บทที่ 9

@คอนโดตฤณ

"ฮัลโล่ไอ้เธียรมึงอยู่กับเมียมึงหรือเปล่า กูขอคุยด้วยหน่อย"

"อะไรของมึงว่ะไอ้ตฤณโทรหากูแต่ขอคุยกับเมียกู"

"ก็ถ้ากูมีเบอร์น้องสวยกูจะโทรหามึงไหมไอ้สัส คิดสิคิด แล้วรีบให้กูคุยกับเมียมึงสักทีไอ้เวร"

"เออๆ รอแป๊บหนึ่ง มึงนี่มันมารขัดจังหวะกูอยู่กับเมียตลอดเลยไอ้สัส"

"..."

แล้วไอ้สัสเธียรก็หายไปประมาณยี่สิบนาทีหลังจากที่มันด่าผมจบ ปล่อยให้ผมนั่งรอคุยกับเมียมันจนแก่ส่วนมันก็นั่งทะเลาะกับเมียมันจนเสียงเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์ มันถึงจะยอมปล่อยให้เมียมันมาคุยโทรศัพท์กับผม ไอ้เวรนี่แม่งหวงเมียไม่เข้าเรื่อง

"ฮัลโล่ค่ะพี่ตฤณ"

"สวย...นี่พี่เองนะ พอดีพี่มีเรื่องจะปรึกษาหน่อยครับ" พอได้ยินเสียงของสวยจากที่ผมเกือบจะหลับอยู่แล้วก็ตื่นทันที

"ได้เลยค่ะ เรื่องน้องชฎาหรือเปล่าคะ"

"ครับ"

"ว่ามาเลยค่ะ สวยพร้อมให้คำปรึกษาเสมอ"

"ครับ...คืออย่างนี้น่ะวันนี้ชฎาเขาไปมาร์เก็ตกับพี่มา แล้วเธอก็เล่นซื้อของกินมาเยอะมาก พี่อยากรู้ว่ามันเกี่ยวกับอาการของคนท้องไหม"

ผมเริ่มตั้งคำถามกับสวยทันทีถึงเรื่องแปลกๆ ของชฎาวันนี้ คือผมอยากรู้ไงว่าอาการพวกนี้มันเกี่ยวกับที่เธอท้องหรือเปล่าหรือแค่เป็นอาการปกติของผู้หญิงที่กินจุแบบเธออยู่แล้ว

"อืม...จะว่าเกี่ยวมันก็ว่าได้นะคะเพราะฮอร์โมนของคนท้องเขาก็จะมีความไม่แน่นอนเยอะค่ะ พูดง่าย ๆ ก็คือเอาแน่เอานอนไม่ได้ คืออาการแบบนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคนค่ะ แต่ถ้าถามว่ามันเกี่ยวกันไหมก็มีส่วนเกี่ยวค่ะเพราะเอสโตรเจนฮอร์โมนนั้นส่งผลต่ออารมณ์ของคุณแม่ตั้งแต่ท้องไตรมาสแรกเลยค่ะ สวยถึงได้บอกพี่ไงค่ะว่าน้องชฎาอาจจะมีหลายอารมณ์ในหนึ่งวันรวมถึงการอยากกินของแปลกๆ ด้วยค่ะ"

"ถ้างั้นเรื่องที่เธออยากกินทุเรียนก็คงจะเกี่ยวด้วยสินะ"

"ทุเรียน? "

"ครับ ชฎาเธอซื้อทุเรียนมาด้วย บอกว่าอยากกิน แล้วสวยรู้อะไรไหม พี่เป็นพวกไม่ถูกกับกลิ่นทุเรียนแต่พี่ก็ห้ามไม่ได้เพราะกลัวจะไปขัดใจเธอเอา แต่พี่ก็ทนกลิ่นที่มันอบอวลในห้องพี่ตอนนี้ไม่ได้เหมือนกัน สวยพอจะมีวิธีช่วยพี่ไหม"

"เอ๋อ...อันนี้สวยว่าพี่ต้องค่อยๆ คุยกับน้องเขาแล้วละค่ะ เพราะสวยก็ไม่รู้จะให้คำปรึกษาแบบไหนดีเหมือนกันแต่อย่าให้น้องเขากินเยอะละกันนะคะ"

"ครับ ขอบคุณนะครับ"

ติ๊ด.

ผมคุยกับเมียไอ้เธียรเสร็จก็กดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างกายก่อนจะนั่งเงียบคิดหาวิธีที่จะทำให้กลิ่นทุเรียนที่ทำให้ผมปวดหัวตุบ ๆ ตลอดทางที่กลับคอนโดหายไป ในขณะที่สายตาผมก็มองตรงไปยังประตูห้องนอนของชฎาไปด้วย

ใช่ครับ ตอนขับรถกลับคอนโดผมแทบจะเหมือนคนโดนฆาตกรรมอยู่แล้ว คือกลิ่นแม่งไม่ได้จริงๆ ว่ะ มันชวนเวียนหัวคลื่นไส้เกินไปรวมถึงตอนนี้ด้วย นี่ขนาดทุเรียนมันอยู่ในตู้เย็นน่ะแล้วผมก็นั่งอยู่ที่โซฟามาได้สักพักใหญ่แล้ว กลิ่นมันยังอยู่คงกระพันที่จมูกผมอยู่เลย

อ่า~ แล้วคืนนี้ผมจะนอนในคอนโดตัวเองยังไงว่ะ

Trin end part

chada part

22.00 น.

กลิ่นหอมกรุ่น เนื้อที่หวานละมุน รสชาติที่กลมกล่อม เห้อ~ ทำไมทุเรียนหมอนทองถึงได้อร่อยอย่างนี้น่ะ

นี่แหละคือสวรรค์ของฉัน ทุเรียนคือเดอะเบสท์สำหรับฉันตอนนี้แล้ว ไม่มีอะไรที่ทำให้ฉันหายคลื่นไส้ได้ดีเท่าทุเรียนแล้วแหละ

อร่อยจริงๆ! ^^

ปึก! ปั่ง!

!!!

เสียงอะไรนะ?

ฉันสะดุ้งตกใจที่อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงปิดประตูห้องเสียงดังลั่นเหมือนลมโกรธ ทำให้ฉันที่กำลังนั่งกินทุเรียนอยู่ในห้องครัวถึงกับชะงักค้างทุเรียนในมือไว้กลางอากาศก่อนจะหันไปทางต้นเสียงที่ดังเมื่อกี้

แต่พอเห็นภาพตรงหน้าระยะหลายเมตรเท่านั้นแหละ....ก็ต้องตาโตอ้าปากค้างกับบุคคลหน้าประตูห้องนอนข้างๆ ห้องฉันอย่างอื้ออึ้งทันทีที่เห็นเขาสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษสีดำครอบทั้งหน้าแบบที่เห็นกันในหนังกำลังเดินมาทางฉัน

นี่เขาดูหนังมากไปเหรอ หรือกลิ่นทุเรียนของฉันทำให้สมองของเขาเพี้ยน แต่ไม่น่าใช่น่ะเพราะกลิ่นทุเรียนของฉันหอมมาก

"เป็นบ้าอะไรเนี้ย" ฉันพึมพำออกไปเบาๆ กับตัวเองก่อนจะกัดทุเรียนเข้าปากไปอย่างงงๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเดินสวมหน้ากากครอบทั้งหน้าแบบนั้นมาทางฉัน แล้วเดินผ่านข้างหลังฉันไปเปิดตู้เย็น ฉันเลยเอี่ยวตัวหันไปมองเขาก่อนจะพูดว่า...

"นายโอเคใช่ไหม"

"..." เงียบกริบ เงียบนี่คือไม่ได้ยินเหรอแต่หน้ากากมันก็ไม่ได้ปิดหูของเขาน่ะ ลองขยับไปเรียกใกล้ๆละกันเผื่อไม่ได้ยิน

"เฮ้ นายโอเคไหม"

ขวับ!

"เฮ้ย! "

"ยัยบ้าเอ๊ย เอาทุเรียนของเธอออกไปไกลๆ ฉันนะ! "

อะไรของเขาเนี้ยจะทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะ ฉันเป็นคนนะไม่ใช่ผีสักหน่อย แล้วเมื่อกี้ว่าอะไรนะ ไม่ค่อยได้ยินเลยอะเสียงมันอู้อี้ฟังไม่ชัด

"อะไรนะ ไม่ค่อยได้ยินเลยอะ" ฉันถามซ้ำพร้อมเขย่งเท้าพยายามเข้าใกล้เขาให้มากขึ้นเพื่อให้หูตัวเองไปจ่อที่ปากหน้ากากของเขาเผื่อจะได้ยินชัดกว่าเมื่อกี้ แต่...

หมับ!

ฟึบ!

ตฤณดันจับข้อมือข้างขวาที่ฉันถือทุเรียนไว้แล้วดึงหน้ากากของตัวเองออกเผยให้เห็นใบหน้าที่หงุดหงิดสุดๆ ของเขาต่อหน้าฉัน

"จะเขย่งเท้าขึ้นมาใกล้ฉันทำไม ฉันบอกว่าให้เอาทุเรียนของเธอไปไกลๆ ฉัน กลิ่นมันเหม็นไม่ได้ยินหรือไงว่ะ! "

เอ้า! ถ้าได้ยินแล้วจะเขย่งเท้าเอาหูไปจ่อปากเขาไหม

"ก็ไม่ได้ยินนะสิ ถ้าได้ยินแล้วจะเข้าใกล้นายทำไม แล้วอีกอย่างหนึ่งนายไม่มีสิทธิ์มาว่าทุเรียนของฉันเหม็นด้วย ของเหม็นมันไม่ได้อร่อยแบบนี้หรอกน่ะ ช่วยให้เกียรติราชาผลไม้หน่อย"

ฉันเถียงกลับไปขาดใจที่มาว่าทุเรียนของฉัน คนไม่เคยกินทุเรียนแบบเขาจะเข้าใจฟิลความอร่อยและหอมกรุ่นแบบที่ฉันสัมผัสได้ไง

"เหอะ เธอฟังฉันน่ะ ของเหม็นมันก็คือของเหม็น ถึงจะอร่อยแต่ถ้ามันเหม็นมันก็คือเหม็น! แล้วไอ้ทุเรียนพวกนี้อะฉันก็จะทิ้งแม่งไปให้หมดเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องกงไม่ต้องกินมันแล้ว"

พรึบ!

!!!!

ตาบ้าตฤณสะบัดมือฉันทิ้งจากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปหยิบจานทุเรียนของฉันที่อยู่บนโต๊ะไปเททิ้งในถังขยะ ไม่พอเขายังเดินกลับไปที่ตู้เย็นอีกครั้งแล้วเปิดประตูหยิบทุเรียนที่อยู่ในกล่องโฟมซึ่งฉันยังไม่ได้กินเลยออกมาโยนทิ้งในถังขยะจนไม่เหลือสักพูเดียวท่ามกลางสายตาของฉันที่เบิกกว้างด้วยความตกใจไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายกับของกินของฉันได้ขนาดนี้

คือเขาดูโมโหจนฟิวส์ขาดอะ แต่! เขาจะทำแบบนี้กับทุเรียนของฉันไม่ได้!! ฉันไม่ยอม!

"นี่!!! นายทำบ้าอะไรหะ! "

"ทิ้งทุเรียนของเธอไง ไม่เห็นเหรอ" ฉันเห็น แต่ไอ้บ้าเอ๊ยมันต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ ฉันแค่อยากกินทุเรียนอะมันจำเป็นต้องทำร้ายจิตใจอันเปราะบางของฉันขนาดนี้เลยเหรอ

รู้ไหมว่าเมื่อคืนฉันต้องทนทรมานเพราะอยากกินมันแค่ไหน ฉันต้องทนดูรูปทุเรียนในโทรศัพท์จนผล็อยหลับไปเองเพราะมันคือสิ่งเดียวที่ช่วยฉันได้เมื่อคืนแค่ไหน

เขารู้ไหม...เขาไม่รู้นะสิ เพราะเขาไม่ได้อยู่ที่ห้องดูแลฉันนี่ เขาทิ้งให้ฉันอยู่ที่ห้องคนเดียวกับกระป๋องเบียร์โง่ๆ ของเขาในตู้เย็น แล้วดูตอนนี้สิ ดูสิ่งที่เขาทำกับทุเรียนของฉัน

"นายมันเป็นผู้ชายที่เฮงซวย เป็นผู้ชายที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย เป็นผู้ชายที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนอื่น ฉันเกลียดนาย! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! "

ด่าจบฉันก็ยืนจ้องหน้าของตฤณด้วยความเกรี้ยวโกรธ และโมโหจนไม่รู้ว่าน้ำตามันไหลออกมาตอนไหนอะคิดดู รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกแก้มเปียกแล้ว

ใช่ ฉันคงจะรู้สึกโมโหคนตรงหน้าจนร้องไห้ออกมาเพราะฉันเองก็รู้สึกว่าความรู้สึกของตัวเองมันพังลงมาไม่เป็นท่าเลย มันอธิบายความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูกมันปนกันมั่วไปหมด

คือโกรธที่เคยมอบความรู้สึกดีๆ ให้เขาแล้วหนึ่ง แล้วยังต้องมาเสียความรู้สึกเพราะเขาเอาทุเรียนฉันไปทิ้งอีก

"เธอต้องเข้าใจนะชฎาว่านี้มันคอนโดของฉัน และเธอเป็นแค่ผู้อาศัยชั่วคราวเพราะฉะนั้นก็หัดเกรงใจฉันหน่อยสิวะ ฉันไม่ชอบของทุกอย่างที่มันมีกลิ่นเหม็น แล้วทุเรียนของเธอแม่งก็ตีจมูกของฉันจนนอนไม่หลับ ใจคอเธอจะให้ฉันนอนใส่ไอ้หน้ากากบ้าๆ นี้ทั้งคืนเลยเหรอวะ"

"...ถ้าฉันมาอยู่แล้วมันทำให้นายใช้ชีวิตลำบาก งั้นฉันย้ายกลับไปอยู่คอนโดตัวเองละกัน"

ว่าจบฉันก็ก้าวขาจะเดินผ่านหน้าตฤณ

แต่...

หมับ!

ฉันยังเดินได้ไม่ถึงสองก้าวแขนของฉันก็ถูกร่างสูงข้างหลังจับไว้เสียก่อนทำให้ฉันไม่สามารถเดินต่อไปได้ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะจับแขนฉันไว้ ฉันก็ไม่หันกลับไปหาเขา ฉันเลือกที่จะยืนท่าเดิมมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่คิดจะหันกลับไป และฉันก็คิดว่าเขาเองก็ไม่ได้หันมาทางฉันเหมือนกันเพราะมือเขาที่จับแขนฉันไว้ยังอยู่ในท่าเดิม

"เธอไม่ควรเอาแต่ใจตัวเองชฎา"

เหอะ ฉันแค่นหัวเราะในลำคอแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ยออกมาที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น

คือฉันกำลังเอาแต่ใจตัวเองเหรอ?

ถ้าไม่ให้ฉันกลับไปอยู่ที่คอนโดตัวเองแล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ อยู่คอนโดของเขาก็ทำให้เขาลำบากอีก ฉันกลับไปอยู่บ้านตัวเองนั่นแหละดีแล้ว มันจะเป็นอะไรสักแค่ไหนกัน คลื่นไส้ก็ลุกไปอ้วก ปวดหัวเวียนหัวก็หายาดมมาดม เป็นลมก็นอนมันตรงนั้นแหละถ้าไม่ตายเดี๋ยวมันก็ฟื้นขึ้นมาเองอีกครั้ง

เพราะในเมื่อชีวิตของฉัน ฉันมีแค่ยัยมีนาคนเดียวที่เป็นเพื่อนและเป็นที่พึ่ง ตอนนี้ฉันไม่มีมันฉันก็ต้องหัดอยู่คนเดียวให้ได้ไม่ใช่เหรอ?

"ฉันไม่ได้เอาแต่ใจนะ แต่ฉันคิดดีแล้วว่าฉันควรกลับไปอยู่ในที่ของฉัน ฉันไม่ควรมาเป็นภาระและสร้างความลำบากให้กับนาย"

ขวับ!

"อย่ามาดราม่าชฎา เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ เธอมีลูกอีกคนที่อยู่ในท้องถ้าเธอกลับไปอยู่คอนโดคนเดียวเกิดเป็นลมขึ้นมาจะทำยังไงใครจะช่วยเธอทัน"

ขวับ!

"นายพูดเหมือนกับว่าถ้าเมื่อคืนฉันเป็นอะไรไปในขณะที่อาศัยอยู่ในห้องของนาย แล้วนายสามารถจะช่วยฉันได้ทันงั้นแหละ นายอย่าลืมสิว่าเมื่อคืนนายก็ไม่ได้อยู่ห้องกับฉัน นายออกไปเที่ยวดื่มเหล้ากลับมาเกือบเช้า คิดดูสิถ้าเกิดว่าเมื่อคืนฉันเป็นอะไรไปจริงๆ ขึ้นมา นายไม่กลับมาเจอฉันนอนกองกับพื้นในห้องน้ำเหรอ"

ใช่ เมื่อคืนฉันแพ้ท้องหนักมากนั่งอ้วกอยู่ในห้องน้ำคนเดียวจนแทบจะเป็นลม น้ำหูน้ำตาไหลรวมกันจนตาฉันพร่ามัวไปหมดในขณะที่เขาไม่รู้นั่งทำอะไรอยู่ที่ผับ อาจจะกำลังเอากับผู้หญิงคนไหนสักคนก็ได้ หรืออาจจะกำลังนั่งนัวเนียกับผู้หญิงนมโตๆ เท่าหัวเด็กสักคน

แต่ฉัน...ฉันกลับต้องมานั่งกอดชักโครกอ้วกจนหมดแรงเพราะลูกของเขาที่แผลงฤทธิ์ใส่ฉันไม่เลิก

แล้วแบบนี้นะเหรอที่จะช่วยฉันทัน

"..."

"..."

พรึบ!

"นายจะลากฉันไปไหน"

"ไปนั่งคุยกันข้างนอกในนี้มันเหม็นกลิ่นทุเรียนของเธอ ฉันทนยืนดมกลิ่นจนข้าวที่กินไปก่อนหน้านี้ตีขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหมดแล้ว"

ไอ้บ้าเอ๊ยแล้วคิดจะฉุดแขนฉันก็ฉุดไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ ไม่ได้สนใจอารมณ์ของฉันที่กำลังดราม่าเมื่อกี้เลยใช่ไหม

ฉันเกลียดตาบ้านี้จริงๆ เลย -_-