Episode 4 : ไม่เข้าใจ

น้อยหน่า

ฉันรีบเดินเข้าครัวทันทีเพราะรำคาญไอ้คนที่นั่งยิ้มอยู่ที่โซฟา คือไม่เข้าใจเลยว่าทำไมช่วงนี้พี่คีย์ถึงชอบมาที่ห้องของฉัน ไม่ใช่ว่าพี่เขาไม่มีสาวนะเว้ยแต่ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ

"ใช้จังเลยน้องนุ่งเนี่ย"ฉันบ่นและตั้งใจให้พี่เขาได้ยินด้วย

"ก็น้องลองไม่นุ่งดูดิพี่จะไม่ใช้เลย"ฉันหันไปมองค้อนพี่คีย์ทันที

"จะกินอะไรคะ"ฉันถามไป

คือกูจะได้รีบทำให้กินแล้วพี่แกจะกลับไปสักที เพราะขืนอยู่ไม่ฉันก็พี่คีย์นี่แหละต้องตายกันไปข้าง

"อะไรก็ได้ครับ"คำตอบนี่น่าเทอาหารเม็ดให้กินมากค่ะคุณพี่

ครืด ครืด

ฉันมองมือถือตัวเองที่ดังอยู่ก่อนจะหันไปมองพี่คีย์ที่กำลังมองมาที่ฉันเหมือนกัน ฉันยิ้มก่อนจะรับสายทันทีเพราะมันเป็นชื่อที่ฉันคุ้นเคย

"ค่ะพี่โบ๊ท"

(วันนี้ไปไหนมั้ย ไปกินข้าวกัน)

"ไม่ได้ไปไหนค่ะ"

(จะให้พี่ไปรับมั้ยหรือหน่าจะมาเอง)

"เดี๋ยวหน่าไปเองก็ได้ค่ะ"

(โอเคครับ ไว้เจอกันนะ)

ฉันวางสายพี่โบ๊ทก่อนจะหันมาทำกับข้าวให้พี่คีย์ต่อ ซึ่งตอนนี้พี่คีย์นั่งเล่นมือถืออยู่ ฉันน่ะสนิทกับพี่โบ๊ทเหมือนกันเพียงแค่พี่โบ๊ทไม่เคยมาที่ห้องฉัน

"จะไปก็รีบไปเถอะ เดี๋ยวพี่ทำกินเองก็ได้"

เอ้า!!!...อารมณ์ไหนของเขาวะ เมื่อกี้ยังยิ้มปากจะฉีกอยู่เลยแล้วนี่ทำหน้าบึ้งใส่ฉันอีก ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะเพราะถ้าขืนให้พี่คีย์ทำกับข้าวเองครัวฉันได้เละแน่ๆ

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"ฉันถาม

"เปล่าเป็น"

"จะโกรธใครพี่คีย์ไม่ควรจะมาลงกับหน่านะ หน่าอยู่ของหน่าเฉยๆ"ฉันบอกไป

หลังจากนั้นพี่คีย์ก็เดินออกจากห้องไปเลย และคำถามในหัวกูตอนนี้คือ อิหยังวะ! นี่กูทำอะไรผิดหรอการแต่งตัวก็ปกตินะ อาการพี่แกเหมือนกำลังหึงใครเลยอ่ะ

ห้าง

"รอนานมั้ยคะ"

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้างเพราะมีนัดกินข้าวกับพี่โบ๊ท ที่จริงฉันกับพี่โบ๊ทมากินข้าวด้วยกันบ่อยนะหรือจะเรียกง่ายๆ ว่าพี่โบ๊ทกำลังจีบฉันอยู่ แต่เพียงเพราะตอนนี้ฉันเองยังไม่อยากมีใครก็เลยเป็นพี่น้องกันไปก่อน ฉันว่าเป็นแบบนี้มันยั่งยืนกว่านะ จะไปไหนมาไหนก็สบายใจดี แต่ถ้ามันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ค่อยว่ากันอีกที

"เมื่อคืนใครไปส่ง"กูยังไม่ทันจะนั่งลงเลยเสียงดุของพี่โบ๊ทก็ลอยเข้าหูสะแล้ว

"พี่คีย์ไปส่งค่ะ แล้วไอ้สองตัวนั้นล่ะ"ฉันถาม

"นอนตามบันได พี่แม่งโคตรจะเหนื่อยเลยนะกับไอ้โบว์เนี่ย"

ฉันยิ้มให้กับพี่โบ๊ทที่บ่นเพื่อนฉัน ที่จริงพี่โบ๊ทก็บ่นทุกคนแหละแต่กับไอ้โบว์มันเป็นผู้หญิงประเภทยิ่งห้ามกูยิ่งทำไง อย่าว่าแต่ไอ้โบว์เลยฉันเองก็ไม่ได้ต่างจากมันหรอกเพียงแค่ฉันอยู่เป็น

"ก็ปล่อยมันสิคะ ไอ้โบว์มันเก่งจะตายมันเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว"ฉันบอกไปเพราะเพื่อนฉันมันเก่งพอตัวไง

"เราก็เหมือนกันแหละ ให้มันน้อยๆ หน่อยนะเรื่องการแต่งตัว เรื่องการกินเหล้าน่ะ"เนี่ยแล้วก็วนมาที่ฉันจนได้

"ขอแค่พี่คีย์เถอะที่บ่นหน่า พี่โบ๊ทอย่าบ่นหน่านักเลยค่ะ"ฉันพูดเสียงเบา

"ทีกับไอ้คีย์บอกอะไรก็ฟัง แต่ทำไมกับพี่...."

"สั่งข้าวดีกว่าเนาะ หน่าหิวข้าวแล้ว"ฉันบอกพี่โบ๊ทไป

หลังจากนั้นเราสองคนก็นั่งกินข้าวจนเกือบสี่โมงเย็น และตอนนี้ฉันกำลังเดินซื้อของใช้เข้าบ้านอยู่โดยมีพี่โบ๊ทเป็นคนช่วยถือของ เอาจริงนะพี่โบ๊ทถ้าตัดเรื่องเจ้าชู้ออกไปก็คือสุภาพบุรุษคนนึงเลย กับคนอื่นฉันไม่รู้แต่กับฉันพี่เขาแสดงออกแบบนี้

"แปรงสีฟัน"ฉันหยิบแปรงสีฟังขึ้นมาก่อนจะคิดถึงหน้าพี่คีย์

"ของผู้ชาย จะซื้อไปให้ใคร"

ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงดุของพี่โบ๊ทที่ยืนมองฉันอยู่ คือกูจะบอกว่าเรื่องที่พี่คีย์ไปนอนที่ห้องฉัน ไม่มีใครรู้หรอกแม้แต่เพื่อนของฉันเอง เพราะฉันคิดว่ามันไม่มีความจำเป็นต้องบอกอยู่แล้วไงก็มันไม่มีอะไรอ่ะแล้วฉันจะมานั่งบอกทำไมกัน

"สมคิดค่ะ"ฉันบอกไปก่อนจะวางใส่รถเข็น

ฉันเดินเลือกของใช้จนตอนนี้มันจะเต็มรถเข็น และพี่โบ๊ทเองก็เดินไปคุยโทรศัพท์อยู่นู่นให้ตายเถอะไม่ใช่ว่าจะปล่อยให้ฉันเข็นคนเดียวหรอกนะ

"รูปพระจันทร์"ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะหยิบหนังสือเกี่ยวกับการเดินทางรอบดวงจันทร์ขึ้นมาดู

ฉันเป็นคนที่ชอบมองพระจันทร์เวลามันเต็มดวงนะ ฉันว่ามันสวยดียิ่งถ้ามันอยู่ใกล้กับดวงดาวแล้ว ฉันจะนั่งมองอยู่แบบนั้นไม่ไปไหนเลยล่ะ

"อยากไปดวงจันทร์ไงเรา"ฉันหันไปมองพี่โบ๊ทที่เอ่ยแซวฉัน

"หน่าแค่ชอบพระจันทร์ค่ะ ไม่ได้อยากไปสักหน่อย"ฉันรีบบอกไป

หลังจากที่ซื้อของเสร็จพี่โบ๊ทก็ไปทำธุระ ส่วนตัวฉันน่ะหรอได้แต่ยืนมองถุงของใช้ที่ฉันซื้อมา คือกูซื้อมาทำซากอะไรเยอะแยะนี่กินคนเดียวหรือกินทั้งคอนโดกันแน่

ฉันจัดของเข้ารถอยู่พักใหญ่คือรถกูก็รถเก๋งอ่ะยัดจนจะไม่เข้าอยู่แล้ว

"สองทุ่มอีเวร"ฉันพูดกับตัวเองเพราะวันหยุดของฉันมันหมดไปแล้ว

ฉันรีบขับรถกลับคอนโดพรุ่งนี้มีประชุมตอนเช้าอีก ฉันใช้เวลาขับรถไม่นานก็ถึงคอนโดและตอนนี้ฉันกำลังยืนมองถุงของใช้ คือกูจะเอาไปทีเดียวยังไงหมดวะ

คีย์

ผมกำลังยืนมองน้อยหน่าที่จ้องถุงของใช้ที่อยู่ในรถ เรื่องเมื่อเช้าที่ผมอารมณ์ไม่มีผมเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรและที่ผมรีบออกไปเพราะผมไม่อยากจะเถียงกับน้อยหน่า เถียงไปก็เท่านั้นแหละมันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมอารมณ์ดีขึ้นมาหรอก

"ซื้ออะไรมาเยอะแยะ"ผมเดินเข้ามาถาม

"ไม่อยากคุยด้วย จะไปไหนก็ไปเลย"หึ...ผมยกยิ้มก่อนจะเดินมาหยิบถุงของใช้แล้วเดินเข้าคอนโด

"อารมณ์ไหนเราอ่ะ"ผมถาม

"พี่คีย์นั่นแหละอารมณ์ไหน"น้อยหน่าย้อนถามผม

"ไม่รู้เหมือนกันแต่ตอนนี้พี่หิวข้าวมาก ทำกับข้าวให้พี่กินหน่อยนะครับ"ผมพูดเสียงอ้อน

"หน่าไม่เข้าใจพี่คีย์เลยจริงๆนะ"

"ไม่เข้าใจอะไร"ผมหยุดเดินแล้วถามคนที่เดินบ่นอยู่ข้างหลังผม

"แฟนก็ไม่ใช่ ผัวก็ไม่ใช่แต่ทำไมชอบทำเหมือนหน่าเป็นเมียฮะ!!!"น้อยหน่าตะโกนใส่หูผม

"แล้วหน่าจะเป็นเมียพี่มั้ยล่ะ"