LOGINเพราะโชคชะตาที่นำพาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาและเธอที่จบความสัมพันธ์ชั่วคราวไปแล้วต้องกลับมาโคจรอีกครั้ง เรื่องวุ่นๆสุดอลเวงจึงเกิดขึ้น... "ฉันท้อง" "..." "เป็นไปได้ไง" "มันเป็นไปแล้ว"
View More1ปีผ่านไป....“พีช ช่วยป๊าเลี้ยงน้องก่อนครับ ป๊าขอเซ็นเอกสารให้พี่เขาแป๊บหนึ่งลูก”“ปะป๊าค่ะ พีชก็กำลังรักษาคนไข้อยู่นะคะ เนี้ยคนไข้เจ็บหนักต้องผ่าตัดด่วนเลยนะคะ ปะป๊ารอก่อนได้ไหมคะ”เวรกรรม คือวันนี้ผมพาลูกสาวและลูกชายในวัยหนึ่งขวบมาทำงานที่บริษัทด้วย เพราะวันนี้ชฎาขอผมไปเข้าสปาขัดผิวอะไรไม่รู้ของเ
5นาทีต่อมา....หลังจากที่ได้กอดกันด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักแล้ว ต่างฝ่ายก็ต่างผละออกจากกันแล้วมองตากันอยู่สักพักโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ก่อนที่มือใหญ่ของตฤณจะลูบไล้พวงแก้มเนียนละเอียดของชฎาอย่างทะนุถนอมด้วยความอ่อนโยนตามด้วยประทับจุมพิตเบาๆบนริมฝีปากของชฎาในเวลาต่อมา"ต่อไปนี้เธอจะ
20 นาทีผ่านไป....หลังจากที่ลูกพีชบอกว่าจะนอนกับผมพร้อมกับแม่ของเธอแล้ว ผมก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วเดินขึ้นไปนอนบนเตียงที่มีพวกเธอนอนกันอยู่"ปะป๊ามาแล้ว หนูอยากให้ปะป๊าอ่านนิทานก่อนนอนให้หนูฟังได้ไหมคะ หนูฟังหม่ามี้อ่านจนเบื่อแล้วค่ะ" ทันทีที่ร่างกายของผมเอนไปกับเตียง ลูกพีชที่
แต่สุดท้ายแม่ง...“เฮ้อ~”ฟึบ!ผมก็ลุกออกจากโซฟาตรงดิ่งไปที่ประตูจนได้ ก่อนจะขับรถตรงกลับบ้านในที่สุด ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมต้องรีบร้อนขนาดนี้ แต่ตอนที่ผมหลับตาเมื่อกี้ สีหน้าและสายตาของชฎาที่มองผมเมื่อเช้ามันก็แวบเข้ามา และนั้นก็ทำให้ผมทนอยู่คอนโดไอ้แปลนต่อไปไม่ไหว ถึงแม้อยากลองใจแข็งอยู่ต่อแ
“…”“…”หลังจากที่ฉันขึ้นมานั่งบนรถแล้ว และตอนนี้ก็กำลังมุ่งหน้ากลับคอนโด แต่รู้อะไรไหมหลังจากที่เราทั้งคู่ขึ้นรถมา ในรถก็เงียบกริบ เงียบชนิดที่ว่าได้ยินแค่เสียงแอร์ของรถและเสียงหายใจแรงๆ ของคนข้างๆ ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ซึ่งกำลังจ้องไปที่ถนนด้วยสายตานิ่งเรียบแต่แอบแฝงไปด้วยความคุกรุ่นไม่หายอืม พ
Trin partผมนั่งเงียบทันทีที่ชฎาเธอลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอน ที่ผมเงียบเป็นเพราะว่าเธอบอกผมว่าเดือนหน้าเพื่อนของเธอจะกลับมาแล้ว ซึ่งเท่ากับว่าเธอจะอยู่กับผมถึงเดือนหน้าเท่านั้นหลังจากนั้นเธอก็จะกลับไปอยู่กับเพื่อนของเธอเหมือนเดิมเฮ๊ย ผมควรที่จะต้องดีใจสิวะแต่ทำไมตอนนี้ผมถึงได้นั่งเงียบแบบนี้ว่ะ“บ้าน่
ใช่ค่ะ ที่ที่นายตฤณบอกว่าจะพาฉันมานั้นก็คือชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลนั้นเอง เป็นชั้นดาดฟ้าที่เงียบสงบมากมีแต่เสียงลมพัดฟิ้วกับเสียงรถราข้างล่างให้ได้ยินเบาๆ“เฮ้อ~ สดชื่นจัง”ฉันไม่คิดว่าที่ที่ตฤณจะพามาคือชั้นดาดฟ้าที่สูงลิ่วขนาดนี้และเป็นชั้นดาดฟ้าที่ทำให้สมองและจิตใจของฉันปลอดโปร่งมากขนาดนี้ฉันชอบอา
“จากเลือดที่หมอเจาะไปเมื่อกี้พบว่าโลหิตมันจางนะคะ แล้วความดันวันนี้ก็ต่ำกว่าเกณฑ์ปกติด้วยแถมน้ำหนักก็ลดลงกว่าครั้งที่แล้วอีก...เอาไงดี นอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักคืนสองคืนไหมคะ”เมียไอ้เธียรบอกผลตรวจพร้อมกับเปิดดูแฟ้มประวัติของชฎาเปรียบเทียบกับรอบที่แล้วที่ผมพาเธอมา ก่อนจะเงยหน้าจากแฟ้มประวัติแล้วมองผ