับใครเลยน่ะเว้ย แล้วหลังจากที่แยกกันอะมึงก็เห็นว่ากูเอาแต่ซึมคิดถึงเขาตลอดเวลา”

O_o!!!

“นี่มึงท้องเหรอชฎา!” ยัยมีนาเบิกตาโตตกใจทันทีที่ฉันบอกมันว่าฉันท้อง

“อื้ม กูท้อง” ซึ่งฉันก็พยักหน้ายืนยันให้มันไป

“...” เท่านั้นแหละอาการเด๊ดแอร์ก็เกิดขึ้นกับยัยมีนาทันที เพราะยัยมีนาเงียบกริบชนิดที่เสียงแอร์ยังได้ยินหลังจากที่ฉันยืนยันคำตอบออกไป เงียบจนฉันแอบหวั่นใจว่ามันจะด่ากราดฉันเหมือนตอนที่รู้ว่าฉันตกลงเป็นคู่นอนของตฤณอย่างตอนนั้นหรือเปล่า

ใช่ ฉันกับยัยมีนานะเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุด และมันก็เป็นเพื่อนที่คอยเคียงข้างฉันตลอด ทุกเรื่องราวในชีวิตฉันของฉัน ฉันแชร์ให้ยัยมีนารู้หมด เช่นเดียวกับยัยมีนาที่แชร์เรื่องราวในชีวิตของมันให้ฉันรู้เหมือนกันเราเลยไม่เคยมีความลับต่อกัน

“...ที่มึงเอาแต่อ้วก นอนซึมมาหลายวันเนี้ยเพราะแพ้ทองสินะ ไม่ใช่เพราะไอ้ความเครียดเรื่องหางานอะไรของมึงใช่ไหม” ยัยมีนาพูดเสียงอ่อนลงกว่าตอนแรกมากจนฉันปรับตัวแทบไม่ทัน แต่เอาเถอะดูเชิงมันไปก่อนเผื่อว่าระเบิดกำลังจะปะทุ

“ตอนกูไม่รู้ว่าท้อง กูก็คิดว่าเพราะเครียดนั่นแหละ แต่ตอนนี้ก็น่าจะเพราะแพ้ท้องอะมึง”

“เฮ้อ~ แล้วเอาไงทีนี้ ไปบอกเขาแล้วเขาจะรับผิดชอบไหม”

พระเจ้าโล่งอกไปทีที่ยัยมีนาแค่ถอนหายใจออกมาแต่ไม่ตะเบ็งเสียงด่ากราดใส่ฉันแบบวันนั้น

“รับ เขาจะรับผิดชอบแต่หลังจากคลอดออกมาแล้ว” ตอบเสร็จฉันก็ก้มหน้ามองเท้าตัวเองทันที เพราะไม่กล้าจะมองหน้ายัยมีนาตรงๆ

อีกทั้งไม่กล้ายืนตรงๆ เพราะกลัวน้ำตาที่เอ่อล้นเต็มเบ้าตาตอนนี้ไหลออกมาด้วย ไม่รู้สิพอนึกถึงประโยคนั้นที่ออกจากปากของเขาแล้วก็รู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูกอะ

“อีกตั้งเก้าเดือนเลยน่ะชฎา แล้วระหว่างที่มึงตั้งท้องละ ใครจะดูแลมึง”

ฟึบ!

“มึงไง”

ฉันเงยหน้าขึ้นทันควันแล้วชี้ไปที่ยัยมีนาตาแป๋วเมื่อมันถามว่าใครจะดูแลฉันระหว่างที่ท้อง

ก็ต้องมันนั่นแหละ เพราะชีวิตฉันก็มีแต่มันคนเดียวที่เหลืออยู่ตอนนี้ ถ้าไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใคร

“มึงฟังกูน่ะ ตั้งใจฟังดีๆ” อะไรของมันเนี่ย ทำไมต้องทำหน้าจริงจังเหมือนมีเรื่องให้ฉันต้องเสียน้ำตาอีกแบบนี้ล่ะ

“กู...ต้อง...ไป...ทำงานบริษัทลูกที่เมืองนอกแบบไม่มีกำหนดกลับ”

“โฮ~ กูไม่เอา กูไม่ยอม กูไม่ให้มึงไป มึงไปแล้วกูจะอยู่กับใคร แล้วใครจะดูแลกูกับลูกล่ะ ฮรื่อ~”

ฉันกระทืบเท้าปึงปังอยู่กับที่พร้อมปล่อยโฮออกมาแบบไม่อายฟ้าดินทันทีที่รู้ว่ายัยมีนาต้องไปทำงานต่างประเทศแล้วทิ้งฉันไว้คนเดียว!

ฮึก! ทำไมอะ ทำไมพระเจ้าต้องทำกับฉันแบบนี้ พระเจ้าจงเกลียดจงชังอะไรฉันนักหนา ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย นี่ฉันยังอกหักไม่หายแถมพึ่งมารู้ตัวว่าจะได้เป็นแม่คนในเวลาไม่นาน ฉันยังมีเรื่องช็อกให้เสียน้ำตาอีกเหรอ

รู้ไหมว่าถ้ายัยมีนาไปต่างประเทศแบบไม่มีกำหนดกลับเท่ากับฉันต้องเป็นหญิงสาวท้องกลมที่โดดเดี่ยวที่สุดในโลกเลยน่ะ!

T_T

“มึงหยุดร้องไห้แล้วก็กระทืบเท้าเป็นเด็กได้แล้วชฎาเดี๋ยวลูกมึงก็ไหลออกมาไม่ทันเก้าเดือนหรอก มึงเป็นแม่คนแล้วน่ะ ฮึบเข้าไว้...”

“ฮึก!”

“กูบอกว่าให้ฮึบไง”

“ก็มันฮึบยากอะ มึงดูชีวิตกูตอนนี้ดิ เป็นมึงมึงจะฮึบไหวไหม”

“เออหน่ายังไงก็ฮึบไว้ก่อน ร้องไห้เยอะเดี๋ยวหน้าแม่งก็บวมอีก”

ยัยมีนาพูดพร้อมจับแขนของฉันไว้แล้วใช้มืออีกข้างเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ฉัน

“เพราะมึงนั่นแหละ...” ฉันว่ามันแล้วเบะปากยื่นอย่างแง่งอนที่บังอาจทิ้งฉันให้เผชิญโลกคนเดียว ก่อนจะสงบสติอารมณ์แล้วถามมันในเวลาต่อมาว่ามันต้องเดินทางไปวันไหน ฉันจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้... “แล้วมึงจะไปวันไหน”

“พรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้! ยัยมีนา! ยัยบ้าเอ๊ย! แล้วใครจะพาฉันไปฝากครรภ์ล่ะ! ฮรื่อ~”

“โอ๊ย มึงหยุดร้องสักทีเถอะชฎากูปวดหัวไปหมดแล้วเนี้ย”

ยัยมีนาขมวดคิ้วทำหน้าเครียดด้วยความเหนื่อยใจพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนที่ฉันร้องไห้โวยวายอีกครั้ง ส่วนฉันนะเหรอ ในตอนนี้ฉันไม่สนอะไรแล้วเพราะฉันรู้สึกสิ้นหวังจนอยากไปผูกคอตายใต้ต้นมะเขื่อให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

“นั่นมึงจะไปไหนอีกชฎากลับมาก่อน”

“ปล่อยกูกูอยากตาย~ ฮรื่อ T_T กูจะไปผูกคอตายใต้ต้นมะเขื่อ มึงอย่าห้ามกูมีน”

“เฮ้อ~ ก่อนจะตายมึงคงจะทุกข์ทรมานมากอะเนอะ”