บทที่ 7

!!

“ไอ้เธียร...”

“...”

ครับ...ไอ้เธียร คนที่ผมเห็นอยู่ในห้องหมอตอนนี้คือไอ้เธียร มันคือเพื่อนสนิทของผมตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน ซึ่งตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนที่สนิทกันเหมือนเดิม แต่ที่ผมตกใจมันเนี่ย

หนึ่ง...ผมตกใจที่เห็นมันอยู่ที่นี่

สอง...ผมงงว่าแม่งมาอยู่ที่นี่ได้ไง เพราะแม่งไม่ใช่หมอไง

แต่...ผมก็ค่อยๆหันไปดูที่โต๊ะของหมอที่อยู่ข้างๆมันอย่างช้าๆ...ก่อนจะเห็นคนที่นั่งมองผมอยู่คือเมียมัน!

เท่านั้นแหละไอ้สัสเอ๊ย ทำไมผมไม่สืบให้ดีก่อนว่ะว่าเมียไอ้เธียรมันเป็นหมอที่นี่แถมยังเป็นหมอสูติอีก อึ้งจนใบ้แดกเลยกู คือมันจะไม่ทำให้ผมเครียดเลยถ้าเป็นคนอื่นแต่นี้แม่งเป็นเพื่อนไง คือผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้เลยไม่ว่าจะเป็นเพื่อน แม่ หรือใครก็ตาม ผมอยากให้เรื่องมันเงียบที่สุดแต่ดูท่าแล้วคงจะเงียบยากแล้วละ ถึงไอ้เธียรมันจะไม่ใช่พวกปากสว่างเหมือนไอ้แปลนเพื่อนผมอีกคนแต่ผมก็ไม่ค่อยไว้ใจคนเงียบๆแบบมันเท่าไหร่ไง

“ยืนทำอะไรตรงนั้นล่ะถ้าจะเข้ามาก็เข้ามาสิ” เสียงชฎาพูดกับผมผมก็เลยเหลือบไปมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะมองกลับไปที่ไอ้เธียรอีกครั้ง

“เมียมึง?” ไอ้เธียรเลิกคิ้วถามผมพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปที่ชฎา

หึ เป็นการมาโรงพยาบาลที่โคตรเหี้ยผมบอกเลย ผมเริ่มจะเกลียดโรงพยาบาลก็วันนี้แหละ มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้ว่ะ

คือรู้ไงว่าความลับมันไม่มีในโลก แต่นี้ก็เร็วเกิ๊น

“พี่ตฤณเป็น...” สวย หรือหมอสวยเป็นเมียที่ไอ้เธียรโคตรคลั่งรักเหลือบมองไปที่ชฎาแวบหนึ่งก่อนจะหันมาหาผม ผมก็เลยพูดแทรกขึ้นก่อนว่า...

“เป็นคนดูแลชั่วคราวอะครับ” ก็มันจริงไหมว่ะ ถ้าเพื่อนเธอกลับมาเดี๋ยวเธอก็มารับชฎากลับแล้ว

“คนดูแลหรือพ่อเด็กในท้อง มึงเอาดีๆ ไอ้ตฤณ” ไอ้เธียร...ผมเบื่อความฉลาดของมันที่ทันทุกเรื่องจริงๆ เลยวะ

“เสือกของเรื่องกู ออกไปได้แล้วมึงอะ เมียมึงจะทำงานมึงไม่เห็นหรือไง” ผมบอกมันพร้อมกับเดินเข้าไปนั่งลงข้างชฎา

นี่ก็อีกเรื่อง งงฉิบหายว่าทำไมผมต้องกลัวยัยชฎาหนีกลับแล้วไม่ได้ฝากท้องด้วยว่ะ

“มึงอยู่กูก็อยู่อะ” เอ้า! ไอ้ห่านี่

“มึงจะอยู่ทำเหี้ยอะไรละครับไอ้เธียร...นี่! คนไข้ ส่วนนั่นก็หมอ ส่วนกูก็ญาติคนไข้ แล้วมึงเป็นอะไรทำไมต้องอยู่”

“เป็นผัวหมอไง” ดูมันพูดเข้า ปากมันบอกผมแต่ตานี้เหลือบมองเมียจนจะเหล่อยู่แล้ว เหอะ! มันจะคลั่งรักเมียมันเสมอต้นเสมอปลายอะไรขนาดนั้นวะ

“เหรอวะ เหอะ! ผัวหมอแต่ไม่ใช่ผัวคนไข้นี่หว่า ไม่เกี่ยวกันเพราะฉะนั้นเชิญมึงออกไปนั่งข้างนอกครับไอ้เธียร” ผมว่าขึ้นพร้อมกับผายมือเชิญมันออกไป แต่...

“สวยว่าออกไปทั้งคู่นั่นแหละค่ะ ทั้งพี่เธียรแล้วก็พี่ตฤณเลยค่ะ” อยู่ ๆ สวยก็พูดออกมาเสียงแข็งพร้อมกับมองผมสลับกับไอ้เธียรด้วยสายตาเอาเรื่อง เธอคงจะเริ่มรำคาญผมกับไอ้เธียรเธอเลยทำหน้าแบบนั้น

แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องออกไปนี่หว่า ไอ้เธียรอะมันคนนอก มันนั่นแหละที่ต้องออกไปคนเดียว

“พี่คงออกไม่ได้อะสวยเพราะพี่ต้องอยู่ด้วย” ผมบอกสวยไป แต่...

“อยู่ทำไม ไม่ต้องอยู่ก็ได้แค่คนดูแลชั่วคราวเอง”

“...”

“...”

3นาทีต่อมา...

หน้าห้องตรวจหมอ ใช่ครับ ตอนนี้ทั้งผมแล้วก็ไอ้เธียรถูกเนรเทศให้ออกมาอยู่ข้างนอกกันทั้งคู่ เพราะ...

โดนไล่ออกมาไง

หลังจากที่ชฎาพูดเชิงตัดพ้อออกมา สวยก็ลุกขึ้นผลักพวกผมออกจากห้องทันทีพร้อมกับล็อกประตูอย่างเรียบร้อย ตอนนี้ผมก็เลยได้แต่นั่งมองประตูห้องตรวจของสวยตาปริบๆ

“มึงทำผู้หญิงคนนั้นท้องเหรอวะไอ้ตฤณ”

ไอ้เธียรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมจู่ ๆ แม่งก็เอ่ยถามออกมา แต่ผมก็เงียบไม่ตอบอะไรมันไปหรอกเพราะยังหงุดหงิดมันที่ทำให้ผมโดนเมียมันไล่ออกมาด้วยไง แถมยังทำให้ผมอดถามเรื่องบางอย่างไปด้วย

“...”

“ถ้ามึงเงียบอีกกูจะโทรหาแม่มึง”

“จึ๊! ก็กูไม่รู้ว่าเด็กในท้องยัยนั่นใช่ลูกกูไหม มึงจะมาอยากรู้อะไรนักหนาว่ะเธียร” ผมหันขวับมองตาขวางใส่มันพร้อมทำเสียงจิจ๊ะรำคาญใส่มันที่แม่งถามเยอะวุ่นวายฉิบหาย

“ไม่รู้ว่าใช่ลูกมึงไหมแต่มึงพาเขามาหาหมอเนี่ยนะ”

“เรื่องมันยาว มึงอย่าถามกูเยอะได้ไหมว่ะ” ไอ้นี่นี้ปกติแทบจะไม่ปริปากพูด ทำไมวันนี้แม่งขยันพูดจังว่ะ

“แล้วทำไมมึงไม่ป้องกันว่ะ” เอาอีกละ

“กูป้องกันแล้ว”

“ป้องกันแล้ว? แล้วทำไมท้องได้ว่ะ”

“ไม่รู้โว้ย! ถุงยางแตกมั้งหรือไม่ก็เชื้อแรงเกินมีอยู่สองอย่างนี้แหละ”

“หึ กูว่าน่าจะถุงแตกไม่น่าจะใช่เชื้อแรงว่ะ เพราะคนอย่างมึงแดกแต่เหล้าคงไม่มีเชื้อตัวไหนแข็งแรงพอจะทะลุถุงยางโง่ๆ ของมึงหรอกไอ้ควาย”

ไอ้สัสด่าได้เจ็บปวดฉิบหาย

“ด่ากูว่าควายมึงก็ควา...”

ครืด~

พรึบ!

ผมยังไม่ทันที่จะได้ด่าไอ้เธียรกลับจบประโยคประตูห้องตรวจของเมียไอ้เธียรก็ถูกเปิดโดยชฎาเสียก่อน ผมก็เลยลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที

แต่เอ๊ะ? ผมจะรีบลุกขึ้นมาทำไมวะ แต่ช่างมันเถอะลุกขึ้นมาแล้วก็เดินไปหาให้มันจบๆไปเถอะ

“เป็นไงมั้ง” ผมถามชฎาที่ทำหน้าเบื่อหน่ายทันทีที่เห็นหน้าผม สงสัยยังเคืองที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้อยู่

“ก็โอเคดี ท้องได้สิบสองวีคแล้ว”

สิบสองวีคแล้ว? นั่นมันสามเดือนเลยนะเว้ย แล้วยัยนี้มัวทำอะไรอยู่ว่ะท้องขนาดนั้นแล้วแต่เพิ่งมาบอกผม หรือว่าตอนที่ยังไม่บอกผมยัยนี้คิดจะทำแท้งเหรอ แต่คงไม่หรอกเพราะชฎาเป็นพวกอ่อนไหวขี้สงสารจะตาย

แต่...เฮ้อ แล้วผมจะมายืนคิดทำไมว่ะเนี่ย งงตัวเองฉิบหาย

“สิบสองวีค? สามเดือน? เธอท้องได้สามเดือนแล้วเหรอวะ แล้วทำไมถึงเพิ่งมารู้ตัวว่าท้องประจำเดือนขาดไม่เช็คหรือไง” ผมถามไปอย่างที่คิด

“พอดีไม่มีเวลาเช็คเพราะมัวแต่คิดถึงหมาบางตัวแถวนี้”

พูดจบชฎาก็สะบัดหน้าตึงเดินหนีผมไปเลย แล้วเป็นอะไรของเธออีกว่ะ แล้วหมาเหมออะไรของเธอเมื่อกี้ คืออะไร?

“พี่ตฤณ พี่ต้องเข้าใจอารมณ์คนท้องหน่อยนะคะ เพราะมันค่อนข้างจะหลายอารมณ์ในหนึ่งวันมันอาจจะมีที่อยู่ดีๆ ฉุนเฉียวขึ้นมา อยู่ดีๆก็น้อยใจร้องไห้ออกมา”

นั่นไงงานเข้ากูแล้วไง เฮ้อ!

“พี่ต้องเข้าใจอะไรแบบนั้นด้วยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ เพราะพี่ดูแลเธอ อยู่กับเธอ พี่ก็ต้องเข้าใจเธอ อีกอย่างพี่ก็ต้องช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินให้เธอด้วย กินยาตามที่สวยให้ไปแล้วก็พวกวิตามิน นม ผักอะไรพวกนี้ด้วยค่ะ”

โห่ เยอะจัด นี่ผมต้องดูแลเอาใจใส่ชฎาขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วถ้าเกิดออกมาแล้วไม่ใช่ลูกผม ผมไม่ต้องเสียแรงเสียเงินฟรีเหรอว่ะ

เฮ้อ~ เหนื่อยใจว่ะ

“ครับ...พี่จะยายามเข้าใจแล้วก็ดูแลให้ดีละกันนะครับ”

“ค่ะ แล้วก็อย่าทำให้เธอเครียดนะคะมันไม่ดีต่อเด็กในท้อง” ครับยัยนั้นอาจจะไม่เครียดแต่อนาคตผมอาจจะเครียดแทน

“ครับ เดี๋ยวกลับไปพี่จะเปิดชิงร้อยชิงล้านให้ดูทั้งคืนเลย...พี่ไปก่อนน่ะ”

“ค่ะ”

พูดกับสวยจบผมก็หันไปส่งสายตาให้ไอ้เธียรแวบหนึ่งประมาณว่าค่อยเจอกันใหม่ ก่อนจะรีบเดินออกมาจากแผนกทันทีเพราะเห็นแผ่นหลังชฎาแวบๆเดินออกมาจากช่องรับยากำลังจะเดินไปขึ้นลิฟต์พอดี

ยัยนั้นลืมแล้วหรือเปล่าว่ามากับผม

หมับ!

“รีบเดินไปไหนลืมแล้วหรือไงว่ามากับฉัน” ผมรีบเดินไปคว้ามือของชฎาไว้หลังจากที่ลงลิฟต์ตามเธอมาติดๆ ยัยนี้แม่งเดินโคตรเร็วเลย

“เอ้า ก็นึกว่าไม่อยากกลับกับฉันนี่ ฉันก็เลยกะว่าจะเรียกแท็กซี่กลับเอง”

“ประชด?”

“เปล่า ก็นายบอกเองว่าให้เดินห่างๆ ฉันก็เลยคิดว่าแยกกันกลับดีกว่า” นั้นแหละเขาเรียกว่าประชด

“เฮ้อ~ ให้เดินห่างๆ แค่เมื่อกี้ไม่ได้ให้แยกกันกลับสักหน่อย ไปขึ้นรถ”

ผมเริ่มจะประสาทแดกแล้วว่ะชฎาแม่งประชดเก่งฉิบหายเลย แต่....ผมต้องนึกถึงที่เมียไอ้เธียรบอกไว้ ผู้หญิงท้องเท่ากับหลายอารมณ์ อย่าถือสา อย่าใส่ใจ อย่าเถียงเธอ ตามใจเธอ ตามใจเธอ

เออ ท่องไว้ไอ้ตฤณ