Fan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน

"พอมีปัญหาก็ไม่พ้นที่นี่""ก็ไม่รู้จะไปไหนนี่""นอนซะ อย่ากวน"ประโยคสุดท้ายแสนระอาของเดย์ดังขึ้นงึมงำก่อนที่เขาจะเดินออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียงห้อง ให้นอนฉันก็นอน นอนบนเตียงนอนขนาดหกฟุตของเขาแล้วปล่อยจอยหลับใหลอย่างเคยชิน ชินในที่นี้น่าจะเกินสิบครั้งล่ะมั้งเพราะเวลาคนที่บ้านตีกันทีไร ฉันก็แบกเป้มาเกาประตูห้องของเดย์ทุกที เขาเคยบ่นว่าเป็นเพราะฉันเลยไม่มีแฟน ส่วนฉันที่มาหาเดย์บ่อยๆ ก็เพราะเห็นว่าเขาไม่มีแฟนเหมือนกันติ๊ง! ข้อความไลน์ดังขึ้นในขณะที่ฉันใกล้เคลิ้มหลับ ฉันผลักมือถือที่อยู่ข้างหมอนไปให้คนข้างๆ ขี้เกียจลืมตา ขี้เกียจตื่นแล้วด้วย"ดูให้หน่อย ใครส่งอะไรมา" ฉันบอกเดย์เพราะคิดว่าเขาน่าจะนอนอยู่ข้างๆ นี่แหละ กลิ่นตัวหอมๆ มันลอยฟุ้งมาเตะจมูกน่ะ"แม่ถามว่าแพรวอยู่ไหน""ตอบให้หน่อยว่าไม่กลับ"ไม่มีเสียงตอบรับ แต่คิดว่าเดย์คงจะจัดการให้ ฉันพลิกตัวมาอีกฝั่ง กอดผ้านวมผืนใหญ่แทนหมอนข้าง หวังให้ความอุ่นของมันช่วยเยียวยาหัวใจสีเทาในตอนนี้ให้ดีขึ้น'ปัญหาครอบครัวก็มีกันทั้งนั้นนั่นแหละ คิดมาก'เดย์เคยพูดกับฉันตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่ฉันชอบโผล่มากลางดึกขอนอนด้วย ฉันเข้าใจแต่มันน่าเบื่อ ก็ไม่รู้ว่า

ตุบ! ตับ! เพล้ง!ฤกษ์งามยามดีอีกเช่นเคย ฉันมองเวลาบนหน้าจอมือถือ ขณะนี้เวลาสามทุ่มครึ่ง ภายนอกห้องนอนของฉันกำลังเกิดศึกสงครามที่ศัตรูคือคู่ผัวเมีย ฉันไม่คิดอะไรมาก ลุกจากโต๊ะเขียนหนังสือเปลี่ยนเสื้อผ้า ยัดชุดนักศึกษาที่จะต้องใส่วันพรุ่งนี้รวมถึงหนังสือเรียนใส่กระเป๋า ปิดไฟปิดพัดลมแล้วออกมายืนหน้าห้อง มองภาพสนามรบเละเทะไปด้วยข้าวของหล่นกระจัดกระจายที่ฉันไม่ทำตัวเป็นลูกที่แสนดีปกป้องแม่จากพ่อเลี้ยง ก็เพราะฉันไม่ได้เจอพ่อเลี้ยงใจร้าย หกปีที่แม่ของฉันมีสามีใหม่ คนที่เป็นฝ่ายยอมมาเสมอคือลุงยศ เขาเป็นคนใจดี พูดน้อย เออออตามแม่ทุกอย่าง แต่เป็นแม่ของฉันที่เปลี่ยนไปตั้งแต่ไปคบค้าสมาคมกับพวกแม่ค้าในตลาด คงเป็นเพราะแม่ฉันหมดเงินไปกับการเล่นไพ่ ลุงยศจึงเริ่มทนไม่ไหวสู้คนขึ้นมา ทะเลาะกันเรื่องเงินเป็นหลัก บ้างก็หยิบยกพ่อฉันที่ตายไปแล้วมาเปรียบเทียบถึงหน้าที่การงานอย่างตอนนี้ก็กำลังพูดถึงเงินค่าใช้จ่ายของฉัน แม่จะให้ลุงยศหาเงินมาให้มากกว่านี้ ส่วนลุงยศก็ไล่ให้แม่ไปทำงานเลิกเป็นแม่บ้านที่เอาแต่เล่นไพ่เฮ้อ! อุตส่าห์เบาหูไปได้ตั้งสามวัน น่าเบื่อที่สุดฉันผละจากเหตุการณ์ตรงหน้าเดินเลี้ยวเข้าไปในห้อง

วันถัดมาฉันแอบถามเดย์อีกรอบว่า 'ห้ามรับ' คือใคร แต่เขาก็ปิดปากเงียบ ฉันเลยเดาเอาว่าเป็นพวกมิจฉาชีพที่กำลังระบาดอย่างหนักหน่วง เดย์รวยก็จริง แต่คงไม่อยากเอาเงินไปให้คนพวกนั้นฟรีๆเขาขับรถมาส่งฉันที่หน้าตึกคณะ นี่คือหนึ่งข้อดีของเดย์ ชอบโอบอุ้มฉันจนเท้าแทบไม่ติดพื้น สังเกตจากที่ผ่านมาสิ เดี๋ยวอุ้ม เดี๋ยวแบก เดี๋ยวโยน เดี๋ยวเหวี่ยง นั่นแหละ.. แต่พอมาถึงตึกคณะวันนี้เขาปล่อยให้ฉันเดินเอง แถมยังนัดเวลามารับด้วยโดยให้เหตุผลว่าอยากไปดูบ้านของฉัน เขาอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงได้มีปัญหานักหนาแต่เหมือนว่าดวงจะซวยอยู่นิดๆ หรือเมื่อเช่าเผลอเหยียบรังมดตรงใต้อาคารจอดรถคอนโดมิเนียม ฉันถึงได้ถูกรุ่นพี่ห้าคนล้อมหน้าล้อมหลังถึงในห้องเรียนหลังจากอาจารย์จบคลาส ฉันกับออมสินมองหน้ากันเลิกลั่ก ก็มันน่าตกใจนี่ อารมณ์เหมือนนั่งเล่นไพ่แล้วมีตำรวจวิ่งเข้ามาขอแจม"เธอคือคนที่เดย์แบกออกไปเมื่อคืนใช่ไหม" หนึ่งในห้ากอดอกเชิดหน้าพูดใช่แล้ว ฉันจำได้แล้ว พวกเธอคือเดอะแก๊งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะของเดย์เมื่อคืน"เขามาแบกหนูเองนะคะ""นี่! แกจะบอกว่าเดย์เทฉันไปหาแกเหรอ""ก็.. " ฉันพยักหน้า มันคือความจริงนี่ แต่เพราะฉันอาจมีท่าทีนิ่

กลับมาถึงบ้านฉันก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องนอน โทรถามไถ่ออมสินว่ากลับถึงห้องพักเรียบร้อย ฉันก็กินยาแก้อักเสบที่พี่ดินให้มา จากนั้นก็หลับ...แปลกมากที่ฉันหลับยาวจนถึงเช้าโดยไม่ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทของลุงยศกับแม่ พอดีเป็นวันเสาร์ก็เลยโอ้เอ้อยู่ในห้องนอนไม่ได้รีบร้อนออกมาก๊อกๆๆกระทั่งมีเสียงเคาะประตู เคาะเบาๆ เคาะเนิบๆ เดาว่าคงจะเป็นพ่อเลี้ยงของฉันเอง"ออกมาคุยกับลุงหน่อยแพรว"เห็นหน้าฉัน ลุงยศก็รีบพูดแล้วเดินไปนั่งตรงโต๊ะกินข้าว ท่าทางดูซีเรียส ฉันเลือกนั่งตรงโซฟาพลางกวาดสายตามองหาแม่"แม่ล่ะลุง""เฮ้อ! ก็จะคุยเรื่องนี้นั่นแหละ"ลุงยศถอนหายใจอีกพรืด มองให้ดีบนใบหน้าของแกมีรอยช้ำสีเขียวสีม่วง คงเพราะตีกับแม่ แกเป็นคนตัวเล็ก แม่รูปร่างอวบ ไม่แปลกที่จะสู้แม่ไม่ได้"แม่ยังไม่กลับตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อคืนลุงขับรถไปดูที่ตลาด แต่ไปเจอนั่งเล่นไพ่อยู่ที่บ้านยัยแมว แพรว.. ลุงจะไม่อยู่แล้วนะ ลุงทนไม่ไหวแล้ว แพรวเข้าใจลุงนะ""หนูโตแล้ว เข้าใจทุกอย่างเลยลุง หนูรู้ หนูเห็น ไม่ไหวก็ไม่ต้องทนน่ะถูกแล้ว"ขนาดฉันเป็นลูกที่ยังมีเวลาห่างแม่บ้างยังเบื่อหน่าย ลุงคนที่เป็นคู่ชีวิตจะรู้สึกไม่ไหวก็ไม่แปลก“นี

เดย์พาฉันมานั่งบนรถ เขาใช้เสื้อของตัวเองเช็ดหลังมือของฉันยกใหญ่ ใบหน้าหล่อบึ้งตึงในระดับร้อย เขาดูโกรธมากจริงๆ"พอแล้ว... เราเจ็บ"การเช็ดชะงัก เดย์คืนมือให้ฉันแล้วผละกลับไปนั่งตัวตรง"ไม่เวิร์ค""ก็น่าจะไม่เวิร์ค""แนะนำว่าอย่าฝืน คนอย่างแพรว รับมือกับทุกคนไม่ได้หรอก""จะบอกว่าเราอ่อนด๋อยสินะ"เฮ้อ! ข้อเสียของการเป็นคนติดบ้าน เรียนเสร็จกลับบ้าน วันหยุดอยู่บ้าน เพื่อนก็น้อย ไปดื่มก็นับครั้งได้ ฉันเลยไม่มีไหวพริบเอาตัวรอดและสายตาเอาไว้สแกนคน"ขอบใจนายนะ ตอนนั้นโคตรขนลุกเลย เดี๋ยวเราตอบแทนด้วยการทำอาหารให้กินแล้วกันนร้า"ฉันแนบสองมือกับแก้มใสๆ ของเดย์ จับส่ายไปมาหยอกล้อ แต่ก็ต้องสตั้นถอยหลังกรูดแผ่นหลังชิดกระจกเพราะจู่ๆ เดย์ก็พุ่งพรวดใบหน้าเข้ามาทำท่าคล้ายจะจูบ ฉันเบิกตาโตตกใจ สองมือผลักดันหน้าอกแกร่ง อีกนิด อีกนิดเดียวปากของเขาจะชนปากของฉันแล้ว"อ่อนด๋อยจริงด้วยว่ะ" เขาว่าพร้อมกับมุมปากยกยิ้มลองเชิงฉันเหรอ กับคนอื่นฉันอาจอ่อน แต่กับเดย์... ฉันยอมได้ที่ไหนจังหวะที่เขากำลังจะผละออก ฉันเคลื่อนฝ่ามือสองข้างไปล็อคลำคอหนา ดึงรั้งให้เดย์ก้มหน้าลงมาอีกครั้งให้ฉันได้กดริมฝีปากจูบเขา จูบแบบแพร